Έλληνες της Νότιαs Αμερικής

                                              ΤΟ ΙΔΡΥΜΑ ΜΟΥΣΤΑΚΗ ΣΤΟ ΣΑΝΤΙΑΓΚΟ ΧΙΛΗΣ

Νίκος Αλεξανδράτος, Ρώμη και Μαρκατα, καλοκαίρι 2013

Όταν ήμουν στην Ρώμη, ένας φίλος από τo Santiago, που ήξερε πως είμαι από την Κεφαλονιά, με ενημέρωσε πως στην Χιλή υπάρχει ένα Ίδρυμα φτιαγμένο από τον εκ Κεφαλονιάς (Δενδρινατα) Γαβριήλ Μουστάκη-Δραγωνα. Το ίδρυμα φέρει το όνομα «Ίδρυμα Γαβριήλ & Μαίρης Μουστάκη», και έχει ως αποστολή (μεταφράζω από τα Ισπανικά από την ιστοσελίδα http://www.mustakis.com/historia/text_003.htm -):

 «να συμβάλει στην ανάπτυξη του δυναμικού των νέων της Λατινικής Αμερικής, και ιδιαίτερα των Χιλιανών, για τον πολιτισμό, διανόηση και δημιουργικότητα σε βάση ανθρωπιστική και χριστιανική ξεκινώντας από τις Ελληνικές ρίζες».

Η ίδια ιστοσελίδα περιέχει ένα βραχύ βιογραφικό του δημιουργού του Ιδρύματος Γαβριήλ Μουστάκη που πήγε στην Χιλή το 1935 και εισήλθε στην εταιρία Gianoli-Mustakis & Cía που είχε συνιδρύσει το 1922 ο αδελφός του Γεώργιος, η ιστορία του οποίου παρουσιάζεται στην ιστοσελίδα http://www.mustakis.com/historia/text_001.htm

(μεταφράζω από τα Ισπανικά από την πιο πάνω ιστοσελίδα)

«Γαβριήλ Μουστάκης Δραγωνας, 1901-1996

Γεννήθηκε στην Κεφαλονιά την 29/08/1901. Σπούδασε ιατρική στην Αθήνα και κατόπιν διοίκηση στο πανεπιστήμιο Νέας Υόρκης. Στην Νέα Υόρκη παντρεύτηκε την Μαίρη Πλαστρόπουλου, και μαζί εγκαταστάθηκαν στην Χιλή το 1935, όπου εισήλθε στην εταιρία Gianoli-Mustakis.

Η αφιέρωση του για την σύσφιξη των πολιτισμικών δεσμών μεταξύ Χιλής και Ελλάδας αναπτύχτηκε με το ρόλο του ως μορφωτικού ακολούθου της Ελλάδας και ως γενικού προξένου της Ελλάδας στο Σαντιάγκο.

Τα χρόνια που πέρασε ασχολούμενος με το εμπόριο και τα συχνά ταξίδια του μέσα στην Χιλή, τον οδήγησαν να γνωρίσει και να εκτιμήσει την ζεστασιά του χαρακτήρα των Χιλιανών και να γοητευθεί από την αθωότητα των μικρών παιδιών στα διάφορα μέρη της Χιλής. Έτσι, από την δεκαετία του 1970 άρχισε να θέτει υπό την αιγίδα του μια σειρά από δημόσια σχολεία , το όποια έπαιρναν το όνομα Σχολεία Ελλάδα (escuelas Grecia).  Το όραμα του ήταν πάντοτε να συσφίξει τους δεσμούς μεταξύ των δυο λαών και των ιδιοσυγκρασιών τους.

Η αφιέρωση του σε αυτά τα 13 σχολεία με φτωχά μέσα και σε περιοχές απομονωμένες  από τα κύρια κέντρα του γίγνεσθαι της χώρας υπήρξε πηγή βαθειάς ικανοποίησης για τον ίδιο και την σύζυγο του. Κατά τον χρόνο του θανάτου του την 26/04/1996 ο Don Gabriel είχε ήδη φτιάξει το Ίδρυμα που φέρει το όνομα του και αυτό της αείμνηστης συζύγου του, και με αυτό πραγματοποίησε το όνειρο του να διαδώσει και αναπτύξει τις πολιτισμικές άξιες σε αυτούς που το είχαν περισσότερο ανάγκη κατά την έναρξη της τρίτης χιλιετίας» (τέλος μετάφρασης).

Μια από τις συνδρομές του Ιδρύματος ήταν να δωρίσει τον οπτικοαουστικό εξοπλισμό που χρησιμοποιείται στο Μετρό του Σαντιάγκο για να προβάλει, στον σταθμό που φέρει το όνομα Ελλάδα (Metro Grecia που βρίσκεται στην λεωφόρο Grecia, όπου και η Ελληνική ορθόδοξη εκκλησία), εικόνες από το Μουσείο της Ακρόπολης. Αυτός ο σταθμός είναι διακοσμημένος  με 16 εκμαγεία  της δυτικής ζωοφόρου του Παρθενώνα (δες παρακάτω εικόνα - από τα μάρμαρα του Παρθενώνα που βρίσκονται στο Λονδίνο) κατασκευασμένα από το Μουσείο της Ακρόπολης και δωρηθέντα στην πόλη του Σαντιάγκο.  

    

Πληροφορίες για την δομή και δραστηριότητες του Ιδρύματος παρέχονται στην ιστοσελίδα http://www.fundacionmustakis.com  που έχει διάφορα Ελληνικά ονόματα (Μουστάκη και άλλα) στο Διοικητικό Συμβούλιο.

Ο Νίκος Αλεξανδράτος είναι αδελφός μου  

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Κύριος Κοκί

Ο Κύριος Κοκί  είναι το όνομα του εστιατορίου,  εδώ στην Νέα Υόρκη, στα Ισπανικά Don Coquí όπου εννοεί ο αξιότιμος, ή ο σεβαστός, ή ο άρχοντας Βάτραχος «Κύριος Κόκι»  σερβίρουν φαγητό παραδοσιακό του Πουέρτο Ρίκο. Οι μικροσκοπικοί αυτοί βάτραχοι είναι κάτοικοι του Πουέρτο Ρίκο, αρχίζουν να τραγουδούν από την δύση του ήλιου, μέχρι τα χαράματα. Οι μελωδίες των Κοκίς συντροφεύουν  τους νησιώτες να κοιμηθούν ακούγοντας τα ολονύχτια μονότονα κο-κί, κο-κί.

Η επιστημονική ονομασία του βάτραχου αυτού είναι Eleu-thero-dactylus, Ελευθεροδάκτυλος. 

 Εορτάζοντας τα 21^α  γενέθλια του εγγονού μας Μπάμπη 9^η  Νοεμβρίου, μα και τις ονομαστικές μας εορτές των αρχαγγέλων της προηγούμενης ημέρας  8^η  Νοεμβρίου και  θέλοντας να περάσουμε μια διαφορετική εμπειρία  στην Νέα Υόρκη, επισκεφτήκαμε ένα τέτοιο παραδοσιακό εστιατόριο. Ο  πρώτος όροφος ήταν αίθουσα με ορχήστρα μπαρ και χορό, ανεβήκαμε τις σκάλες στο δεύτερο όροφο του κτιρίου, ήταν το εστιατόριο,  η μουσική της ορχήστρας  αναμεταδιδόταν και σε όλο το κτίριο.

Μπήκαμε στην αίθουσα αναμονής με Μπαρ, αφού ήπιαμε ποτά εγώ μόνο 2 cubalibre, η σκηνή μου έφερε μια νοσταλγική προηγούμενή μου ζωή τόσο γνωστή ώστε αισθάνθηκα οικειότητα με το περιβάλλον, βλέποντας στα σκαμπό να κάθονται κορίτσια να απολαμβάνουν την μουσική και το ποτό τους, έτσι μούρθε να ρίξω κάνα δυο στροφές.

Όμως παρατήρησα γύρω μου, άτομα νεαρά, κανένας ασπρομάλλης, τότε τι να κάνω, θεώρησα τον εαυτόν μου σαν κάτι το σπάνιο,  κάθισα στο καναπεδάκι μαζί με τους άλλους περιμένοντας να μας φωνάξουν για άδειο τραπέζι. Να πω ότι τρόμαξα όχι, αλλά σκέφτηκα ότι πρέπει να έχουμε περισσότερες ευκαιρίες, σαν αυτές της νιότης μας εμείς με τα ασήμια στα μαλλιά.

Εκεί φάγαμε μια τεράστια (εγώ) Paella, θαλασσινά με ρύζι, λουκάνικο, κλπ… και  ο κάθε ένας σύμφωνα με το τι του άρεσε σε στυλ του Πουέρτο Ρίκο.        

Στο τέλος μας κέρασαν κρέμα καραμελέ κι άλλα, το ξεπροβόδισμα ήταν με ένα γλυκό ποτό άσπρο σα γάλα κοκίτο.

Φύγαμε εγώ ευτυχής που ξαναθυμήθηκα τα νιάτα μου, οι υπόλοιποι χαρούμενοι και ικανοποιημένοι.  

Και του χρόνου φίλοι μου με καλή υγεία

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Μνημείο ενός Έλληνα, 1613

Απίστευτο ένας Έλληνας στη Νότια Αμερική με τις καραβέλες του Κολόμβου.

Η πόλη  ΠΙΣΚΟ λιμάνι βρίσκεται νότια της Λίμα πρωτεύουσας του ΠΕΡΟΥ

Μια πρόχειρη περίληψη μετάφρασης της Ιστοριούλας αυτής που βρήκα ψαρεύοντας στο διαδίκτυο, με αποδεικτικά τον τάφου (μνήμα) του ΕΛΛΗΝΑ έτος 1613

Τα 400 χρόνια της Διαθήκης του Πέτρου Μανουήλ

                                  « Του Έλληνα»

Φίλοι μας. Εμείς οι  Περουβιανοί αυτό το μήνα γιορτάζουμε ένα πολύ σημαντικό γεγονός για το δικό μας ποτό το της σημαίας μας. Λοιπόν στις 30 Απριλίου του 1613 ένας πλούσιος άρχοντας  Don Pedro Emanuel, με το παρατσούκλι ο Έλληνας, (γεννήθηκε στον νησί της Κέρκυρας Ελλάδα) κάτοικος της Villa Valverde, τη λεγόμενη Ica από την ίδρυσή της, ο οποίος μετά που εμπιστεύτηκε την ψυχή του στο Θεό, άφησε στην διαθήκη του  ένα σωρό περιουσιακά ακίνητα σε διάφορα πρόσωπα, που περιέχονται στα έγραφα του πρωτοκόλλου αριθ. 99 που γράφτηκε καθ’  υπαγόρευση από τον γραμματέα (γραφέα) Francisco Nieto, έτσι όπως μας το παρουσιάζει ο ιστορικός ερευνητής Don Lorenzo Huertas Vallejos, εις το αξιόλογο βιβλίο του: «Χρονολογία παραγωγής κρασιού και Pisco. Περού 1548-2010»     που δημοσιεύτηκε από ην Editorial Universitaria  de la URP»  …εκεί εις το πρωτόκολλο του 1613, βρήκε  την γραπτή  Διαθήκη του Έλληνα Πέτρο Μανουήλ, ίσως ο πρώτος παραγωγός aguardiente  τσίπουρου (κονιάκ) από σταφύλια της     Ica, σελίδα 40, ο  Huertas  μεταφράζοντας την διαθήκη, (από την οποία αντιγράφουμε  αυτολεξεί ένα απόσπασμα) αυτό μας δείχνει όπως ο Έλληνας τα θέτει:

 Πάνω από 30 πήλινα δοχεία tinajas (σαν πλατιές στάμνες) γεμάτες κονιάκ, εκατόν εξήντα   botixuelas ternan τρισδιάστατα δοχεία,    Μπράντι… συν ένα βαρέλι Κονιάκ, που μας δίνει 30  δοχεία από το ως άνω αναφερόμενο ποτό.    

…………………………………………………………………………………………

Σε ένα άλλο μέρος του έργου του στην σελίδα 87 ο Huertas μας λέει:    

«… Πέτρος Μανουήλ ο Έλληνας στην αρχή του 17^ου αιώνα είχε ένα  λέβητα (καζάνι για να παράγει aguardiente αλκοολούχο ποτό σαν Τσίπουρο), σε άλλα ντοκουμέντα αναφέρονται κατσαρόλες, τηγάνια. Αυτά τα εργαλεία που αναφέρονται στον δέκατο έκτο και δέκατο έβδομο αιώνα η χρήση τους συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

………………………………………………………………………………………

Λοιπόν αυτά και άλλα αποδεικτικά στοιχεία σχετικά με την ηλικία του δικού μας Pisco,  αν σκεφτούμε λιγάκι και αν πάρουμε παράδειγμα ότι το έτος 1613 ο Πέτρος Μανουήλ «Ο  Έλληνας»  κατά τις τελευταίες στιγμές της ζωής του κληροδότησε τις Botijuelas de Burney  (δοχεία) που περιείχαν το μοναδικό αλκοολούχο ποτό γνωστό σήμερα ως Pisco, αυτό εννοεί ότι πριν από πολλά χρόνια υπήρχε στο εμπόριο, λαμβάνοντας υπ όψιν τον χρόνο που απαιτείται  για το αμπέλι να αποδώσει καρπούς  και στη συνέχεια να αποσπάσει το πολύτιμο υγρό το οποίο όπως είναι γνωστό πρέπει να «κατακάτσει» όχι λιγότερο από 3 μήνες μετά για απόσταξη …

………………………………………………………………………………………

Γι’ αυτό φίλοι αυτό τον χρόνο γιορτάζουμε την 400^η επέτειο από την πολύτιμη αυτή Διαθήκη και σας προσκαλούμε να συμμετάσχετε μαζί μας σε αυτή τη γιορτή σα φόρο τιμής σε αυτόν τον επιφανή ερευνητή,  όπως επίσης συνοδεύετε με τη νεκρολογία της πρόσκλησης που  σας ετοιμάσαμε.  

…………………………………………………………………………………      

 Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Ανθρώπινες συνήθειες από Γουατεμάλα

Ας το Φιλοσοφίσουμε λιγάκι τη είναι η ζωή, άλλοι κλαίνε, άλλοι τραγουδούν

Ένα μίγμα συναισθημάτων χθες 2 Νοεμβρίου (ημέρα των Αγίων Πάντων, ή  ημέρα των νεκρών) κατέλαβε τους επισκέπτες των νεκροταφείων, άλλοι έκλαιγαν για τον χαμό των προσφιλών τους προσώπων, άλλοι χαρούμενοι τραγουδούσαν πιστεύοντας ότι οι αγαπημένοι τους νεκροί ξεκουραζόταν  σε ένα καλύτερο μέρος, εκεί  όπου ο πόνος δεν έχει καμιά θέση…

 Día de los Santos,

Una mezcla de sentimientos invadió ayer a quienes visitaron  cementerios de la provincia en el Día de todos los Santos, ya que mientras unos lloraban la partida de sus queridos, otros mostraban alegría, porque creen que estos descansan en un lugar mejor, donde el dolor no tiene cabida.  

De Prensa Libre Guatemala

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Όσα φέρνει μια στιγμή

Αν και το ενδιαφέρον των αναγνωστών έστω ας πούμε του κοινού έχει εξανεμισθεί για να μας διαβάζει εν τούτοις επιμένω να γράφω τα διηγήματά μου, κάποτε κάποιος θα τα βρει ενδιαφέροντα  και θα τα διαβάσει ή ας πούμε θα συγκρίνει τις τότε καταστάσεις της μιζέριας με την σημερινή όπου υπάρχει μια πιο αφθονία καταναλωτικών αγαθών.  

Όχι, την ιστοριούλα μου αυτή δεν την έχω πει πουθενά, δεν την  έχω γράψει, πάντα αισθανόμουν επιφυλακτικός, όμως βλέπω ότι θα την πάρω μαζί μου όταν φύγω, έτσι πρέπει να λέγεται, αν πάρω παράδειγμα από τον δικό μου πατέρα αν είχε κάποτε γράψει την ζωή του σήμερα θα ήξερα ποιος ήταν, πιες δυσκολίες αντιμετώπιζε.

Βρισκόμουν στο Kingston, πρωτεύουσα της  Jamaica.

Το βαπόρι που ήμουν πλήρωμα  ξεφόρτωνε ζωοτροφές σε τσουβάλια μα και χοιρινά ποδαράκια και ουρές τουρσιά σε βαρέλια ξύλινα.  Η ζέστη ήταν αφόρητος, αν έβαζες αυγό στη λαμαρίνα του καταστρώματος θα τηγανιζόταν. Η μυρωδιά των ζωοτροφών ο θόρυβος των βαρούλκων οι φωνές των εργατών έκαναν τη σκηνή σα να ήσουν στην κόλαση.

Στο βαπόρι αυτό η αρχική συμφωνία μου ήταν θα μπαρκάριζα ως καμαρότος, φθάνοντας στο Puerto Cortes Honduras ο μάγειρας έφυγε με μια γκόμενα, οπότε μου είπαν θα πας μάγειρας και ο παλιός καμαρότος θα μείνει ο ίδιος.

Η κουζίνα του στο πρυμνιό κομοδέσιο της μέσης ήταν από σκέτη λαμαρίνα, στα τροπικά μέρη έβραζε, για να αντέχω έβγαινα κάθε δυο ώρες για 5-10 λεπτά κι έκανα ένα γρήγορο κρύο ντους. Το μπάνιο ήταν κοντά μετά ξαναγύριζα στην δουλειά. Για να κορέσουμε την δίψα μας το βαπόρι πασάριζε μόνο νερό.

Είχα το κλειδί να πηγαίνω στα ψυγεία να διαλέγω τρόφιμα για το μενού της ημέρας, όμως δεν είχα κλειδί να πηγαίνω στις αποθήκες εκεί όπου φύλαγαν τις κόκα κόλες κι άλλα διάφορα ποτά.

Όσο κι αν φαίνεται απίστευτο τον καιρό εκείνο για να βρεις ένα αναψυκτικό στο βαπόρι θεωρείτο πολυτέλεια και ξέρεις όσο σου απαγορεύουν ένα πράγμα τόσο πιο πολύ θέλεις να το αποκτήσεις.

Κοίταξα με περίγεια την κλειδαριά, ήταν δυο κρίκοι με ένα λουκέτο, σκέφτηκα αν με ένα κατσαβίδι ξεβιδώσω την βάση ενός από τους κρίκους θα ανοίξω την αποθήκη.

Είχε νυχτώσει παρακολουθούσα τον καμαρότο είχε βγει έξω στη στεριά στο Kingston,  ευκαιρία σκέφτηκα, πήρα ένα μεγάλο κατσαβίδι κατέβηκα στης αποθήκες και άρχισα να ξεβιδώνω. Τα κατάφερα, ιδρωμένος παπί ανέβηκα στο κατάστρωμα, έβαλα τα πόδια πάνω στης ‘πίντες’ δέστρες και κάθισα στην κουπαστή.

Ευτυχισμένος άνοιξα την κόκα κόλα κι άρχισα ν’ απολαμβάνω αυτό το μαυροζούμι. Οπότε με πλησιάζει ένας ναύτης Κεφαλλονίτης και μου ζητά τον λόγο, γιατί πίνεις εσύ κόκα κόλα και δεν πίνουμε μείς άρα τα έχετε με τον καμαρότο, κι άρχισε να με βρίζει. Με πλησίασε μάλιστα με απειλητικές προθέσεις.

Βρε, του λέω άντε φύγε, την κόκα κόλα την έκλεψα,

Αυτός ούρλιαζε μέχρι που με πλησίασε πολύ, τότε με το κατσαβίδι που είχα στα χέρια μου θέλησα να τον απωθήσω, και του έκανα μια γρατσουνιά στον λαιμό.

Έ αυτό ήταν σήκωσε μια αλυσίδα βαριά και μου την πέταξε, όμως δεν με πέτυχε, τότε βγήκα έξω στην στεριά μαζί με παρέα, πήγαμε σε Μπαρ ήπιαμε κανα δυο μπύρες Red Stripe και γυρίσαμε στο βαπόρι.

Όταν μπήκαμε μεσάνυχτα πια φίλος ναυτικός (ο καμαρότος) ένα καλό παιδί από την Πρέβεζα μου λέει πρόσεχε τον πήγε στην πρύμη να φέρει πιστόλι και το έχει μαζί του.

Σαν ξημέρωσε 6 το πρωί έπρεπε να μπω στην κουζίνα, μου λέει ο καμαρότος πρόσεχε καλλίτερα μην βγεις από την καμπίνα σου  σήμερα, μέχρι να δούμε τι θα γίνει.

Τότε πήγα στο καπετάνιο, ήταν ένας νεαρός της σχολής ευγενικός χωρίς καμιά πείρα από το να διευθύνει το πλήρωμα, δεν έμοιαζε να έχει πίστη  στο μότο των παλιών καπεταναίων. Πρώτος έρχεται ο Θεός, μετά εγώ.

Του λέγω λοιπόν θέλω να μου εγγυηθείς για την ζωή μου, εάν όχι δεν πάω για δουλειά. Αυτός μου λέει δεν γίνεται, τότε του λέω κι εγώ δεν μπαίνω στην κουζίνα.

Όμως προσπάθησαν να μου κάνουν φάκελο και να τον στείλουν στο Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας, έγραψαν λοιπόν μια καταγγελία, την υπόγραψαν  σφάλισαν το φάκελο και το έδωσαν στον καμαρότο που θα έβγαινε έξω να τον ταχυδρομήσει. Όμως ο καμαρότος καλό παιδί με φώναξε και μαζί ανοίξαμε τον φάκελο, είδα τα ονόματα αυτών που υπέγραφαν δεν με πείραξε, όμως είχα έναν φίλο πολύ πιο ηλικιωμένο από εμένα ήταν ανθυποπλοίαρχος με ευεργετικό δίπλωμα, από την Ιθάκη, κάναμε παρέα προπαντός όταν μπάλωνε τους μουσαμάδες των αμπαριών με σακοράφα. Έ! Το όνομά του καπετάν Γιώργη φιγουράριζε πρώτο, πρώτο.

Τι άλλο να πω πήρα τον φάκελο τον έβαλα στην τσέπη μου και ξεμπαρκάρισα, στο  Puerto Βarrios Guatemala.

Γαβριήλ Παναγιωσούλης   

  

    

Μας κοροϊδεύουν

Δευτέρα 28 Οκτωβρίου 1940

 Κοιμήθηκα δύο το πρωί διαβάζοντας Μακρυγιάννη. Στις τρεις και μισή μια φωνή μέσα απ’ το τηλέφωνο  με ξύπνησε: «έχουμε πόλεμο» Τίποτε άλλο, ο κόσμος είχε αλλάξει: 

 Λόγια του Γιώργου Σεφέρη

Αυτά ήταν τότε:

 *************************************

Το  επόμενο   είναι από τη Σημερινή εποχή.   

Τα σημάδια

                               Τα σημάδια

Νεκρά είναι τα πάντα, νεκρή είναι και η ψυχή του, αυτή που ο ίδιος δεν ήξερε καν ότι υπήρχε.  Νεκρές  έμειναν και οι ανολοκλήρωτες λαχταριστές του επιθυμίες, μαραμένος  ο βασιλικός στη γλάστρα, ξέφτισαν τα όνειρα, νεκροί όσοι τον αγάπησαν τότε, νεκρά γεμάτα αμφιβολία  αυτά που του έμαθαν όταν ήταν μικρός,  αόριστα ήταν και τα μελλοντικά του σχέδια, αφού δεν είχαν καμία στερεή βάση.

Ο  άνεμος φυσούσε με μανία, τον έπαιρνε κι αυτόν μαζί του λες και ήταν χαρταετός, που όμως δεν ήταν, πετούσαν μαζί ψηλά στα σύννεφα, τον έριχνε πάνω στους αφρούς της θάλασσας, τα κύματα τον νανούριζαν, τον έκλειναν σε θαλασσινό κλουβί, και μετά τον πέταγαν σαν άχρηστο, όπου τον τσάκιζαν πάνω στα κτιριακά μεγαθήρια, εκεί τον έκλειναν φυλακή. Δεν είχε ούτε μια στιγμή για τον εαυτόν του, ούτε μια γωνιά γης να πανεμίσει.

Μετά  ήταν οι σειρήνες,  αναζητούσε την τρυφερότητα αντί αυτού έβρισκε γυναίκες της μιας νύχτας, γυναίκες για ναυτικούς, κάθε χρώματος και φυλής, γυναίκες πολλές, κάθε μια του είχε κλέψει κι από ένα κομμάτι της αθωότητάς, σε  κάθε λιμάνι κρυβόταν ένας αναστεναγμός, μια πληγή, μια ιστορία. Οι περισσότερες του είχαν αφήσει και από κάτι. Έτσι  ένα  κομματάκι της νιότης του έμεινε εγκαταλειμμένο  σε κάθε γωνιά του πλανήτη, ποτέ του δεν είχε τίποτα το σταθερό, τίποτα δικό του.

 Όχι,  στο μακρύ διάβα του δεν βρήκε ούτε παπά, ούτε εκκλησιά, ούτε ειρήνη, μόνο, αχ! πόσο άσχημα ηχεί η λέξη αντικείμενα προς πώληση   (εκμετάλλευση). Δεν άντεχε άλλο έπρεπε ν’ αλλάξει ζωή πριν να είναι αργά!

Μετά σαν άλλο Οδυσσέα η θάλασσα τον ξέβρασε σε καταπράσινη ζούγκλα, εκεί βρήκε την Καλυψώ του, περπάτησαν μαζί στο μονοπάτι των ξανθών μερμηγκιών,  βαπτίστηκαν στης αγάπης τον θεό στα νερά παραπόταμου  Συλβίνου, ξάπλωναν σε αιώρα κάτω από τα φύλλα μπανανιάς και μετρούσαν τ’ αστέρια της νύχτας.  Συνήλθε, άλλαξε ζωή!

Τα χρόνια διάβηκαν σήμερα θυμάται, αισθάνεται σα χαμένος,   Ψάχνεται, υποφέρει. Η νιότη έφυγε τα σημάδια έμειναν, από αυτά υποφέρει, αχ! Αυτά τα άτιμα τα σημάδια, όπου και να γυρίσει, όπου και να στραφεί ξεπροβάλλουν σα φαντάσματα μπροστά του, τον πληγώνουν, τίποτα το κοινό με το σήμερα, με τους άλλους, με το περιβάλλον, με την καινούργια ζωή, πρέπει να το παραδεχθεί, έλα όμως που η ψυχή δεν παραδέχεται; Δεν υπογράφει;          

Τα σημάδια είναι εκεί ζωντανά, τα ψηλαφίζει, τον πονούν, τον κατατρέχουν, το γιατί τον καίει, σταματά στα χείλη του επάνω, δε βγαίνει, δεν φωνάζει, δεν βρυχάται, ποιος θα τον ακούσει στην απόλυτο μοναξιά αφού δεν ξέρουν;

Αφού δεν υπάρχει κανένας;

Κι όμως ελπίζει!

Γαβριήλ Παναγιωσούλης  

Η γιαγιά γνέθει...

         

                                                Η γιαγιά γνέθει...  

  

Με το κρύο του χειμώνα για να ζεσταθούμε φοράγαμε φανελάκια φτιαγμένα από ένα άγριο μαλλί προβάτων που μας γέμιζαν φαγούρα. Το ίδιο και οι κάλτσες. Η Γιαγιά έγνεθε μέρα νύχτα, η μάνα έπλεκε κι εμείς πηγαίναμε σχολείο με μια  πλάκα, μέσα σε μια τσάντα ριγέ ραμμένη σε  ύφασμα από ένα παλιό στρώμα    κρεμασμένη στην πλάτη. Η πλάκα έμοιαζε με ένα μικρό μαυροπίνακα, είχαμε και το κοντύλι για να γράφουμε, κι ένα σφουγγάρι για να σβήνουμε,  κάπου, κάπου οικονομάγαμε και κάνα τετράδιο για να γράφουμε με μολύβι, το αναγνωστικό πρώτης Δημοτικού «ΤΟ ΑΛΦΑΒΗΤΑΡΙ»  της Δευτέρας «ΚΡΙΝΟΛΟΥΛΟΥΔΑ».  Στην  Τρίτη τάξη αρχίσαμε να γράφουμε με μελάνι, αυτό που φτιάναμε από φύλλα παπαρούνας, στην αρχή μουντζουρώναμε το τετράδιο.  Όλα τα θέματα που διαβάζαμε από τρίτη μέχρι έκτη τάξη ήταν σε  περιλήψεις σε ένα χοντρό βιβλίο το «ΑΠΑΣΑ ΥΛΗ»  επειδή δεν υπήρχε ή δεν μπορούσαμε να το αγοράσουμε αυτοί που ξεσκόλιζαν το έδιναν σε αυτούς που εξακολουθούσαν το σχολείο. Από την Πέμπτη τάξη διαβάζαμε καθαρεύουσα, το καθημερινό Αντιγραφή-Ορθογραφία- ήταν μισή σελίδα γιατί δεν υπήρχαν τετράδια, ή χαρτί για γράψιμο και αυτά που υπήρχαν ένα χαρτί χρώματος καφετί λερωμένου από τον οίκο Λαδόπουλο Πάτρας.

Το βάθρο με την έδρα του δασκάλου κι ένας μακρύς χάρακας όπου με αυτόν φοβέριζε όλους μας. Μάθαμε γεωγραφία για το Βελουχιστάν, αριθμούς συμμιγής, δεκαδικούς,  το μακρόν προ βραχέως περισπάτε, μάθαμε για την υπογεγραμμένη, τόνους την οξεία και την βαρεία, πνεύματα την δασεία και την ψιλή. Μάθαμε για τον Αβραάμ και Ισαάκ, για την καινή Διαθήκη, για το Βυζάντιο για τους εικονομάχους, τη υπερμάχω στρατηγέ,  το ‘όλη δόξα όλη χάρη…’  Την  επανάσταση και ήρωες του 21 για την Αγία Λαύρα, παλαιών Πατρών Γερμανός… οδηγός μας ήταν η εκκλησία ο παπάς, το πάτερ ημών, το πιστεύω, όταν περνάγαμε απ’ έξω κάναμε τον σταυρό μας, οι λιτανείες για να βρέξει, οι προηγιασμένες, ο αγιασμός τω σπιτιών τα Φώτα με το Εν Ιορδάνη… είδαμε γυναίκες να ξορκίζουν για το μάτιασμα, τη βασκανία, τη βεντερούγα. (ραχίτιδα)    

Κανένας δεν μας δίδαξε τίποτα για τον άνθρωπο, από τι είναι φτιαγμένος πως γεννιέται, φύγαμε και νομίζαμε ότι τα μωρά τα δωρίζει ο Θεός στους παντρεμένους.

Έτσι μου είπαν όταν ρώτησα. Τέτοια απομόνωση, σαν να διαβάζεις το "Εκατό χρόνια μοναξιάς" του Γαβριέλ Γκαρσία Μάρκεζ. 

Το πρωί πριν φύγουμε για το σχολείο  παίρναμε στην τσέπη μας λίγη φακή, ή αν είχαμε σταφίδες, τίποτα μπομπότα και τα τρώγαμε στον δρόμο.  Όχι  δεν υπήρχε ούτε ηλεκτρικό ούτε ήταν εύκολο ν’ ανάψεις φωτιά με ξύλα. 

Υπήρχαν κάτι σουγιάδες οι λεγόμενοι Κολοκοτρώνηδες  σκούριαζαν με την παραμικρή υγρασία,   πηγαίναμε στο βουνό ‘Αγία Δυνατή’ μαζί με την αδελφή μου και ξεριζώναμε τα αγριολάχανα, όσα είχαν απομείνει από τις γίδες που δεν ήταν δικές μας, είχαμε από ένα «φακότο» σακούλι  ο κάθε ένας, ήταν η μόνη μας ελπίδα για να χορτάσουμε την πείνα μας. Όταν περίσσευε  λαχανόζουμο το πίναμε το πρωί με λάδι.

Ξαφνικά  βρέθηκα σε έναν άλλον κόσμο, έναν κόσμο ριψοκίνδυνο, ναυτικό  περιπετειώδη, σ’ ένα βαπορίσιο περιβάλλον μπορώ να πω σε περιπτώσεις χυδαίο.  Βρέθηκα στον κόσμο του Ρίου Βραζιλίας για 40 μέρες, να πρωταγωνιστούν γυναίκες ακόμα κι Ελληνίδες αθυρόστομες (είχα μάθει ότι ήταν συνεργάτιδες των κατακτητών Ιταλών από νησί του Αιγαίου και είχαν φύγει για να γλυτώσουν) εποχή 1950  η Ρίτα έμπαινε στο Βαπόρι έτρωγε και βωμολοχούσε, είχε το ατού, μιλούσε Ελληνικά, έτσι έβγαινε κερδισμένη, μπρος τις Βραζιλιάνες όπου είχε γεμίσει το βαπόρι, αυτές που ερχόταν με τις βάρκες, στο αγκυροβόλιο..

Τελικά καταλήγαμε σε σπίτι της αδελφής της Ρίτας, της Φανής με την κόρη της Άννα πίναμε και ξεσπάγαμε στο τραγούδι στους δρόμους του Ρίο τότε ήταν της μόδας το τραγούδι «Ξημερώνει και βραδιάζει πάντα στον ίδιο το σκοπό…».

Μια ζωή μποέμικη, που  έχει αφήσει τα σημάδια της και δεν συγκρίνεται με αυτήν που ήξερα, που μου είχαν μάθει στο χωριό μου στην Ελλάδα…   

Γαβριήλ Παναγιωσούλης     

The young men and the sea

Οι νέοι άνθρωποι και η θάλασσα

O Παππούς, πριν γίνει παππούς όπως είναι φυσικό κάποτε ήταν νέος, ένας νέος που ψάρευε, το ίδιο που κάνει σήμερα ο εγγονός.  

Με  την διαφορά  ο Παππούς ψάρευε  με συρτή στις ακτές του Ατλαντικού   ταξιδεύοντας  προς νότο   πλησίον της ακτής της Φλωρίδας, για να αποφύγουν το Gulf Stream  με προορισμό  Κούβα Καραϊβική με ένα μικρό βαπόρι και ο εγγονός ψαρεύει  στις ακτές του Ατλαντικού   στο  Jones Beach του Long Island, Νέα Υόρκη.

   

Δεν έχει σημασία ο χρόνος του πότε, σημασία έχει ότι και οι δυο ονειροπολούσαν   να πιάσουν κάτι μεγάλο, ο παππούς τα κατάφερε, αυτό σήμερα τον γεμίζει με νοσταλγικές αναμνήσεις του τότε και αναφωνεί! Καλέ πότε πέρασαν τα χρόνια μου φαίνεται μόλις χθες που τραβούσαμε το παρκετόσκοινο  να φέρουμε τα ψάρι επάνω.  Και  το βαπόρι  έκανε μισή στροφή ώστε να  φέρει το ψάρι στη μέση από την πρύμη για να μην το χάσουμε!

Είχε ένα χρώμα μπλε-χρυσό όσο σπαρταρούσε στο κατάστρωμα λες και χόρευε καρσιλαμά. Μετά όταν έμεινε ακίνητο έγινε όλο σκούρο  σταχτί-κιτρινωπό

Το αρσενικό από το θηλυκό διαφέρουν, έχουν διαφορετικό ρύγχος.  

 η φωτο είναι από το Wikipedia 

Με ένα κοφτερό μαχαίρι  το έγδαρα, «κάναμε το κεφάλι και τη ραχοκοκαλιά σούπα με ρύζι»  το υπόλοιπο το έκοψα φιλέτο και το φάγαμε τηγανιτό.

Το όνομα του ψαριού στην Αγγλική Mahi-mahi,   dorado.

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

       

ΟΙ ΑΝΤΙΘΕΤΟΙ

Στις 29 Σεπτεμβρίου 2013 έγινε με επιτυχία η παρουσίαση του βιβλίου

 ΟΙ ΑΝΤΙΘΕΤΟΙ του συγγραφέα Διονύση Κονταρίνη από την Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών Συγγραφέων Αμερικής στην Νέα Υόρκη από όπου και οι φωτογραφίες. Παρόντες ήταν αρκετοί παλαίμαχοι συγγραφείς, φίλοι μα η καινούργια γενιά, του φίλου Διονύση. (βλέπε φώτο Εγγονάκια του)

Ένα θερμό ευχαριστώ σε όλους μα ειδικώς στα  παιδιά  της καινούργιας γενιάς.

 Νεοφώτιστος, Μουζάκης, Κονταρίνης, Παναγιωσούλης, Χ. Σπήλιου

_____________________________________________________________________

 Φωτογραφίες από την συνεστίαση μελών της Εταιρίας Λογοτεχνών, Συγγραφέων Αμερικής στις 19 Σεπτεμβρίου 2013 σε εστιατόριο Νέας Υόρκης 

 Το ζεύγος Νεοφώτιστου, Χαρά Σπήλιου Τάσος Μουζάκης

                                       Δυο Φίλοι Αντρέας και Γαβριήλ 

Γαβριήλ Παναγιωσούλης