Ο Ποσειδών κι εγώ

Ο Ποσειδών κι εγώ…
El dios del mar Poseidon (Neptuno en latín) y Yo… de la mitología griega,

Περιπλανώμενος στην Νέα Υόρκη συνάντησα τον Ποσειδώνα
Μούφερε αναμνήσεις μιας περασμένης μου ζωής.
Χάρηκα τόσο ώστε τον πλησίασα και του ψιθύρισα έτσι στ’ αυτί απαλά.
-Θυμάσαι τότε που μας παρουσιάστηκες μες απ’ τα σύννεφα που χαροπαλεύαμε στον Ινδικό ωκεανό;
Με κοίταξε με ένα παγωμένο ύφος του αγάλματος…
-Δεν πειράζει εγώ θα σε τιμήσω βγάνοντας μια φωτογραφία μαζί σου…
Επί 20 μέρες ταξιδεύαμε σε μια αγριεμένη θάλασσα. Ο ουρανός και η θάλασσα είχαν ενωθεί σε ένα σταχτί-μαύρο χρώμα, άσπριζε από τους αφρούς που έκαναν τα κύματα όταν λυσσασμένα χτυπούσαν το βαπόρι το κατάστρωμα χανόταν κάτω από την αφρώδη αυτή λύσσα τους. Από μπροστά μας από δίπλα μας από πίσω μας ο αέρας σφύριζε στα ξάρτια σα δαιμονισμένος, το βαπόρι πάλευε αγκομαχούσε, ανέβαινε σε υδάτινο βουνό και κατέβαινε σε χαράδρες, η προπέλα ξενέρωνε γύριζε σαν τρελή στο αέρα, κάνοντας το βαπόρι να τρέμει ολόκληρο. Εκεί πέρα στον ορίζοντα τα σύννεφα φαινόταν απειλητικά, σκέπαζαν τον ήλιο, μερικά από αυτά έμοιαζαν ανθρώπινο πρόσωπο σαν τον Αίολο που φυσούσε, μετά φάνηκε η Τρίαινα και μια άλλη μορφή σαν τον Ποσειδώνα. Η κιβωτός μας χόρευε σαν καρυδότσουφλο, ο καθένας μας βουβά σιωπηλά προσευχόταν στο δικό του θεό να μας βοηθήσει να φτάσουμε στη στεριά, να αφήσουμε τον κόκορα να πετάξει να τρέξει να μας δώσει την είδηση ότι υπάρχει ελπίδα, να βρούμε στεριά, να πατήσουμε χώμα ευλογημένο κάτι τι το στερεό, να κάνουμε τα τάματα στους θεούς μας, να δούμε γυναίκες, που στην φαντασία μας φάνταζαν σαν θεϊκές υπάρξεις, γεμάτες στοργή, ρομαντικές τρυφερές. Να νιώσουμε κι εμείς ότι είμαστε παιδιά της μητέρας γης. Ο κάθε ένας μας έπλαθε μια ιδανική μορφή δικής του γυναίκας, κάτι να λατρεύει, να πιστεύει, να αγαπά, σαν ένα αγγελικό εξωγήινο λουλούδι να τους καταλαβαίνει, κάτι απαλό μεθυστικό, να προσεύχεται στο όνομά της.
Κι όταν στα λιμάνια τις βλέπαμε να περνούν δίπλα μας, εκστατικοί, άφωνοι, ντροπαλοί, άτολμοι, καθόμαστε και τις κοιτάζαμε ώρες ολόκληρες σα να ήταν από άλλον πλανήτη.

El dios del mar Poseidon (Neptuno en latín) y Yo… de la mitología griega, él y Yo viejos amigos desde la época que viajaba como marino nos encontramos de nuevo en una aula de lectura, me alegre tanto hasta fui a saludarlo y tomar una foto, aunque fue una estatua!

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Χθες Κυριακή 15 Απριλίου έγινε μια εκδήλωση εκ μέρους του συλλόγου Αθηναίων 
και του λογοτεχνικής συλλόγου  Νέας Υόρκης, δια την γιορτή της μητέρας, η ημερομηνία ετεροχρονισμένη διότι  ήταν η μόνη ημέρα που  η αίθουσα ήτο διαθέσιμη
Στην Φωτογραφία οι λαμβάνοντες μέρος ομιλιτές

Η δική μου ομιλία στην εκδήλωση της Μητέρας   

Η δύναμη της Μάνας

Δεν νοείται άνθρωπος να έχει γεννηθεί από κάτι άλλο, εκτός από μια μάνα...

Όταν γεννήθηκα φυσικά, όπως όλοι μας  ήμουν γυμνός η μάνα μου  με βύζαξε με το γάλα της αγάπης,

 μες την αγκαλιά της μεγάλωσα, φρόντιζε να γεμίζει την φωλιά μας με  μια ανθρώπινη θαλπωρή, μια

ζεστασιά,  απ’ έξω ο πόλεμος, καταχνιά, οι σκοτωμοί,  κι αυτή μας νανούριζε το τραγούδι της αγάπης το

τραγούδι της ελπίδας, το τραγούδι της ξεγνοιασιάς… σαν έγινα παιδάκι με κοντά παντελονάκια, έπρεπε

να φύγω, η φτώχεια δεν υποφέρετε  καθώς με αποχαιρετούσε  είχε ένα μαντηλάκι άσπρο που μύριζε

λεβάντα τόβγανε απ τον κόρφο της και το γιόμιζε δάκρυα, με έσφιξε στη  αγκαλιά της κι έκλαιγε

Μάνα είπα κουράγιο, καθώς η κουπαστή του βαποριού απομακρυνόταν έβγαλα το μαντήλι μου και την

χαιρέτησα με μια φωνή Μάνα μόνο για λίγο θα γυρίσω.   (δεν υπάρχει μια πιο απατηλή υπόσχεση)    

Πέρασαν τα χρόνια, πολλά χρόνια  την βρήκα να με περιμένει έτρεξε  στον χωματένιο δρόμο να με

προϋπαντήσει μου χάϊδεψε το πρόσωπο την έπιασαν τα δάκρυα.  με κοίταξε  όπως τότε,  έβγαλε το μαντηλάκι της αυτό που μύριζε λεβάντα και τα σκούπισε, με αγκάλιασε και μούπε   μόνο που

γέρασες άσπρισαν τα μαλλιά σου…

Κι εγώ έμεινα με την εντύπωση ότι ξανάγινα παιδί ξανάναψε μέσα μου η ελπίδα της νιότης, η θαλπωρή της αγάπης,   η δύναμη της μάνας νίκησε της ξενιτιάς τα χρόνια, τις πίκρες και  τα βάσανα….

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

 

Καλό Πάσχα 2018

Εύχομαι σε όλους τους αναγνώστες φίλους και φίλες της «Πύλαρος»  καλό και χαρούμενο Πάσχα

Χριστός Ανέστη…

Πάντα μου αρέσει να γράφω, γράφω κάθε μέρα σε άλλες σελίδες Πιο κάτω δημοσιεύω σχόλια για τα γραπτά μου ένεκα της μεγάλης εβδομάδας και τις εορτές του Πάσχα.

Όχι δεν θέλω να κριθώ ότι είμαι εγωιστής, αλλά η γραφή είναι δώρο του Θεού και μένει αεδώ κάτω στην γη μας 

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Στην Εκκλησία Άγιος Γεράσιμος Νέα Υόρκη  των Βαϊων 

Tina Ballas

Tina Ballas Κυριε Παναγιοσουλη, χαρηκα πολυ που σας γνωρισα εχθες στον Αγιο! Το γραψιμο σας μου θυμιζει τον αγαπημενο μου Αλεξανδρο Παπαδιαμαντη, ο οποιος περιγραφει με τον ποιο γλαφυρο τροπο τους απλοικους ανθρωπους του νησιου του, ανθρωπους της γης,της θαλασσας και του μοχθου...Να συνεχισετε να γραφετε τις αναμησεις σας γιατι αποτελουν ντοκουμεντα..Σας ευχομαι καλη Ανασταση και χαρουμενο Πασχα με την οικογενεια σας! Με εκτιμηση, Τινα Μπαλλα, Throgs Neck, Bronx, NY.

Orestis Kappatos

Orestis KappatosOrestis and 1 other manage the membership, moderators, settings, and posts for Κομπόγιο ιστορίας Κεφαλονιάς & Ιθάκης. Αγαπητέ γητευτή των γραμμάτων και των λέξεων Gabriel Panagiosoulis , να εκφράσουμε ευχαριστίες για τα καλά σου λόγια? Είναι πολύ λίγο. Να πούμε ευχαριστούμε που είσαι μαζί μας ? Είναι το ελάχιστο. Η χαρά μας μεγάλη, που γράφεις στην ομάδα. Πρέπει όμως να τονίσουμε είναι ότι αυτή η διαδικτυακή ομάδα, έχει αγαπηθεί από πολύ κόσμο (μια συμπάθεια και εκτίμηση που καθημερινά διευρύνετε) γιατί κάτι μοναδικό μας ενώνει ...και αυτό είναι η αγάπη για τα νησιά μας. Το «Κομπόγιο», συνεχίζει, αλλά ευκαιρίας δοθείσης να πούμε ότι υπάρχει και ο «Πολιτιστικός, Λαογραφικός, Ιστορικός Σύλλογος Κεφαλονιάς & Ιθάκης Το Ριφόρτσο» ο οποίος θέλει να προσπαθήσει να επαναενεργοποιήσει δυνάμεις, ανθρώπους, φορείς που αγαπούν τα νησιά, που αγαπούν την ιστορία τους, που πιστεύουν ότι έχουμε να παρουσιάσουμε πολλά γεγονότα. Τα νησιά μας έχουν πλούσια πολιτιστική, κοινωνική, ναυτική, εκκλησιαστική, στρατιωτική, λαογραφική ιστορία. Ευχαριστούμε και εσένα, αλλά και όλα τα μέλη που στηρίζουν το «Κομπόγιο» και μας βοηθάτε στο " ταξίδι ιστορίας, λαογραφίας , πολιτισμού " .

Margarita Theotokatou

Margarita Theotokatou Ασύλληπτα όμορφο! Ταξίδι στο χρόνο.. Στην απλότητα

.στην ανθρωπιά!!! Γράφετε εξαιρετικά!

Χθες Βράδυ....

Χθες βράδυ, 15^η Μαρτίου 2018  είχαμε μια ευχάριστη συνάντηση φίλων όπως πάντα στο γνωστό Ελληνικό εστιατόριο της Αστόριας Νέας Υόρκης. 

Όσο μπορούμε προσπαθούμε στην διατήρηση αυτών των αρχών της χώρας που μας γέννησε με το να ανανεώνουμε αυτές όμορφες συναντήσεις….

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

 

Ονειρεύτηκα την Λόλα...

Η φωτογραφία είναι εκείνης της εποχής 1957

Είδα χθες βράδυ στο όνειρό μου…

Α! για σταματήστε, αυτό δεν ήταν όνειρο, λοιπόν αφού κοιμήθηκα νωρίς ξύπνησα κατά τις 3 το πρωί, για να περάσει λιγάκι η ώρα άνοιξα την τηλεόραση, έβαλα ένα κανάλι για να ξεκουραστεί ο νους μου το οποίο έχει έργα χωρίς διαφημίσεις συνήθως κλασικά, έπεσα πάνω σε ένα έργο στην Γερμανική γλώσσα έγχρωμο με τα όνομα ΛΟΛΑ. Έγραφε από κάτω αγγλικά κι έτσι μου ήταν εύκολο να εμβαθύνω στην ιστορία αυτή. Η υπόθεση στο έργο ξετυλιγόταν την εποχή της δεκαετίας του 50 όπου υπήρχε ένα μόνο τηλεοπτικό κανάλι το οποίο άρχιζε την ογδόη πρωινή.
Η ιστορία ενός ηθικολόγου άβγαλτου χωριάτη επιστήμονα Γερμανού, έπαιζε και βιολί ο οποίος ερωτεύτηκε μια τραγουδίστρια καμπαρέ, οι σκηνές του καμπαρέ, των γυναικών, της ορχήστρας, αυτών που χόρευαν και στροβιλιζόταν σαν τρελοί, οι ίντριγκες ανάμεσα στην ελίτ της πόλης και του χωριάτη ηθικολόγου, για τη γυναίκα, γύρω απ’ τη γυναίκα, μου έφερε μνήμες του εαυτού μου, που κάποτε κάναμε κι εμείς το ίδιο στο καμπαρέ Golden City της Βρέμης…
Ε! αυτό με έκανε και δάκρυσα, έβρεξα το μαξιλάρι, θυμήθηκα την τότε ζωή μου, μια ζωή που ήταν ακόμα ανεπηρέαστη από αισθήματα.
Θυμήθηκα ένα βράδυ εμείς τρεις Κεφαλονίτες φίλοι δυο Πυλαρινοί κι ένας από τα Σπήλια πήγαμε σε κέντρο στην Βρέμη μαζί μας είχαμε δυο κορίτσια την Χέλγκα και την Τράουδη, όχι δεν ήταν καμπαρέ αλλά Ελληνικό Κέντρο είχαμε καθίσει σε τραπέζι εγώ φύσει ντροπαλός κοιτούσα σε μια στιγμή με αγκαλιάζει η Χέλγκα και με φιλάει. Σηκώνεται αυτός ο άγριος από τα Σπήλια και της τραβάει ένα χαστούκι, το τι έγινε δεν περιγράφεται, τα κορίτσια τρέξανε να φύγουν, χάσαμε. Αλλά ούτε ηθικολόγος δεν ήταν ο από τα Σπήλια, αλλά, ας σταματήσω εδώ…
Τελικά φύγαμε για το βαπόρι, εποχή 1957
Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Η διάσπαση του ατόμου!!!

Ο άνθρωπος όταν έρχεται στον κόσμο δεν έχει επιλογή, γεννιέται γυμνός, με ένα μόνο φύλο, ανήκει σε μια φυλή, σε μια εποχή που ο ίδιος δεν διάλεξε. 

Απ’ την στιγμή που γεννήθηκε ο νους παρθένος, άγουρος, σα σφουγγάρι απορροφά ότι είναι γύρω του, ότι τον δίδασκαν, ακόμα του έδωσαν ένα όνομα, τον βάφτισαν σε μια θρησκεία αυτή που ήθελαν, δεν τον ρώτησαν.

Μετά αποκτά ταυτότητα, εγωισμό προσωπικότητα εντελώς δίκη του, με αυτή ζει και υπάρχει σε μια συμπαγή μάζα όπου λέγεται άτομο.

Μέχρι που γνώρισε την γυναίκα είναι αυτή που κατάφερε την διάσπαση του ατόμου…
Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Με πήρε ο ύπνος...

Με πήρε ο ύπνος…

Δεν έχει σημασία αν κάποιοι πιστεύουν στον Άγιο Βαλεντίνο ή όχι σημασία έχει ότι αυτή την ημέρα δοξάζουν  τον έρωτα 14 Φεβρουαρίου ημέρα των ερωτευμένων…  

Είναι ο έρωτας,  το πάθος, αυτός που σκλαβώνει,  είναι αυτός που εορτάζουν την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου  14 Φεβρουαρίου, ημέρα των ερωτευμένων.

Σκέπτομαι το πόσο  μακάριοι είναι όσοι δεν τον έχουν γνωρίσει δεν τον έχουν  νιώσει ποτέ… μα πάλι μπορεί να κάνω και λάθος, δεν ξέρω!  

Μου μήνυσε ότι  θέλει να με δει, της είπα όχι, ήταν τότε που ελεύθερος  σαν το πουλί νόμιζα ότι ο κόσμος ήταν δικός μου, τότε που στο βαπόρι  εξουσίαζα τα πάντα. Μια εποχή όπου η τροπική ζέστη έκανε τα κορμιά να λαχταρούν την δροσερή  θωπεία του ανέμου αυτού που φύσαγε στο λιμάνι, για να εμποδίσει τον ιδρώτα αυτόν που έτρεχε σαν ρυάκι από το μέτωπό κι έμπαινε στα μάτια έτσουζε. Μεταμεσήμερο  βρήκα μια ξαπλώστρα σε ένα παγκάκι, στης κουπαστής, στο σκεπαστό της πρύμης.  Παγκάκι   που άφησε σημάδια της σανίδας στο πρόσωπο λες και ήταν κάγκελα φυλακής. Ξάπλωσα  μ’ ένα σώμα αποχαυνωμένο από τη ζέστη, ένα σώμα  όπου τόγλυφε το αεράκι εξατμίζοντας τον ιδρώτα, έτσι   το σώμα άρχιζε να δροσίζεται έπαιρνε ανάσα εκεί με πήρε ο ύπνος. Ονειρεύτηκα ότι όπως λέει και το τραγούδι:

  «Με πήρε ο ύπνος κι έγειρα στου καραβιού την πλώρη και ήρθε και με ξύπνησέ του καπετάνιο η κόρη»  Θόρυβος  ακούστηκε, είχαν αναστατώσει το βαπόρι, ο ανθυποπλοίαρχος  ο καπετάν Γεράσιμος ήξερε που κοιμόμουν,    φώναζε τ’ όνομά μου:

Τόξερα  πως θάσουνα εδώ, το βαπόρι ολόκληρο σε ψάχνει μούπε,   ξύπνησα, το σώμα   ξαναζωντάνεψε κι άρχισε να ψάχνει να βρει   εκείνη που της είχε πει το όχι, αυτή που είχε  ξεσηκώσει το βαπόρι.

Βγαίνοντας από την πύλη, είδε τις γραμμές απ’  το παγκάκι που αλύσωναν το πρόσωπό μου έβαλε το χέρι της και τις χάιδεψε ήταν η παράδοση του ναυτικού στης στεριάς τα καρδιοχτύπια, λες και ήταν η 14^η Φεβρουαρίου που δεν ήταν και όμως ήταν.

Γαβριήλ Παναγιωσούλης 

Κάτι από τα περασμένα

Ο εσωτερικός κόσμος είναι σαν ένα μπουμπούκι, που κλείνει μέσα του τα μάτια της ψυχής, μένει αμόλυντος, άφθαρτος, αθάνατος. Ο εξωτερικός κόσμος μοιάζει με ροδοπέταλα από μπλε τριαντάφυλλο, ομορφαίνει τα πάντα στη ζωή, όμως φθείρεται και χάνεται.

Με το πέρασμα των χρόνων ανθίζει το μπουμπούκι, ζωντανεύουν τα μάτια της ψυχής, είναι η εποχή όπου τα ασημένια μαλλιά στολίζουν το κεφάλι όπως τα σύννεφα στολίζουν την κορώνα τ’ ουρανού.

Γαβριήλ

Πια η διαφορά!!!

3 hrs · 

                                                             Πια η διαφορά... 

Η διαφορά λύσης ενός προβλήματος ανάμεσα στον υπολογιστή και στον ανθρώπινο νου είναι ότι ο υπολογιστής λύνει το πρόβλημα ασυνείδητα ενώ ο άνθρωπος προσπαθεί να το λύσει συνειδητά.
Το υποσυνείδητο του ανθρώπου, ψάχνει να βρει της μάνας του την θαλπωρή, της μάνας του την προστασία, να χωθεί από εκεί που βγήκε, νικά ακόμα και την ανθρώπινη συνείδηση που το ακολουθεί λες και είναι ένας αμέτοχος θεατής, που όμως δεν είναι αλλά ο ίδιος ο εαυτός μας.

Like

CommentShare

Διαβάτης

                                                            Διαβάτης

Διαβάτες  περνούν, σκαλίζουν το διαδίκτυο με τα δάχτυλά τους, ρίχνουν μια αδιάφορη ματιά πάνω σου, δηλαδή όχι σε σένα αλλά στα έργα σου,  αλλάζουν σελίδα, πάνε πάρα πέρα ξαναγυρίζουν, αφήνουν ή δεν αφήνουν σχόλιο

Έτσι περνούν οι μέρες,  τα χρόνια, και στα μαλλιά μας πέφτουνε χιόνια, να μπήκαμε και στο 2018, έξω  παγωνιά, λευκά χιόνια στους δρόμους που όμως δεν διαιωνίζουν την παρθένα τους λευκή  παρουσία,  αφού θα λιώσουν σε  μια λασπερή λερή μάζα  όπου θα σου φέρει σκέψεις στον νου κι αυτή  η σκέψη θα τριγυρίζει μέσα στο είναι σου, λες και είναι μυλόπετρα,  μια ερώτηση θα σου γαργαλάει το στόμα, αυτή που διστάζει να βγει από τα ανθρώπινα χείλη,   γιατί να χάνεται ότι ξεκίνησε έτσι ωραίο, λευκό, αγνό παρθένο; 

Ο σκύλος γέρασε, ψόφησε, το καναρίνι δεν κελαηδάει, το έφαγε η γάτα, ο κόσμος άλλαξε, ανέβηκαν οι φόροι, τα διόδια, άλλαξαν οι καιροί, κι εσύ ώ!  δυστυχία σου είσαι ο ίδιος, έτσι όπως ήσουν:

 Έ!   Δηλαδή όχι και ο ίδιος να κάτι κόλλησες από δω κι από κει, ακόμα και το εγώ σου  έγινε εμείς, όμως όλα  αυτά τα από δω κι από κει  τάφαγες στης νιότης τα καλντερίμια.

Μέσα σου όμως έμεινες  ένας ονειροπόλος αναβάτης που ψάχνει ανεβασμένος στον  Πήγασο του, κοιτά κάτω στην γη, στα μπουλούκια των ανθρώπων,  μήπως  ακούσει τίποτε ανθρώπινους ψιθύρους, γλυκές φωνές, μπουμπούκια  μυγδαλιάς να ανθίζουν,  να τον φωνάξουν να πάρει μέρος σε μια ανθρώπινη θαλπωρή, σε μια θωπεία αγάπης, σ’ ένα ουράνιο στερέωμα χωρίς σύνορα,

Αλήθεια πόσο μας λείπει η τρυφερότητα, η κατανόηση, ίσως να φταίει ο χρόνος που σκέβρωσε και ασχήμυνε  τα παραθυρόφυλλα, αυτά που ανοίγουν της καρδιάς τα φυλλοκάρδια,    μα ίσως να φταίει και αυτή  η  καρδιά, που αρνείται να γεράσει.

Γαβριήλ Παναγιωσούλης