Η Βεντερούγα!

Μια Κεφαλλονίτικη ιστορία   από τα πέτρινα χρόνια,  της κατοχής.

Πιστεύω και παραδόσεις, που στην ανάγκη ξαναζωντανευουν...

Η ΒΕΝΤΕΡΟΥΓΑ                                (Ραχίτιδα)

Οι αρρώστιες, η μια έφευγε η άλλη ερχόταν.  Το εξασθενισμένο από την αβιταμίνωση σώμα του παιδιού, το κιτρινισμένο πρόσωπό του, οι πρησμένοι αδένες του κάτω απ τις μασχάλες του, το άνοιγμα της μύτης (σπόρισμα) οι πόνοι στην πλάτη  και στα πόδια  τον κρατούσαν ακίνητο, ξαπλωμένο στο αχυρένιο στρώμα ολόκληρες μέρες.

Η εντριβή με ακάθαρτο πετρέλαιο, ή με λάδι τα μόνα φάρμακα που υπήρχαν- δεν έφερναν κανένα αποτέλεσμα. Η μάνα του ανησύχησε, έκανε συμβούλιο με την θεια, φώναξαν την ξαδέλφη τους την Ελένη από το πέρα χωριό για μια ακόμη γνώμη.

Ξέρω τους είπε αυτή μια γριά από το άλλο χωριό όπου γνωρίζει από ξόρκια αν θέλετε να πάμε. Ανησυχώ για αυτούς τους πόνους στην πλάτη είπε η μάνα μην αφήσουμε το παιδί να καμπουριάσει όπως τόπαθε η κόρη του τάδε που δεν την πήγαν πουθενά και καμπούριασε.

 Την άλλη μέρα το πρωί ξεκίνησαν για το πέρα χωριό. Μια αυλή στρωμένη με χώμα, περιφραγμένη με ξερά κλαριά πουρναριού έκρυβε ένα καφετί σπιτάκι, κάτι σαν παράγκα σκεπασμένη με κεραμίδια.

-Μανταλένα, έ Μανταλένα άνοιξε να σου πω κάτι, εγώ είμαι η Ελένη.

Θόρυβος απαλός ακούστηκε από το μέρος της αυλής σα να σερνόταν φίδι, τράβηξε στην άκρη ένα ξερόκλαδο και παρουσιάστηκε μια συμπαθητική γερόντισσα, με το άχρωμο απ την πολυκαιρία τσεμπέρι της, ριγμένο ατημέλητα πάνω στα χιονάτα μαλλιά της.

Ένα μπαστούνι που ήταν κομμένο από κλαρί δένδρου ήταν το στήριγμά της, δικό της και των χρόνων που κουβαλούσε στην πλάτη της.

Η Ελένη της εξήγησε το και το, πρέπει να εξετάσεις το παιδί.

Αυτή έπιασε το παιδί απ το χέρι το τράβηξε μέσα κι έκλεισε την πόρτα

Εσείς περιμένετε είπε.

Γδύσου από τη μέση και πάνω είπε, άρχισε να πασπατεύει την πλάτη αλείφοντάς την με λάδι,  από το καντήλι  μονολογώντας   κάτι ακαταλαβίστικα τροπάρια:

(Αντιγραφή  από το φοβερό βιβλίο του Αγγελοδιονύση Δεμπόνου κάποια στοιχεία για την "βεντεούγα", την κήφωση ή σκολίωση , όπως την αναφέρει)

 "......"Κρατώντας στο χέρι μαχαίρι μαυρομάνικο, που το έχουμε στραμμένο προς τον άρρωστο , λέμε το ακόλουθο ξόρκι...

(Σε ορκίζω , σε ξορκίζω, πράμα ακάθαρτο, αν είσαι στο μεντούλι, να έβγεις στο κόκκαλο, αν είσαι στο κόκκαλο , να έβγεις στο κρέας. αν είσαι στο κρεάς να έβγεις στο πετσί. Και αν είσαι στο πετσί, να βγεις από το βαπτισμένο , μυρωμένο κορμί του (της).....")

 Έριξε στα κούτσουρα στην φωτιά κάτι βότανα, μια μυρωδιά εξωτική σαν καμένη δάφνη ή λεβάντα γέμισε το δωμάτιο.

Το παιδί νόμισε ότι έβλεπε μια μάγισσα που θα καβάλαγε την ιπτάμενη σκούπα.

Μη πεις σε κανένα τίποτα από ότι είδες και άκουσες είπε. Θα έρχεσαι εδώ για 7 μέρες για να γίνεις καλά.

Βγήκε έξω, κάλεσε τις γυναίκες και αποφάνθηκε:

Το παιδί έχει τη βεντερούγα. Πρέπει να κάνει για 40 μέρες νηστεία , να μην τρώει τίποτα θηλυκό   ούτε κρέας από γίδα, ούτε κότα,   ούτε σαρδέλες και όταν τελειώσουν οι 40 μέρες θα γίνει καλά.

Η γριά κάτι θα ξέρει είπε η           Ελένη,

Η μάνα έμεινε εμβρόντητη μην πιστεύοντας στα αυτιά της.

Η θεια είπε:

Πάμε ήλιε μου σπίτι μας,

Το παιδί ρώτησε μα υπάρχουν θηλυκά χόρτα; Αφού μόνο αυτά τρώμε.

Η     Θεια δεν του απάντησε μόνο έστριψε το κεφάλι της για να μην δει τα δάκρυά της…

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Φεύγω!!!

                                                                ΦΕΥΓΩ

Πρέπει να φύγεις, στα Μαρκάτα Πυλάρου Κεφαλληνίας δεν  υπάρχει μέλλον.

Μα γιατί; Άσε τουλάχιστον να μεγαλώσω;

Τότε θα είναι αργά.

Που να πάω;

Σε  άλλη γη,  σε άλλα μέρη, εκεί όπου γεννώνται τα παραμύθια, αυτά που άκουγες μικρός. Έχουμε αποδείξεις κοίτα και μόνος σου πόσο καλοθρεμμένοι είναι αυτοί που έρχονται απ’ έξω;

 Πως θα πάω;

Καβάλα στη θάλασσα.

Ώστε έτσι ε! τότε να φύγω. 

Η θεια μου πετάχτηκε από μια γωνιά.  Και να  μας γυρίσεις πλούσιος. 

Στα πρώτα μου  βήματα μόνος έκλαιγα κρυφά, κάποιος με είδε με μαρτύρησε. Απόρησαν!!  με ρώτησαν γιατί έκλαιγα;

                                             *

Φεύγω, γεια σας.

Που πας;

Μα στη γη της επαγγελίας.

Όχι μην φύγεις, μην πας είναι όλα ψεύτικα, θα το μετανιώσεις. Μάρτυράς  μου  μια γλάστρα με βασιλικό μας έστελνε μια θεϊκή μυρωδιά, μέσα απ τη φτωχική αυλή, του φίλου απ τ’ Άγραφα, κάπου στην Καλλιθέα.

Μα μου έχουν πει να κυνηγώ το  μονοπάτι του ήλιου μόλις φτάσει στη δύση του εκεί θα βρω μια πλούσια ζωή.

Κι έφυγα!!! 

                                                            Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Memorial Day!

Η τελευταία Δευτέρα του Μάη κάθε χρόνο εορτάζεται εδώ στις ΗΠΑ  το Memorial day ή μέρα μνήμης που τιμούν τους πεσόντες, αρχίζοντας από τον Αμερικανικό εμφύλιο και    στους διάφορους άλλους  πολέμους.  

Επίσης  είναι και η ημέρα όπου ανοίγουν οι πλαζ για κολύμπι, ή με άλλα λόγια αρχίζει  η περίοδος του καλοκαιριού.

Πάντα είναι τριήμερη αργία, ο κόσμος ξεχύνεται στα πάρκα ή στις αυλές των σπιτιών με barbecue ένα καλωσόρισμα του καλοκαιριού! Από όπου και η φωτογραφίες. 

   

              Κλείνοντας σας εύχομαι εκτός από καλή εβδομάδα μα και καλό μήνα Ιούνιο.

                                         Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Τα πρώτα Βήματα στην Νέα Υόρκη

                                       Τα πρώτα βήματα στην Νέα Υόρκη 

  

Εγώ του σερβίρισα καφέ, αυτός κάθισε στο σκαμπό, φαινόταν ανεμοδαρμένος άνθρωπος γεμάτος ρυτίδες, με κοίταζε με περιέργεια. Έβγαλε από την τσέπη του μια γραφίδα κι άρχισε να με παρατηρεί.

Με   σκιτσάρισε πάνω σε μια χαρτοπετσέτα,  όταν τελείωσε μου την έκανε δώρο κι έφυγε.

Ήταν η γειτονιά του Bowery   Manhattan, όπου συχνάζουν μποέμηδες.

Τότε  σταμάτησα και  κοίταξα την πόρτα από όπου είχε φύγει. Δίπλωσα την χαρτοπετσέτα και την έβαλα στην τσέπη μου.

Σκέφτηκα   ποιος νάταν, γιατί  το έκανε; 

Μετά κατάλαβα ότι ιχνογράφησε ένα  κομμάτι της ζωής μου, ή ίσως να είδε το μέλλον μου μέσα απ τον καφέ, δεν ξέρω.

Όμως ήταν τα πρώτα μου βήματα στην πόλη της Νέας Υόρκης, ίσως να είχα πάνω μου την αθωότητα του ταξιδευτή, αυτήν που υπόσχονται τα  όνειρα, αυτά που βγαίνουν από επιφανειακές εντυπώσεις αυτών με τις πλατειές γραβάτες και τις χρυσές καδένες, ή ακόμα και ίχνη από αλάτι, τόσο διαφορετικός από την υπόλοιπη κοινωνία!

Φύλαξα την χαρτοπετσέτα μέσα στις σελίδες ενός βιβλίου!  Τα χρόνια διάβηκαν, κι αυτή υπάρχει ακόμα!    

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Ο Τάφος, το Ρόδο!

                             Ο ΤΑΦΟΣ  ΕΙΠΕ  ΣΤΟ  ΡΟΔΟ

Ο τάφος είπε στο ρόδο:

-Την πρωινή δροσιά που σε ραντίζει.

Τι την κάνεις, λουλούδι της αγάπης;

Είπε το ρόδο στον τάφο:

-Εσύ τι κάνεις, πες μου αυτό που πέφτει

Στην πάντα ανοιχτή άβυσσό σου;

Είπε το ρόδο: «Σκοτεινέ τάφε,

Από τα δάκρυα της αυγής κάνω στον ίσκιο

Εν’ άρωμα κεχριμπαρόχρωμο, μελένιο»

Κι ο τάφος είπε: «Μεμψίμοιρο λουλούδι,

Από κάθε ψυχή που έρχεται σ’ εμένα

Κάνω έναν άγγελο που πάει στα ουράνια!

                                Ποίημα του Βίκτωρ Ουγκώ  

                                        Φιλοσοφείστε το

                                          Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Μια ηλιαχτίδα

Κοινωνία, ώρα αγάπης # 2

                                   Μια ηλιαχτίδα

Κάθε βράδυ ήταν η ίδια νύχτα, μας έφεγγε  το ίδιο χλωμό  φως, που δεν ήταν φεγγάρι, αλλά αιχμαλωτισμένος λαμπτήρας στο ίδιο δωμάτιο,  τα ίδια θρανία, στο ίδιο νυχτερινό γυμνάσιο Καλλιθέας.  Όταν  γελούσε στα μάγουλά της δίπλα απ τα χείλη της σχηματιζόταν δυο λακκάκια, δεν ξεκολλούσα τα μάτια μου, πάνω της έκανα  όνειρά, ήταν ο ήλιος μου, τα χτυποκάρδια της καρδιάς ακουγόταν σε όλη την τάξη. Κοκκίνισα, σάστισα, μπερδεύτηκαν τα λόγια μου όταν βρεθήκαμε μόνοι στην αυλή, ήταν Ιούνιος κάναμε εξετάσεις. Ήταν η κοινωνία μου, ήταν τα πρώτα σκιρτήματα αγάπης.

Ένα απότομο  φύσημα αέρος με πέταξε μακριά της, τόσο μακριά ώστε δεν ξαναγύρισα. Μετά  έτρεχα να πιάσω την οπτασία της, δεν βαριέσαι η οπτασία χλόμιασε και χάθηκε στην απεραντοσύνη του σύμπαντος λες και ήταν το αστέρι της Αφροδίτης, αυτό που αν και από μακριά μου δώρισε  το χάρισμα να γνωρίσω αυτό που δεν πρόλαβα, την ηλιαχτίδα.  

Έτσι  βρήκα την ηλιαχτίδα της αγάπης   αυτή  μου τάδωσε όλα, με άφησε να αισθανθώ την γλυκιά  αγαλλίαση, που φέρνει ο έρωτας…   Χόρτασε η ψυχή μου απ’ τη συντροφιά της βροχής,  χόρτασε να χορεύουμε μαζί κάτω απ’ τα  τσίγκινα κεραμίδια ερωτευμένοι το χορό της αγάπης, χόρτασε η ψυχή μου  να στροβιλιζόμαστε  αγκαλιασμένοι σαν τον καπνό που  τρέχει να ανεβεί στον ουρανό από μια στενή καπνοδόχο, αυτή που όταν έβρεχε έπεφταν στάλες βροχής και χόρευαν πάνω στην στάχτη, αυτή που είχαν αφήσει τα κούτσουρα, οι στάλες   έκαναν τρύπες και ζουζούνιζαν στην κρυμμένη θράκα σα να ήταν σφαίρες αυτές που αφαιρούν τη ζωή, αυτές που βγαίνανε απ’ τα όπλα, αυτά που κρατούσαν  οι στρατιώτες του χρόνου, αυτού που σου μέτραγε μια, μια, τις μέρες λες και ήταν δικές του, που όμως ήταν...

«Έζησα αγάπησα, αγαπήθηκα,

           δημιούργησα

ζωή δεν μου χρωστάς τίποτα.»

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Η ξεκούραση της Ψυχής

Για το     " Κοινωνία ώρα αγάπης"

                               Η ΞΕΚΟΥΡΑΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ:

Ο παπάς προσπάθησε να διώξει απ’ το μυαλό του την εικόνα του έλληνα ναυτικού που είχε γνωρίσει, αυτού που ως  νονός βάφτισε στην εκκλησία του, το μωρό της φίλης  Μαγδαλένας ιδιοκτήτριας μπαρ και πανσιόν, όπου σύχναζαν ναυτικοί και γυναίκες του λιμανιού.

Στριφογύριζε στο κρεβάτι του χωρίς να τον παίρνει ο ύπνος. Η συνείδηση του τον τυράννηζε. 

Σηκώθηκε, ήταν νύχτα ακόμα. Είχε αρχίσει να βρέχει, ο αέρας σφύριζε μπαίνοντας από τις χαραμάδες, ένας αέρας ζεστός, υγρός, με το που θα σταματούσε να φυσά ήξερε ότι θα ερχόταν τα κουνούπια, ευτυχώς που το κρεβάτι του είχε σκεπή από κουνουπιέρα.

Κοίταξε απ’ το παράθυρο, μπροστά του ήταν τα φώτα ξενοδοχείου του φίλου του έλληνα ναυτικού, αυτού που είχε αρνηθεί να βαφτίσει  το μωρό, όταν η γυναίκα του πέθανε στη γέννα.

Τώρα είναι αργά σκέφτηκε, ο φίλος μου πέθανε.

Η μοναξιά τον έπνιγε, το ανθρώπινο ένστικτό του ζητούσε παρέα, κάποιον να μιλήσει, αλλά δεν τόλμησε να πάει προς το ξενοδοχείο που ήξερε ότι θα εύρισκε παρέα.

Θυμήθηκε τα χθεσινά, την πράξη του, κράτησε τα χρήματα για τον εαυτό του με το πρόσχημα ότι θα τα έδινε στην εκκλησία, αυτά που του έδωσε η μάνα του άρρωστου δολοφόνου, -αυτού που είχε σκοτώσει  εν πλω συνάδελφο του ναυτικό, σε ελληνικής ιδιοκτησίας βαπόρι που έπλεε κάτω από τους νόμους της  Λιβερίας όπου ήταν η σημαία του πλοίου. Σημαία ευκαιρίας (πειρατική) Τα  χρήματα που του είχαν  δώσει για άφεση αμαρτιών του γιου της ώστε να ανοίξει η πύλη του παραδείσου.

-Ετοιμάσου τέκνο μου να μετανιώσεις…

-Ώστε θα πεθάνω παπά μου; Α! τώρα καταλαβαίνω, ήρθες να πάρεις την ψυχή μου, φύγε παπά μου, φύγε να μη σε βλέπω.

Αισθάνθηκε σα ράπισμα από την προσβλητική γι’ αυτόν άρνηση του άρρωστου να τον δεχτεί. Στα αυτιά του ακόμα ηχούσαν οι εφιαλτικές στριγκλιές των γυναικών που μαζεμένες στην αυλή περίμεναν το θάνατο του άρρωστου δολοφόνου, κι άρχισαν τα μοιρολόγια όταν είδαν τον παπά να βγαίνει απ’ το δωμάτιο του, νομίζοντας ότι όλα τελείωσαν.

Για ότι μου συμβαίνει δεν φταίω εγώ, σκεφτόταν, το έκανα για να μη κακοκαρδίσω τους πλούσιους Η κοινωνία μας  είναι τόσο πολύπλοκη, προσφέρεις αγάπη,  κατανόηση,  μα δεν σε καταλαβαίνουν. 

Άρχισε να κλαίει, με το κλάμα ξεκουράστηκε η ψυχή του, τον πήρε ο ύπνος. Όταν ξημέρωσε, η βροχή είχε σταματήσει, τα σύννεφα προσπαθούσαν να κρύψουν τον ήλιο, αλλά μια του αχτίδα πέρασε, φώτισε του παπά το δωμάτιο.

Ξύπνησε αισιόδοξος, η καινούργια μέρα αναζωογόνησε τις ελπίδες του κι έθαψε βαθιά στη λήθη του παρελθόντος τα περασμένα, κατάλαβε ότι δεν θα μπορούσε  να ξεφύγει από το πεπρωμένο, όποιο και να ήταν,  παραδέχθηκε ότι η μοίρα του,  του παίζει παιχνίδια, αισθάνθηκε νικημένος και αφέθηκε στις βουλές της μοίρας, ας γίνει το θέλημά της ψιθύρισε.  Αυτή    η σκέψη τούφερε ένα ξαλάφρωμα στην ψυχή, ευδιάθετος ξεκίνησε για την εκκλησία.  

                               Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Παρουσίαση βιβλίων

Χθες βράδυ Κυριακή 8 Μαΐου,  μια όμορφη συνάντηση στην Νέα Υόρκη παρουσίασης βιβλίων από φίλο και αξιόλογο συγγραφέα, μεταφραστή Ρήγα Καππάτο, την συγγραφέα Υπατία Αποστολίδη, τον αντιπρόσωπο εκδόσεων Σαμ Τσέκουα και πολλούς φίλους-λες 

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Happy Mother's Day 2016

                   Χαρούμενη μέρα της Μητέρας

                   Happy Mother’s day

                  Feliz día de las madres

Χαιρετίζω όλες της μητέρες του κόσμου, μα και του κάθε ενός μας χωριστά, τιμώ την μνήμη των μητέρων μας αυτών που έχουν πάρει τη οδό της αναπαύσεως.

Εορτή της μητέρας, όλοι οι άνθρωποι έχουν γεννηθεί από μια μητέρα, η δεύτερη Κυριακή του Μάη είναι αφιερωμένη  σε αυτήν στην Μάνα μας, αυτή που μας έφερε στον κόσμο.

Τυχεροί όσοι από εμάς έζησαν μαζί της μέχρι την ενηλικίωση, άλλοι μόλις πρόφτασαν να την γνωρίσουν. Η αγάπη της όμως σε όλες τις φυλές του κόσμου είναι μοναδική ανιδιοτελή.  

ΜΗΤΕΡΕΣ

…Η μάνα έτρεξε, έφτασε λαχανιασμένη, έκανε τα χέρια της χωνί και φώναξε:

-Γιατρέ, ξανά φώναζε, έσκουζε γιατρεεέ!

Η υπηρέτρια του διπλανού σπιτιού άκουσε τον θόρυβο βγήκε στην πόρτα και είπε.

-Τι φωνάζεις δεν βλέπεις ότι δεν είναι κανένας μέσα, όταν θες να μάθεις που είναι πήγαινε στο ξενοδοχείο Ντελ Νόρτε, εκεί συχνάζει κι έκλεισε την πόρτα με τέτοια ορμή ώστε ακούστηκε σαν πιστολιά.

Η μάνα έσκυψε το κεφάλι, νόμισε ότι της έριξαν, σκόνταψε, έπεσε χάμω, σηκώθηκε και σκυφτά έτρεξε να φύγει. Πάντα είχε τον φόβο αυτών των πλουσίων που ζούσαν χωριστά.

Λαχανιασμένη έφτασε στο ξενοδοχείο το άσπρο αυτοκίνητο με τα κόκκινα καθίσματα ήταν εκεί παρκαρισμένο στην αυλή. Τρέχει στην είσοδο, κοιτά προς την τραπεζαρία, αυτή με τα άσπρα τραπεζομάντηλα, ρωτά τον σερβιτόρο για τον γιατρό.

……………….

-Το παιδί μου φώναξε πως είναι;

Μια καλόγρια βγήκε απ το γραφείο του νοσοκομείου.

-Κάθισε, της είπε.

- Δεν  βρήκα τον γιατρό, είπε η μάνα…

-Μα δεν είναι ανάγκη να τρέχεις για γιατρό, είπε η καλόγρια, το παιδάκι πέθανε και το έχουμε στο πίσω μέρος της αυλής, πήγαινε τώρα, βρες ένα μεταφορικό μέσον…

Εκεί είναι που λαμβάνω μέρος σε αυτή την ιστορία…  

 Και λίγη ιστορία:

Η δεύτερη Κυριακή του Μάη που καθιερώθηκε σαν εθνική γιορτή της μητέρας στις ΗΠΑ οφείλεται στην έμπνευση  μιας γυναίκας από τη Φιλαδέλφεια της δασκάλας Άννας Τζάρβις θέλοντας να τιμήσει τη μνήμη της μητέρας της -που αγωνίστηκε για τη συμφιλίωση Βορείων και Νοτίων Αμερικανών, μετά τη λήξη του Αμερικανικού Εμφυλίου πολέμου το 1864- ξεκίνησε το 1907 μια εκστρατεία για να καθιερωθεί μια επίσημη γιορτή της μητέρας.

Η προσπάθειά της είχε απήχηση και η γιορτή της μητέρας έγινε επίσημα εθνική γιορτή στις ΗΠΑ στις 8 Μαΐου 1914 με προεδρικό διάταγμα του 28ου Αμερικανού προέδρου, Τόμας Γούντροου Ουίλσον, που όριζε την δεύτερη Κυριακή του Μάη σαν Ημέρα της Μητέρας.

 Πηγή Εθνικός Κήρυξ ΝΥ

Στον κόσμο τρέχοντας

ο νέος διαβάτης

πέφτει στ' αγνώριστα                                   

βράχια τσ’ απάτης                           

και αναστενάζοντας,

Μάνα μου! Λέει,                                     

Μάνα! Και κλαίει.

 Γεράσιμος Μαρκοράς

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Λαμπρή 2016

Λαμπρή 2016,

                                                        Το ξεκίνημα!

Χριστός Ανέστη σε όλο τον κόσμο, στους φίλους-ες  και αναγνώστες του ΠΥΛΑΡΟΣ

Για μια ακόμα χρονιά εορτάσαμε το Πάσχα όπως κάθε χρόνο σε μια οικογενειακή ατμόσφαιρα γεμάτη θαλπωρή και αγάπη…

Είναι αυτές οι αναμνήσεις που μένουν καθώς το διάβα του χρόνου αλλάζει, μονοπάτια, σύμφωνα με της ηλικίας τα σκαλοπάτια.

                                                              Η Μαγειρίτσα

                                                         Στην Ανάσταση, Και του Χρόνου 

                                                               Χρόνια Πολλά  

  

                                               Γαβριήλ Παναγιωσούλης