Ενθάδε Κείται

Ενθάδε κείται.

Ένα  φέρετρο, η περιέργειά μου φουντώνει,  άρα τι νάχει μέσα;

Δεν τολμώ να κοιτάξω, αλλά να, γράφει απ’ έξω το περιεχόμενό του.

Χαίρομαι, επιτέλους θα μάθω  ποιος νάνε μέσα, μια κολλημένη κόλα χαρτί εκεί που συνήθως  βάζουν το γυαλί για να φαίνεται το περιεχόμενό του  γράφει:

Ενθάδε κείται, οι μνήμες και οι αναμνήσεις, η ιστορία του τόπου μου, αυτές που πια δεν ενδιαφέρουν κανένα…

Μα πως είναι δυνατόν αναφωνείς, είναι ο αγώνας της επιβίωσής μας, είναι η γλώσσα μας, είναι τα τότε γεγονότα μιας πληγωμένης Ελλάδας, είναι τα πιστεύω μας, είναι ο όρκος μας να μην ξενίσουμε ποτέ, είναι αυτά που σήμερα δεν ενδιαφέρουν, τους σύγχρονους τη νεολαία, και μόλα ταύτα είναι αυτά που γαλούχησαν την τότε Ελληνική κοινωνία για να παράγει την σημερινή.

 

Αλλά ας τα αφήσουμε  όλα αυτά για αύριο μια που είναι παρελθόν, που όμως δεν θα υπήρχε το παρόν, αν δεν βασιζόταν στο παρελθόν.

Ας αρχίσουμε  από κάτι πιο πρόσφατο όπου μου δόθηκε η ευκαιρία να κάνω τον εξερευνητή τούτη την σημερινή  εποχή όπου αν και  γέμισε το κεφάλι μου με άσπρα μαλλιά, και στο πρόσωπό μου ξεκίνησαν να φαίνονται ρυτίδες αυτές που μοιάζουν σαν ρυάκια, αυτών που τρέχουν δάκρυα σκέψης και νοσταλγίας μιας περασμένης εποχής…

Ξεκινήσαμε λοιπόν το ταξίδι  με θάρρος και με το πιστεύω ότι ποτέ δεν είναι αργά για κάτι τι το καινούργιο, από όπου και οι φωτογραφίες.

 

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Υ. γ. Θα επανέλθω στις ιστοριούλες από το φέρετρο μια που είναι βγαλμένες από τις ρίζες μας.

       

Γνωριμία σε Καφενέ

                                           Γνωριμία σε Καφενέ

 

 

                             Avenida del Prado Havana Cuba 1952

 

Κάποτε στην ζωή μου  ήμουν νεαρός,  περπατώντας στις νύχτες της Αβάνας Κούβα, τα βήματα μου με έφεραν στο κέντρο της πόλης ακριβώς στην πλατεία όπου στο βάθος φάνταζε επιβλητικό το κτήριο του Καπιτωλίου. Τα  πεζοδρόμια στην απέναντι πλευρά ήταν κατειλημμένα από δυο κέντρα όπου στην φάτσα τους είχαν εγκαταστήσει ορχήστρα με παραδοσιακές κουβανέζικες φορεσιές κι έπαιζαν ρυθμικούς τροπικούς σκοπούς,  ως επί το πλείστον ρούμπα και  cha,cha,cha, que rico   vacilón  μπροστά τα τραπεζάκια   ήταν γεμάτα αμερικανούς τουρίστες.  τους παρατήρησα όλους με κοντά παντελονάκια και κάτι πλαδαρές σάρκες να κρέμονται απ’ τα γυμνά μπράτσα των κυριών. Δεν  μου καλάρεσε η σκηνή, έψαχνα να βρω κάτι ντόπιο, όχι της μαζικής εκμετάλλευσης ή της νοοτροπίας του μπουλουκιού. Περπατούσα  εκεί  πιο κάτω  από δεξιά υπήρχε η πλατεία με το άγαλμα του απελευθερωτή της Κούβας José Martí   Χοσέ    Μαρτί απένατι ήταν το ξενοδοχείο της Αγγλίας από εκεί άρχιζε κα η πλατιά λεωφόρος Del Prado   Δελ Πραδο, όπου κατέληγε στην παραλία.

Ψάχνοντας για κάτι το  αυθεντικό στην δεξιά μεριά του δρόμου μια επιγραφή τράβηξε την προσοχή μου Cafeteria  Crystal τα γράμματα σε ένα μπλε-γαλάζιο χρώμα.  Γα να μπεις έπρεπε να κατεβείς τρία  σκαλοπάτια ήταν ένα ημιυπόγειο κατάστημα.

Κατέβηκα, τραπεζάκια μερικά άδεια άλλα με ζευγαράκια μουσική του jukebox και στο βάθος από δεξιά μου έδωσε την εντύπωση ότι ήταν μια απέραντη αίθουσα βαπτισμένη σε ένα άπλετο φως φθοριούχας λάμπας.    

Μου άρεσε τόσο ώστε βγήκα αμέσως έξω πήγα να βρω φίλους συνάδελφους ναυτικούς να πάμε εκεί να θυμηθούμε την πατρίδα, βρήκα τον Μανιάτη,
Έλα του λέω βρήκα ένα όμορφο μέρος κατεβαίνω πρώτος τα τρία σκαλάκια προχωρώ δεξιά στο βάθος και τρακάρω πάνω σε έναν τοίχο από καθρέφτες.
Τάχασα κοκκίνισα τι να πω ότι δεν το είχα προσέξει.

       Κεφαλλονίτες Ναυτικοί, Κούβα 1952, η αφεντιά μου πρώτος από αριστερά

 

Οι λιγοστοί θαμώνες άρχισαν να γελούν, σε ένα τραπεζάκι καθόταν δυο νεαρές υπάρξεις, μας χαμογέλασαν, πιάσαμε συζήτηση, μας ρώτησαν  από που ήμασταν κάτσαμε στο τραπεζάκι τους,  παραγγείλαμε ποτά  μας συστήθηκαν   θεια και μια ανιψιά,  ήταν η αρχή, της γνωριμίας μας, πρέπει να παραδεχθώ ότι ο Μανιάτης ανέλαβε την πρωτοβουλία της πειθώ, σαν πιο μικρός εγώ μου έλαχε να κάνω  παρέα με την ανιψιά, Κάρμεν το όνομά της μια κούκλα κι  ο Μανιάτης με την θεια, ήμασταν και οι δυο μας πρωτάρηδες  ζητούσαμε  κάτι ποιοτικώς καλύτερο από τις γυναίκες του μπαρ και την βρώμα του λιμανιού.   

Δώσαμε ραντεβού για την άλλη μέρα  με εντυπωσίασε, η άνεση των κινήσεών τους και η πλούσια επιφανειακή ζωή που ζούσαν, μαζί τους  γνωρίσαμε τα μυστικά της Κουβανέζικης κρυφής (τουλάχιστον για εμάς ζωής,) με τις λιμουζίνες τους,  αρχίζοντας από τα ποτά, το ρούμι  Bacardi ή Matusalem  παραγγείλαμε κουμπαλίβρα  με κόκα κόλα και πράσινο λεμόνι, όσο για  τον χορό  παραδέχομαι ότι ο χορός είναι ένα έμφυτο ταλέντο,  όταν δεν τόχεις άδικα χαλάνε  τον καιρό τους να σου μάθουν.  Μας  πήγαν σε μέρη  πολυτελή, εν  τέλει καταλάβαμε και οι δυο μας  ότι,  οι γνωριμίες όσο εύκολα αποκτώνται τόσο εύκολα διαλύονται, ξεχνιόνται τις παίρνει το ρέμα του ποταμού, τις πάει σε άλλες ακτές κι εμάς μας έμεινε το ότι κάναμε παρέα με εξωτικές καλλονές, αυτές που βλέπεις στις  βιτρίνες και κάθεσαι και σκέφτεσαι,  αν πράγματι ήταν ουρί του παραδείσου, ή γήινες μορφές.

 Γαβριήλ Παναγιωσούλης

 

 

Ημερήσιο Ενσταντανέ...

                           Ημερήσιο Ενσταντανέ,

                        Άλλη μια μέρα πέρασε, να δούμε τι θα μας φέρει η αυριανή.    

Είχε ένα καροτσάκι αυτά που πουλάνε παγωτά στους δρόμους κι όλο έτρεχε, δεν σταματούσε πουθενά. Φώναζε μην στριμωχνόσαστε, κάντε ουρά, ποιος έχει σειρά; άλλος, άλλος, ο επόμενος. Κοίταξα γύρω του δεν υπήρχε κανένας,  ήταν ένα παλικάρι με ψάθινο καπέλο ζουπισμένο απ τις δυο άκρες έτρεχε στους δρόμους της πόλης του λιμανιού, κάτω απ’ τον φοβερό ήλιο, ίδρωνε και ξεΐδρωνε, κι όλο έτρεχε πουλούσε παγωτά ξυλάκια μάρκας παγασάρη.  Φαινόταν ξένος ευρωπαίος, ούτε που τον ρώτησα από που ήταν αφού πάντα έτρεχε. Το εργοστάσιο ήταν ενός φίλου μου από την Γαλικία της Ισπανίας.

Ο Χουανίτο ήταν  φίλος  μου  ήταν  όμως «Σαββάτικος,» ήταν μηχανικός αυτοκινήτων, τα Σάββατα παρατούσε την δουλειά του και προσευχόταν, δηλαδή πίστευε ότι το Σάββατο ήταν άγια ημέρα και δεν επιτρεπόταν να δουλέψει. Είναι αυτή οι πρπτεστάντες  που λέγονται   πιστοί των εφτά ημερών… seven day Adventist

Ο ξανθός πιτσιρικάς ξυπόλυτος είχε ένα κασελάκι λούστρου και γυάλιζε παπούτσια. Γιος μιας γυναίκας λιμανιού κι ενός σκανδιναβού ναυτικού, περιφερόταν ανάμεσα στους ταξιτζήδες και στις γυναίκες αυτές που δούλευαν στα μπαρ.    Κολλούσε στους ξένους ναυτικούς αυτούς που βάδιζαν στις άκρες του δρόμου με προσοχή για να μην πέσουν στο παράλληλο χαντάκι, εκεί όπου ήταν το βασίλειο των βατράχων.  Προσφερόταν  να τους πιλοτάρει ή να τους βρει ταξί. Τα βράδια πήγαινε στα μπαρ και γυάλιζε τα παπούτσια ναυτικών κουνούσε δε την βούρτσα σύμφωνα με τον σκοπό της μουσικής.

Ο καπετάν Καρίβαλης από την Χίο από βαπόρι τακτικής γραμμής  με πλησιάζει και μου λέει, θέλω ένα αγώι να πάμε μαζί στην αστυνομία.

-Τι τρέχει;

Του λέω

-Θέλω να καταγγείλω ένα μέλος του πληρώματος ότι με κλέβει και θέλω αστυνομικούς μαζί μου να πάμε σπίτι του να κάνουμε έρευνα.   

Η αστυνομία άλλο που δεν ήθελε, γέμισαν το ταξί μου απο αστυνομικούς πήγαμε στο σπίτι του, η γυναίκα του είχε πλύνει ρούχα και στην αυλή ήταν κρεμασμένη μια πετσέτα με το όνομα του βαποριού.

Ο καπετάνιος έτριβε τα χέρια του, ιδού η απόδειξη είπε.

Θέλω να του κάνω μήνυση, πήγαν στην αστυνομία ο γραμματέας ήταν ένας τύπος  αργός λες κι έπασχε από υπνηλία,  έβαλε μια κόλα χαρτί στην γραφομηχανή, έδιωξε τα κουνούπια και τις μύγες να πάνε πάρα πέρα, κάθισε σε μια σανιδένια καρέκλα, πρόσφερε και την άλλη στον καπετάνιο, άναψε την φθοριούχα λάμπα της εισόδου,  εγώ όρθιος έκανα τον διερμηνέα…

Τι είχε συμβεί ο καπετάνιος είχε απολύσει τον ναυτικό στο λιμάνι κι αυτός πήγε στοπαράρτημα του  υπουργείου εργασίας και του ζητούσε αποζημίωση σύμφωνα με το νόμο του κράτους.

Οπότε θα γινόταν ακρόαση από δικαστή ή θα έπρεπε να πληρώσει ή θα καθυστερούσε το βαπόρι στο λιμάνι.

Μετά την ανακάλυψη της πετσέτας με το όνομα της εταρίας του πλοίου ο ναυτικός φοβήθηκε.

Τότε  με βρίσκει ο καπετάνιος και μου λέει πρέπει να τον βρεις και  να του πεις να αποσύρει την απαίτηση για αποζημίωση κι εγώ θα αποσύρω την μήνυση για κλεψιά.

Είδα ότι η κατάσταση έπαιρνε άσχημη ροπή, όχι μόνο αυτό αλλά λέγανε ότι εγώ  κουβαλούσα τους αστυνομικούς  οπότε λέω του καπετάνιου ο οποίος με χρησιμοποιούσε και για διερμηνέα. Ως εδώ βρες κάποιον άλλον που να μιλά αγγλικά και συνεννοήσου με αυτόν.

Ο Τσάρλη το όνομα του ναυτικού ήταν γνωστός μου, τον ήξερα για καλό παιδί.

Τελικά για να κάνω την ιστορία σύντομη κέρδισε ο καπετάνιος.

Κι εγώ βρήκα την ησυχία μου.

                                    2  φωτογραφίες είναι απο τα "Κεφαλονίτικα Νέα"

                          Γαβριήλ Παναγιωσούλης