Σε Μια Εβδομάδα!

Μια εβδομάδα ξεκούρασης μακριά από το Αχ! Βαχ!  Του Σίτυ.

Ένα χωριουδάκι μέσα στην αμερικανική απεραντοσύνη, εκεί όπου  είναι απαραίτητο το αυτοκίνητο, καθότι οι αποστάσεις είναι μεγάλες.  

Εκεί συνόδεψα και τον εγγονό μου στην τελετή απονομής βραβείων του σχολείου του από όπου και οι φωτογραφίες.  

Στον ελεύθερο μου καιρό, μην έχοντας Ελληνικούς σταθμούς παρακολουθώντας τα ξένα ειδησεογραφικά πρακτορεία μετά λύπης μου είδα ότι με μια  μονοκοντυλιά  έσβησαν το μόνο Ελληνικό σοβαρό άξιο λόγου δορυφορικό κανάλι ΕΡΤ.

Σας παραθέτω ένα βίωμα μου σχετικώς με το μέχρι που ακουγότανε η φωνή της Ελλάδος.   

Ο αέρας σφύριζε σαν δαιμονισμένος, περνούσε από τα ξάρτια, ούρλιαζε  σα να ήταν φυσαρμόνικα  να παίζει τον ύμνο των μελλοθανάτων.

Το χρώμα της θάλασσας μολυβί αφρώδες σε απόχρωση άσπρη. Τα κύματα πέφτανε στο κατάστρωμα κι έσπαγαν τα μούτρα τους στην κουβέρτα, πάνω σε εμάς στις κιτρινισμένες από τον τρόμο και αγωνία φάτσες μας. Μέσα στην κοσμοχαλασιά του Ινδικού ωκεανού ο ασυρματιστής κατέβηκε κάτω και μας είπε άκουσα το ΕΔΩ ΑΘΗΝΑΙ εκπομπή προς τους ναυτιλλόμενους.

Αμέσως ξαναήρθε το θάρρος μας, αισθανθήκαμε ότι κάπου ανήκουμε, ότι κάποιοι  σκέφτονται για εμάς, αισθανθήκαμε ότι είμαστε μέρος της Ελλάδας, μιας Ελλάδας που με όλα τα φτωχικά της μέσα δεν μας είχε ξεχάσει. .

Σήμερα άλλαξαν τα μέσα ενημέρωσης, με την ευκολία των δορυφόρων μπορούμε να έχουμε πληροφόρηση σε οποιοδήποτε μέρος της γης.

Ένας ποιοτικός Σταθμός τηλεόρασης ήταν η ΕΡΤ, προγράμματα εφάμιλλα των καλύτερων κρατικών ξένων σταθμών, όπως το αμερικανικό  κρατικό κανάλι, PBS το αγγλικό,   BBC  το Γερμανικό  DW  κλπ.

Για εμάς που ζούμε στα ξένα ήταν ένας κρίκος ένωσης μας με την Ελλάδα. Προγράμματα όπως ΕΞΑΝΤΑΣ, Το αλάτι της Γης, Οδύσσεια, κι άλλα πολλά, μας έκαναν να  αισθανόμαστε  υπερήφανοι, για την ποιότητα  του παγκόσμιου Ελληνισμού που ξεκινούσε από την Ελλάδα.

Κάποτε πριν λίγα χρόνια με κάλεσαν στην ΕΡΑ 5 σταθμός βραχέων κυμάτων για συνέντευξη, να μιλήσω προς τους ναυτιλλόμενους, ή ακόμα να εξιστορήσω περιπέτειες ναυτικές κλπ….

  Πήγα 2 ή 3 φορές στην Αγία Παρασκευή, μάλιστα την μια φορά επειδή ήταν νύχτα κάπου 11 η ώρα και δεν γνώριζα  με συνόδεψαν μέχρι εκεί όπου έμενα .Πολύ ευγενικό εκ μέρους τους.

Πρόπερσι στην Κεφαλονιά το καλοκαίρι όπου έμενα έρχεται κάποιος κύριος και μου φέρνει δώρο μισό κεφάλι τυρί ντόπιο, μου συστήθηκε μηχανικός στα βαπόρια ταξιδεύαμε όταν άκουσα την φωνή σου στην  εκπομπή της ΕΡΑ 5.

Δεν ξέρεις πως αισθάνθηκα, θέλω να μου δώσεις βιβλία αυτά που γράφεις αυτές τις θαλασσινές ιστορίες.    

Και Σήμερα με μια μονοκοντυλιά σβήνονται όλα αυτά:

Απαράδεκτο,

Τι μας μένει,  τα άλλα ιδιωτικά κανάλια με  νουβέλες πλυσίματος εγκεφάλου, και το πάμε για καφέ για κουτσομπολιό.,  

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ (1)

Τετάρτη 05.Ιουνίου 2013


Η επένδυση του Σείχη στη Πύλαρο και οι δυσκολίες λόγω γραφειοκρατίας

Η επένδυση : Δημιουργία πολυτελούς ξενοδοχειακού συγκροτήματος χωρητικότητας 110 κλινών. Θέση :  Διβαράτα Εμβαδόν οικοπέδου:  28 στρεμ. Προϋπολογισμός επένδυσης : 20 εκατομμύρια ευρώ.

View Larger Map

Στις αρχές  Ιανουαρίου με την πρώτη επίσκεψη του  στην Κεφαλονιά , σας ενημερώσαμε με κάθε λεπτομέρεια για την επένδυση και τα αιτήματα που τέθηκαν στον Δήμο Κεφαλονιάς. Μπορείτε να τα δείτε στην σχετική μας ανάρτηση , εδώ :   Η επένδυση την Πύλαρο και η επίσκεψη του σείχη Shaykh Faizul Aqtab Siddiqi στην Κεφαλονιά (κλικ)   Η επένδυση αφορά την δημιουργία υπερπολυτελούς ξενοδοχειακού συγκροτήματος , χωρητικότητας 110 κλινών.  Οι επενδυτές είναι διάσημοι  Βρετανοί ποδοσφαιριστές ανάμεσά τους και ο Μπέκαμ , οι οποίοι θέλουν να κατασκευάσουν στο οικόπεδο της Πυλάρου ένα υπερπολυτελές θέρετρο για  διάσημους ποδοσφαιριστές που θα το χρησιμοποιούν ως «καταφύγιο» ξεκούρασης και ανανέωσης.  Σε συντομία να σας υπενθυμίσουμε ότι σε εκείνη την επίσκεψη αυτό που ήθελαν να διασφαλίσουν οι επενδυτές ήταν αν ο ενιαίος Δήμος Κεφαλονιάς θα συνεχίσει τη συζήτηση μαζί τους για την ολοκλήρωση της επένδυσης και αν ο νέος Δήμος δεσμευόταν από τα όσα είχε αποφασίσει ο πρωην Δήμος Πυλάρου στον οποίο βρίσκεται το οικόπεδο των 28 περίπου στρεμμάτων.  Τον Φεβρουάριο του 2013 η εταιρεία πρωτοκόλλησε στο Δημαρχείο υπόμνημα στο οποίο το νομικό τμήμα της,  ζητούσε από τις αρμόδιες υπηρεσίες του Δήμου να τους καταγράψουν πως έχει η κατάσταση από άποψη αποφάσεων δημοτικών οργάνων σε ζητήματα που τους είναι απαραίτητα για να μελετήσουν το χρονοδιάγραμμα της επένδυσης.   Απάντηση δεν πήραν για αυτό έγινε η τελευταία επίσκεψη του Μαΐου.  Τα θέματα που «καίνε» τους επενδυτές είναι δύο:  1.  Αθλητικό κέντρο . Πότε θα αποφασίσει ο Δήμος Κεφαλονιάς ότι αποδέχεται την πρότασή τους για παραχώρηση του Αθλητικού Κέντρου Πυλάρου για τις αθλητικές ανάγκες των διάσημων φιλοξενούμενών τους.  Τα αντισταθμηστικά που δίνουν στην παραχώρηση του χώρου είναι η δημιουργία ενός υπερ σύγχρονου αθλητικού κέντρου ανάλογο στις απαιτήσεις των αστέρων του ποδοσφαίρου το οποίο θα είναι ανοικτό στους Δημότες Κεφαλονιάς όταν δεν χρησιμοποιείται από τους ποδοσφαιριστές. Το πρόγραμμα προπονήσεων θα είναι  γνωστό στον Δήμο και στους Δημότες πολύ έγκαιρα κάθε χρόνο. 2. Η πρόσβαση στην παραλία του Μύρτου.  Να διευκρινίσουμε ότι το οικόπεδο των 28 στρεμ. στο οποίο θα γίνει η μονάδα, απέχει από τον Μύρτο. Είναι στο χωριό Διβαράτα (δες χάρτη Google). Τι τους προβληματίζει? Η τριτοκοσμική κατάσταση των υποδομών της παραλίας. Θεωρούν αδιανόητο να κατεβαίνουν οι πελάτες τους για μπάνιο και να αντικρίζουν σκουπίδια, τις άθλιες χημικές τουαλέτες, το τριτοκοσμικό κυλικείο.   Ζητούν από τον Δήμο να δημοπρατήσει (όχι να τους παραχωρήσει) μέρος της παραλίας του Μύρτου. Πρόκειται για μια τεράστια παραλία η οποία μπορεί να χωριστεί σε τμήματα κάποια να κρατήσει ο Δήμος και κάποια να βγουν σε διαγωνισμό.  Οι επενδυτές θα συμμετάσχουν στον διαγωνισμό για ένα κομμάτι της παραλίας.  Εκτός του μισθώματος που θα δίνουν στον Δήμο, αναλαμβάνουν να διαμορφώσουν ΟΛΟ το χώρο της παραλίας , με πράσινο, χημικές τουαλέτες, πολυτελείς καντίνες κλπ. Αυτό που τους ενδιαφέρει δεν είναι να μας αρπάξουν τον Μύρτο αλλά να είναι όλη η παραλία αντάξια της φήμης της και κυρίως της δικής τους επένδυσης και των πελατών τους.  Βεβαίως ούτε και στην συνάντηση του Μαίου πήραν απαντήσεις στα ερωτήματά τους. Μάλλον χαλίστηκαν περισσότερο από την πολυνομία και την γραφειοκρατία που έχουν να αντιμετωπίσουν.   Η συμμετοχή του Σείχη Shaykh Faizul Aqtab Siddiqi στην επένδυση βρίσκεται ακόμα στο στάδιο του προσυμφώνου. Η επενδυτική εταιρία των σταρς του ποδοσφαίρου , έχει αγχωθεί καθώς θέλει να παρουσιάσει στον εν δυνάμει επενδυτή τα πλήρη στοιχεία για το πώς έχει η κατάσταση και το οργανόγραμμα του έργου.  Υπενθυμίζουμε ότι το συνολικό κόστος της επένδυσης υπολογίζεται στα 20 εκατομμύρια ευρώ, ενώ το   Ο εκπρόσωπος της εταιρίας στην Κεφαλονιά , ο αρχιτέκτων –πολιτικός μηχανικός Γεράσιμος Βασιλάτος (φωτο)  έχει ολοκληρώσει όλες τις διαδικασίες αδειοδότησης του έργου, απλά περιμένει το «πάμε» από τους επενδυτές για να πάει ο εκσκαφέας..  Μόνο που αυτό το «πάμε» εξαρτάται από το πόσο γρήγορα θα κινηθεί ο μηχανισμός του Δήμου προκειμένου να αποφασίσει επί των ερωτημάτων και αιτημάτων των επενδυτών.  Απο Το Kefalonia Press Γαβριήλ Παναγιωσούλης  ****

Intermezzo

Intermezzo

Στα παλιά χρόνια όταν πήγαινα κινηματογράφο, κάπου εκεί στη μέση του έργου άναβαν τα φώτα μια επιγραφή έλεγε ΔΙΑΛΕΙΜΑ τότε άφηνα το χέρι μου που κρατούσε το δικό της με τρυφερότητα στο σκοτάδι και  κοίταζα γύρω μου να γνωρίσω τους  θεατές … un verdadero intermedio

Ε! αυτό κάνω και σήμερα, ένα διάλειμα προσφέροντας σε όλους τους επισκέπτες και φίλους μια ανθοδέσμη από κόκκινα Τριαντάφυλλα φιλίας,  είναι αυθεντικά από το μικρό κηπάκι μου εδώ στο Bronx Νέας Υόρκης. 

Γαβριήλ Παναγιωσούλης     

Δεν είχα τίποτα, Όμως τα είχα όλα:

                 Δεν είχα τίποτα, όμως τα είχα όλα:

Η αιώρα  κρεμόταν  κάτω απ’ το σκεπαστό της βεράντας, εκεί έκανα τη σιέστα μου τα μεσημέρια  απολαμβάνοντας την ελαφρά θαλασσινή αύρα αυτή που προσπαθούσε να σπάσει την αποπνικτική ζέστη των τροπικών.  

Όταν  νύχτωνε οι βάτραχοι άρχιζαν να τραγουδούν και ήταν εκεί δίπλα μου στα χαντάκια του δρόμου, ήταν η παρέα μου, μια ομοιόμορφη  συναυλία κουάκ, κουάκ βρεκεκέξ λες κι έπαιζαν προς τιμή μου, μετά τους συντρόφευαν το ζουζουνιτό των πτερωτών τροπικών ζωυφίων, αυτών που είχαν καταλάβει την φθοριούχα λάμπα της κολόνας του δρόμου. Όλα αυτά προς τιμή μου. Σαν νύχτωνε τα  κουνούπια ορμούσαν λες και ήταν καταδιωκτικά αεροπλάνα, ο ιδρώτας έβρεχε το κορμί και το άφηνε με μια υγρή δροσιά λες και ήταν θαλασσινή αρμύρα.

Στης νύχτας την σιγαλιά ακουγόταν  η σειρήνα του μόλου για αλλαγή βάρδιας όπου φόρτωναν τα βαπόρια μπανάνες, ανακατευόταν με τις υπόκωφες σφυριξιές βαποριών που τελείωναν την φόρτωση και αποχαιρετούσαν το λιμάνι σε ένα παντοτινό αντίο. Οι γυναίκες όσες πίστευαν στις υποσχέσεις των ναυτικών γύριζαν στα μπαρ πίνοντας για να ξεχάσουν.

Από κάπου μακριά ακουγόταν μουσική, με γυναικεία γέλια και φωνές μεθυσμένων ναυτικών.

Η αποπνικτική ζέστη της νύκτας  προμήνυε βροχή.

Άρχισε να βρέχει, μπήκα μέσα στο σπίτι, εκεί μια ανοιχτή αγκαλιά με περίμενε, η φωλιά μας όπως πάντα ζεστή υγρή κοίλη, η βροχή  ακουγόταν σαν ο Θεός να μας ρίχνει κουφέτα στα κεραμίδια, ένα  ακομπανιαμέντο ευτυχίας, οι βάτραχοι με την συναυλία τους μας νανούριζαν μέχρι να μας πάρει ο ύπνος.   

Ένας  άνδρας, μια γυναίκα μια αγάπη, μια συνέχιση της ζωής.

Σήμερα  τα έχω όλα, ακόμα και τριανταφυλλιές, με πλούσια όμορφα  τριαντάφυλλα, που  είναι γεμάτα αγκάθια.

Όμως μου λείπει η γαλήνη, το περιβάλλον, αυτό που συνόδευε η συναυλία των βατράχων, ήταν τόσο  καταδεχτικοί, τόσο ιδεαλιστές ώστε  δεν μου παραπονέθηκαν ποτέ τους για τίποτα… 

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

  

     

Γαβριήλ Παναγιωσούλης 

Λογοτεχνική Εκδήλωση Ν.Υ.

Κυριακή 26 Μαΐου 2013 πραγματοποιήθηκε μια λογοτεχνική εκδήλωση σκοπός της ήταν να αναζωογονηθεί με καινούργια μέλη προπαντός της δεύτερης γενιάς η Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών Αμερικής (Greek Writers Guild of America) και να εορτασθεί η 30ή επέτειό από την ίδρυσή της. 
Διαβάσαμε ο κάθε ένας αποσπάσματα από τα έργα του, ποίηση, ή  πεζό.

Η Αίθουσα ήταν ασφυκτικά γεμάτη κόσμο, επίσης υπήρχαν άφθονα φαγητά και κρασί.  Τελικά  διασκέδασαν όλοι  με την κιθάρα και τα νοσταλγικά τραγούδια από τον  Σεραφείμ Λάζο. 

                                       

Στην εκδήλωση συναντηθήκαμε παλιοί φίλοι και γνωστοί  από όπου και οι φωτογραφίες.

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

  

Ο Μάης του Σήμερα

                                   Ο Μάης του σήμερα

 Στα  τζάμια ακούγονται οι σταγόνες της βροχής που έσπαγαν  τα μούτρα τους. Όχι δεν είναι χειμώνας, Μάης μήνας είναι, είχε πλέον σουρουπώσει όταν  άνοιξα την τηλεόραση, ένα κανάλι που πάντα βάζει κλασικά έργα  είχε ένα ασπρόμαυρο αγγλικό έργο  με τίτλο Ten little Indians της συγγραφέας  Agatha  Christie. 
Και τι δεν μου θύμισε η ιστορία του έργου αυτού. Θυμήθηκα  στο χωριό μικρός 8-9 ετών ερχόταν ένα περιοδικό την εβδομάδα και πέρναγε από χέρι σε χέρι, ήταν ο Θησαυρός ή το Ρομάντζο είχε λοιπόν σε συνέχειες το μυθιστόρημα αυτό, στα Ελληνικά ο τίτλος ήταν «Οι δέκα μελλοθάνατοι» έπαιρνα το περιοδικό και κρυβόμουν στον αχερώνα και διάβαζα, διάβαζα μέχρι να τελειώσει.     Περιμένοντας το περιοδικό της επόμενης εβδομάδας, μου έκανε τέτοια εντύπωση όπως και τα άλλα μυθιστορήματα, όπως «ο Αρχισιδηρουργός» Γαλλικό, «Ο Κόκκινος Διάβολος» πειρατικό, Η «Ζανέτα Λορεντάνη» του Μιχαήλ Ζεβακό της εποχή της Γαληνότατης Ενετικής δημοκρατίας,   σε συνέχειες ώστε ζούσα να ονειρεύομαι χώρες εξωτικές, περιπέτειες που η τύχη τ’ έφερε έτσι ώστε να παρατήσω το χωριό, πατρίδα, γονείς, να ξενιτευτώ να ζήσω τις πολύχρωμες φανταστικές περιπέτειες των τότε μυθιστορημάτων, πασχίζοντας για τα προς το ζην, τρέχοντας να βρω το άπιαστο νιρβάνα αφήνοντας τον αχερώνα, που κι αυτός γκρεμίστηκε απ’ τους σεισμούς.

Όλα αυτά μ’ έκαναν να χάσω τον ύπνο μου, προσπάθησα να μην σκέφτομαι το παρελθόν, την πηγή του είναι μου διαβάζοντας. Δεν βαριέσαι χαμένος κόπος, μέχρι που διάβασα σε μια σελίδα, ότι  το σήμερα προχωρεί ακάθεκτο, μάλιστα γράφει  κι ένα ρητό (με τα μέτρα του χθες δεν μπορείς να εξηγήσεις το σήμερα) το οποίο αντιγράφω από το Περιοδικό  του Εθνικού Κήρυκα ΝΥ    που όμως δεν με αντιπροσωπεύει εφόσον το χθες μου ζει, υπάρχει  σε κάθε μου σημερινή κίνηση.

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Αγοράζοντας Ελπίδα!

Αγοράζοντας  Ελπίδα!

Με το βαπόρι κάναμε επισκευή στο Todd Shipyard Brooklyn οι επισκευές κρατούσαν 30-40 μέρες. Μάγειρας ήταν ο Σαράντος Χριστακέας από τη Μάνη.

Με τον πόλεμο είχε φύγει στην Αίγυπτο, για τα πολιτικά τον είχαν κλείσει οι Άγγλοι στα σύρματα, μετά γύρισε στην Ελλάδα κι από εκεί βρέθηκε ναυτικός στη Νέα Υόρκη. Στο βαπόρι δούλευε μάγειρας, έλα όμως που είχε το μικρόβιο του τζόγου, και ιππόδρομο. Ξαφνικά χάθηκε έτσι απότομα, την κουζίνα την ανάλαβε ο καμαρότος Λουκάς Μανολέσος από την Σαντορίνη.

Ένα πρωί παρουσιάζεται έξαλλος γεμάτος λεφτά, έπιασα το άλογο φώναζε κέρδισα 11 χιλιάδες δολάρια.  Για την εποχή αυτή δεκαετία του 50 ήταν πολλά λεφτά. Τον συμβούλεψαν όλοι βάλε τα λεφτά σου σε μια τράπεζα γύρνα στην δουλειά  σου, τίποτα αυτός δεν άκουγε κανέναν ξανάφυγε. Πριν αναχωρήσει το βαπόρι ξαναήρθε άφραγκος για την δουλειά του. Κάναμε ταξίδια Κούβα. Είχαμε γίνει φίλοι, πηγαίναμε σε ραντεβού με κοριτσόπουλα στην Κούβα, σε διάφορες χοροεσπερίδες της Νέας Υόρκης, ψάχναμε για κάτι καλύτερο, δεν βαριέσαι χαμένος κόπος.  Κάναμε  τριάμισι χρόνια μαζί, μια βραδιά στο πέλαγος παίζοντας πόκα  μάλωσαν έτρεξε να φέρει μια αυτόματη καραμπίνα των 22 να σκοτώσει τον υποπλοίαρχο. Ο καπετάνιος  Ι.  Ξυλάς από τα Καρδάμυλα Χίου τον έπιασε, του πήρε ην καραμπίνα, στο λιμάνι τον ξεμπάρκαραν κι εγώ κληρονόμησα την καραμπίνα.

Πέρασαν τα χρόνια, έμαθα ότι είχε χάσει το βαπόρι του στην Κούβα για μια γκόμενα, για να ζήσει πήγαινε στα βαπόρια κι άλλαζε δολάρια. Τον έπιασε ο Κάστρο και τον έβαλε φυλακή.

Εγώ είχα πλέον εγκατασταθεί στην Γουατεμάλα, μια μέρα ήρθε στο λιμάνι ένα καράβι δεξαμενόπλοιο, έμαθε ότι ήμουν εκεί ήρθε σπίτι μου να με βρει. Όμως σύμπτωση δεν ήμουν είχα πάει στην πρωτεύουσα, μου άφησε ένα σημείωμα, Τι κρίμα σκέφθηκα είχαμε να ιδωθούμε 15 χρόνια. Από εκεί και μετά χαθήκαμε, ποιος ξέρει αν υπάρχει σήμερα; Όμως κατά βάθος  ήταν καλός άνθρωπος.       

Νέα Υόρκη ερχόταν κάθε βράδυ στις 9 για δουλειά, που έκλεινε το εστιατόριο αναλάμβανε την καθαριότητα, ώστε το πρωί να ήταν όλα στην εντέλεια.

Κάθε πρωί άνοιγα στις 5,  με περίμενε να πληρωθεί με χρήματα που μου άφηναν για να πληρωθούν όλοι οι τροφοδότες, γαλατάδες κλπ… Ξέραμε ότι  αν δεν πληρωνόταν καθημερινώς το βράδυ δεν ερχόταν για δουλειά. Από εκεί περίμενε μέχρι τις 8 που άνοιγαν το ΟΤΒ τα στοιχήματα στον ιππόδρομο κι ακουμπούσε τα χρήματά του σε κάποιο άλογο, ή φοράδα.  

Το βράδυ ερχόταν πάλι άφραγκος, έκανε λογαριασμούς κι άρχιζε τις ιστορίες αν είχα παίξει αυτό ή εκείνο  ήταν ο Μπάμπης μας για χρόνια και χρόνια επαναλαμβανόταν το ίδιο και το ίδιο. Η σκηνή στην Νέα Υόρκη εποχή 1990-2003+

Σήμερα η ελπίδα του να γίνεις πλούσιος αγοράζοντας λόττο έχεις την ίδια  πιθανότητα σα την  πιθανότητα να πέσει πάνω σου κεραυνός.

Κι όμως οι εφευρέτες των νούμερων, των ξυστών έχουν κατορθώσει και πουλούν ελπίδα προπαντός στην φτωχολογιά, σε χιλιάδες και χιλιάδες συνανθρώπους μας, που όταν τους λέγω ανοίχτε έναν κουμπαρά και βάνετε τα καθημερινά χρήματα που ξοδεύεται σε νούμερα. Στο τέλος του χρόνου θα έχετε τόσα, είναι σα να κερδίσατε το Λόττο.

Δεν βαριέσαι χάνω τα λόγια μου, και όχι μόνο αλλά μένω να μονολογώ το πιστεύω μου που δεν συμμερίζεται κανένας.

Γαβριήλ Παναγιωσούλης           

       

Ναυτικές Ιστορίες

Διάβασα αυτές τις ναυτικές ιστορίες κι ανατρίχιασα από θύμηση μιας παλαιάς μου ζωής, όπως και χιλιάδες άλλων Ελλήνων που ζητούσαν μια διέξοδο στα καράβια  τότε  στα πέτρινα χρόνια.

Είναι τόσο αληθινές! Τόσο πραγματικές! Με έφεραν πίσω πολλά, πολλά χρόνια τότε που ανώριμος παιδάκι, πάσχιζα να γίνω  άνδρας, σε ένα τόσο  διαφορετικό περιβάλλον των ποντοπόρων πλοίων.

Ξέρω ότι πολλοί από εσάς τους επισκέπτες δεν θα καταλάβετε το λεξιλόγιο, ίσως να σας φαίνεται  σταυρόλεξο, όμως  είναι  σαν να αποδίδω φόρο τιμής στην νεανική μου ζωή και σε όλους τους συναδέλφους του καιρού εκείνου! Μια καθεαυτό περιπετειώδη διαφορετική ζωή όπου χρωμάτισε τα μονοπάτια του βίου μου, μα και  τις σκέψεις μου μέχρι σήμερα.   

Στην Πόρτα της τραπεζαρίας,

-Όποιος έχει μπακαλιάρους αλατισμένους στην καζανιέρα για στέγνωμα να τους μαζέψει. Θα βάλω μπογιά στις οκτώ.

-Μπάρμπα Μιχάλη να φέρω αυγά ή Πόριτς;

-Φέρε ότι να’ ναι και γρήγορα. Και άκου την τέσσερις οκτώ να την σερβίρεις γρήγορα και χωρίς κουβέντες γιατί έχει οβερτάιμ άκουσες; Πες το και του καμαρότου χωρίς συζήτηση και παρλατόρι, γιατί κάθε φορά εννιά παρά μου τους στέλλει για δουλειά. Και που’ σαι, πες του μάγειρα να βγάλει κα’ να κόκκαλο για την απόχη να ρίξω για κανέναν  κάβουρα..

Από τον Αλουέ

-Για το γιατρό, ρεε. Στις εννιά. Και που’ σαι όχι κοπάνα και μπαρότσαρκα! Έχουμε σπατσαμέντο μετά το μεσημέρι. Εντάξει!!

Γραμματικέ, βάλε και τον Λευτέρη τον Φλούφλη στη λίστα. Εχθές μου’ λεγε πως στάζουνε τα κεραμίδια.   

  Τραπεζαρία    πληρώματος.

-Άντε, ρε Βασίλη, τι έγινε ρε η ομελέτα; Στα Μέγαρα πήγες για τα’ αυγά;

Και που’ σαι ρίξε μια ματιά στο ψυγείο της κουζίνας. Είναι ανοιχτή από νωρίς. Κάτι από τυρί θα βρεις. Άντε να γίνει πιο πλούσια. Και πρόσεξε όχι μαγιά του ψωμιού για γραβιέρα. Έτσι;  Τις  προάλλες ο Καλαματιανός  ο πονηρός τις δώδεκα τέσσερις την τηγάνισε και το πρωί τσακωνόταν ο Τραπεζαρία μάγειρας με τον καμαρότο πως ξέχασε ν’ αφήσει για το ζύμωμα. Και που’ σαι. Ρίξε και λιγάκι γάλα μέσα, ρε, να φουσκώσει η ομελέτα.

-Δες και για κανένα σαλαμικό στο ψυγείο της κουζίνας, όλο και κάτι καλό θα’ χουνε βγάλει για το μεσημέρι. Μεγάλη γιορτή σήμερα, δε βλέπεις ετοιμάζονται για λουκουμάδες.

Πηγές:  Περιοδικό ΔΑΦΝΗ εκδιδόμενο στην Χίο, συγγραφέας των ανωτέρω Γεώργιος Φράγκος.  

Ευχαριστώ  τον Διονύση Κονταρίνη όπου μου δώρισε το περιοδικό αυτό.

     

 Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Νέα Υόρκη    

Επειδή το λεξιλόγιο που χρησιμοποιείτε στις ναυτικές ιστορίες είναι δύσκολο να το καταλάβουν οφείλω να δώσω μια κάποια διευκρίνιση.

Στα ποντοπόρα φορτηγά βαπόρια η εργασία είναι επί 24ώρου βάσεως. Το πλήρωμα χωρίζεται σε τετράωρες βάρδιες, μέρα νύχτα οι ίδιες ώρες. Π.χ.

Η βάρδια των 4-8  2 άτομα για γέφυρα, 2 άτομα για μηχανή εκτός των αξιωματικών που και αυτοί υπόκεινται στους ίδιους κανονισμούς.  Εννοεί  ότι από τις 4 χαράματα  θα είναι εν επιφυλακή ως την 8^η πρωινή, το ίδιο και το απόγευμα από 4 έως 8 βράδυ. Μετά έρχεται η 8-12 και μετά η 12-4.

Επειδή η βάρδια των 12-4 όταν σχολάσουν πρέπει να φάνε πριν πάνε για ύπνο ο καμαρότος τους αφήνει κάτι τι στο ψυγείο για να κολατσίσουν. Έτσι ο καλαματιανός βρήκε την μαγιά, την πέρασε για γραβιέρα και την τηγάνισε/

Αλουές = διάδρομος

Όπως  φαίνετε αυτός που μιλά είναι ο Λοστρόμος

Στάζουν τα κεραμίδια= αφροδίσιο νόσημα

Γραμματικός= υποπλοίαρχος υπεύθυνος για να στέλνει στον γιατρό.

Σπατσαμέντο= τελειωμός

 Καζανιέρα το μέρος πάνω από το στόκωλο όπου είναι τα καζάνια παραγωγής ατμού, κάνει πολύ ζέστη, εκεί απλώναμε τα ρούχα για στέγνωμα

Για κολατσιό υπήρχε κάθε πρωί αυγά ή Πόριτς= κουάκερ

Η βάρδια των 4-8 θα την φώναζαν για υπερωρίες γι’ αυτό έπρεπε να τους σερβίρει γρήγορα ο καμαρότος   

 

,

          

H γιορτή της Μητέρας

Χαρούμενη  ημέρα της Μητέρας 

Happy mother’s day

Feliz día de las madres  

Δεν νοείται άνθρωπος να έχει γεννηθεί από κάτι άλλο, εκτός από μια μάνα. .

Τούτη  την Κυριακή 12 Μαΐου τιμάμε την μητέρα μας, αυτή που μας έφερε στον κόσμο.

Είναι αυτή που όλοι μας βυζάξαμε το αίμα της, αυτή που μας μεγάλωνε  με χίλια δυο βάσανα, είναι αυτή που έβγανε την μπουκιά απ’ τον στόμα της για να ζήσουμε εμείς. Είναι  αυτή που ούτε στα στερνά της δεν μας είχε δίπλα της έστω και για κουράγιο, ή για να της κλείσουμε τα μάτια, (έτσι τ’ έφερε η τύχη) όμως δεν παραπονέθηκε ποτέ! 

Είναι αυτή που όσοι δεν την έχουμε, απορούμε για τον χρόνο, το πως πέρασε, στεκόμαστε εκστατικοί, φέρνοντας   στην φαντασία μας το πλεούμενο να  περνάει   τον Αχέροντα παίρνοντας την μακριά μας. Τιμούμε  την μνήμη της  μ’ ένα μπουκέτο λουλούδια. Αυτά που  η πολύχρωμη  ευωδιά τους   μαρτυρά  την συνέχιση του βίου μας σε μια σύνδεση με τα περασμένα  στον κύκλο τούτο, που λέγεται ζωή.

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Οι φωτογραφίες είναι από τον κήπο μου, μα και της κόρης μου τον κήπο

Στιγμιότυπο Πάσχα 2013

Σε μια ηλιόλουστη μέρα με μια ιδεώδης θερμοκρασία γιορτάσαμε το Πάσχα μας, εδώ στο Μπρονξ Ν. Υ.  ανάμεσα σε φίλους τσουγκρίσαμε τα κόκκινα  αυγά, ευχηθήκαμε το Χριστός Ανέστη  και ψήσαμε στην αυλή του σπιτιού της κόρης μου τον παραδοσιακό οβελία. Η κορώνα έτρεχε άφθονη, λες και ήταν μεξικανικός ποταμός, (ασφαλώς σε όσους αρέσει) καθώς και άλλα  ποτά.   

Από βραδύς στο προαύλιο της εκκλησίας ανταλλάξαμε το φιλί της αγάπης, στο άκουσμα του Χριστός Ανέστη και το Δεύτε λάβετε φως. Ακούγοντας τις καμπάνες να σημαίνουν και βλέποντας τις  εκρήξεις που στέλνανε στην ουράνιο σκεπή οι γιορτινές πολύχρωμες  φωτοβολίδες.

Όλοι μαζί για να μένει η παράδοση στα εγγόνια να βιώνουν τις χαρές των προπατόρων τους και  τα  θυμούνται από πού προέρχονται οι ρίζες τους.

Γαβριήλ Παναγιωσούλης