Σαββατόβραδο

                                             Σαββατόβραδο 17-01-15

Άλλο ένα Σαββατοκύριακο ερχόταν έτσι μονότονο, αλλά δεν πάει άλλο,   έτσι αποφασίσαμε να γιορτάσουμε μια και ήταν τούτες τις μέρες  κοντά και τα γενέθλια κόρης και εγγονού σε κέντρο εδώ στην γειτονιά μας στο Ridge Hill Yonkers  για να σπάσουμε την μονοτονία πήγαμε στ’  Αστέρια. Η πρώτη έξοδο του καινούργιου χρόνου! 

                                  Από όπου και οι Φωτογραφίες

                                                Να έχετε μια καλή Εβδομάδα 

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Το Φωτοστέφανο!

                                                              Το Φωτοστέφανο

                                                             Το Σύμπαν 

Αυτές οι σκέψεις που γράφω πιο κάτω είναι καθεαυτό δικές μου, είναι βγαλμένες από πείρα κι από συμβάντα που εγώ ήμουν το πιόνι, γι’ αυτό τις κάνω  copyright.

Gabriel Panagiosoulis      

Υπάρχει  μια αόρατος δύναμη που μας ακολουθεί, αυτή που κανονίζει  το ρουν της ζωής μας απ την αρχή ως το τέλος, αυτή που ξέρει την τύχη μας, αυτή η άυλη σκιά  κρυμμένη από τα μάτια μας, είναι σαν ένα φωτοστέφανο ενέργειας που μας περιτυλίγει,  είναι   αυτό που έχει γράψει τον δρόμο της ζωής μας, αυτό που ξέρει τι θα μας συμβεί αύριο, στο μέλλον, ακόμα και πότε θα είναι η τελευταία μας μέρα  πάνω εδώ στον πλανήτη μας. Μετά θα φύγει θα χαθεί στο άπειρον ως μια κουκίδα ενέργειας  και η ύλη θα διαλυθεί στο χώμα σε οργανικά υποπροϊόντα από όπου θα βλαστήσουν λουλούδια και αγριόχορτα.

Κάθε ένας μας όταν γεννιέται τον ακολουθεί ένα  φωτοστέφανο, ή σκιά του, που  έχει μια προδιαγραμμένη τροχιά πάνω στην γη, απ’ την αρχή έως το τέλος.

Αν προαισθάνεσαι κάτι κακό, αν δεις ένα φριχτό όνειρο, αν θέλεις να προφυλαχθείς, και θέλεις ν’ αλλάξεις πορεία, ή   ν’ αλλάξεις μονοπάτι, αν θελήσεις να αποφύγεις πρόσωπα που σου είναι απεχθή,  ότι και να κάνεις δεν θα μπορέσεις να αποφύγεις αυτό που είναι γραμμένο, αυτό που σου έχει ετοιμάσει η μαμά μοίρα, η δική σου τύχη, αυτή που σου έχει κολλήσει σαν φωτοστέφανο, σαν σκιά απ’ την ημέρα που γεννήθηκες μέχρι το τέλος.

Είναι αυτές οι ίδιες σκιές που μας στέλνουν τα όνειρα,  αυτές που έχουν ιδιοκτησία στο είναι μας, ακόμα  είναι αυτές που μας οδηγούν στο έτερον φύλο, όλα στη ζωή είναι προγεγραμμένα αλλά παρουσιάζονται σαν συμπτωματικά. 

Παραδείγματα έχω ένα σωρό! Όμως αμφιβάλω αν ποτέ θα γίνω πιστευτός, οπότε σωπαίνω.

Μόνο ένα εξηγώ τα άλλα μένουν έτσι σαν να είναι γλάστρες με λουλούδια να ομορφαίνουν την μνήμη μου.

Ατλαντικός Ωκεανός ταξιδεύαμε στο πέλαγος, προορισμός μας η Βαλτιμόρη. Σύμφωνα με το νόμο είχα δηλώσει στον καπετάνιο με το που θα φθάναμε στο λιμάνι θα έφευγα, θα απολυόμουν απ το βαπόρι.

Είχα ετοιμάσει την βαλίτζα μου και περίμενα να αριβάρουμε στο λιμάνι, και μετά το άγνωστο, ποιος ξέρει τι τύχη θα με περίμενε;

Που θα πήγαινα, τι θα έκανα δεν ήξερα τίποτα απλούστατα θα αναζητούσα την μοίρα μου σε άλλους μπαξέδες.    

Αλλά το είχα πάρει απόφαση να αλλάξω την τύχη μου.

Εκεί  που τα λέγαμε,  κάναμε όνειρα και κουτσοπίναμε  μέσα στην κουζίνα μαζί με τον Μάγειρα από την Κίμωλο και τον Σαράντης καμαρότο από την Μάνη…

-ρε παιδιά είδα ένα παράξενο όνειρο,

Ήμουνα λέει χαμένος στην ομίχλη φορούσα ένα κόκκινο παλτό…

Ο Σαράντης ο μανιάτης μου λέει:

Φίλε κακός οιωνός, φυλακή θα σε βάλουν και γρήγορα.  

Δεν έδωσα σημασία, σαχλαμάρες είπα.

Και μόλα ταύτα βγήκε αληθινός

Στο λιμάνι ήρθαν να πρατιγάρουν  το βαπόρι όλες οι αρχές, μαζί και η των αλλοδαπών. Εξήγησα ότι θέλω άδεια σύμφωνα με το νόμο να βγω έξω στην στεριά ν’ αλλάξω βαπόρι, θα πήγαινα Νέα Υόρκη κι αν δεν εύρισκα  Ελλάδα.

Ένας κοκκινοτρίχης ο Μρ. Σμιθ που μασούσε ένα σβησμένο πούρο στο στόμα,  της υπηρεσίας αλλοδαπών μου έκανε μια εξέταση λες και θα πήγαινα  να γίνω πρόεδρος των ΗΠΑ. Ανάμεσα στις ερωτήσεις μου έκανε κι αυτή αν είχα τίποτε προηγούμενα προβλήματα με τις μεταναστευτικές αρχές.

Αφού είχαν περάσει σχεδόν τρία χρόνια από τότε που είχα,  είπα όχι.

Άνοιξε μια μαύρη βίβλο, όχι μόνο δεν μου έδωσε άδεια να ξεμπαρκάρω αλλά με έκλεισε μέσα στο βαπόρι για έναν χρόνο ακόμα.

Δηλαδή να μην έχω δικαίωμα να πατώ το πόδι μου στην στεριά εφόσον το βαπόρι θα ήταν σε λιμάνια των ΗΠΑ. Θυμήθηκα τον Σαράντο, Α! ρε μάντη Κάλχα φώναξα…

Γύρισα στο δωμάτιό μου άνοιξα την βαλίτζα κι άρχισα να κλαίω, για άλλη μια φορά αισθάνθηκα αδύναμος, άλλοι είχαν το πάνω χέρι.

Αναχωρώντας πήγαμε Κούβα, εκεί προσπάθησα να βρω και βρήκα  αυτό που μου είχαν κλέψει, την αυτοπεποίθησή μου.     

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

  

ΕΝΑ ΠΡΟΙΚΟΣΥΜΦΩΝΟΝ

Η Ιθάκη αυτό το νησί έβλεπα μπροστά μου όπου από πίσω απ τις βουνοκορφές του, ανέτειλε ο ήλιος στα Μαρκάτα Πυλάρου Κεφαλληνίας, κάθε μέρα που ξύπναγα είτε είχαμε να φάμε είτε όχι, είτε ήταν πόλεμος είτε ήταν ειρήνη, ο ήλιος έκανε το ίδιο δρομολόγιο.

       

1.500.000 εκ. δολ. πωλείται το νησάκι Μόδι, το οποίο βρίσκεται απέναντι από την Ιθάκη, σύμφωνα με δημοσίευμα της ινδικής έκδοσης της Wall Street Journal.

 Η ίδια η εφημερίδα χαρακτηρίζει το ποσό «πενιχρό σε μια αγορά όπου θα σνόμπαρε προσφορές κάτω από 100 εκατομμύρια δολάρια». Και συμπληρώνει «όμως οι επίδοξοι αγοραστές θα πρέπει να γνωρίζουν ότι η διαδικασία είναι φορτωμένη γραφειοκρατικές διατυπώσεις και περιλαμβάνει μέχρι και 32 γραφειοκρατικά εμπόδια, μεταξύ των οποίων τον έλεγχο του παρελθόντος του αγοραστή ώστε να εξασφαλιστεί το ότι ο μελλοντικός αγοραστής δεν αποτελεί απειλή για την εθνική ασφάλεια.

Read more: http://www.kefalonitikanea.gr/2015/01/15.html#ixzz3OLQCamBB--

 Το ανωτέρω ντοκουμέντο για το νησάκι Μόδι ανήκει στην εφημερίδα Κεφαλλονίτικανέα, από όπου το αντέγραψα   

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

*************************************************************************

Ελληνική Ιστορία:

Μετά άντε να βρεις άκρη με τον ΕΝΦΙΑ

ΕΝΑ ΠΡΟΙΚΟΣΥΜΦΩΝΟΝ

Ο κύριος Λαέρτης Βλασσόπουλος ευγενώς  μας παραχώρησε προικοσύμφωνον  συνταχθεν εν Ιθάκη το 1672 ήτοι  προ 343 ετών. Το δημοσιεύομεν ευχαρίστως κατωτέρο ολόκληρον  δια το περίεργο της συντάξεώς του και την πληθύν των εν αυτώ  αγνώστων λέξεων.

1672, Απριλίου 14. Εις το όνομα του πατρός και του υιού και του αγίου πνεύματος αμήν. Δέσποινα υπεραγία Θεοτόκε Ευτυχός γενού και βοηθός την ώραν ταύτην εις το παρόν συνοικέσιον όπερ μέλει εκ θεού γενέστω.  Ούτο ο μισέρ Λινάρδος Καραβιάς ποτέ Μαρκαντώνη ανταμός με τον μισέρ Αντρούτζο Καραβιά υιόν του υπαντρέβουν την πολυπόθητο του θυγατέρα ονόματι κυρά Λουλουδιά  και δινοτές την άνδραν  νόμιμον τον εκ Θεού θέλοντος τον μισέρ Αλιβίζη Βλασσόπουλο του μισέρ Γιάνη. Εμπρός της τάζουνέτης δια προικιό στρώματα δύο γεμάτα, παπλώματα δύο, μακρινάρα μία, προσκεφαλίδια δέκα με τα εντύματά τους, τορνολέτα δύο, σεντόνια δέκα, τραβέρσες δέκα, εμπόλιες δέκα η μία με χρυσάφι, φορεσιές ιντρίλες δύο η μία ραζένια και η άλλη σταμπάτα, δησαλή λουτρόμπολες δύο, τουβαγέλια ντουζίνες δύο, μεσάλες δύο, περούνια και κουτάλια μία ντουζίνα, κασέλα κάρινη, δουκατόνε δέκα, κούπα δεκατόνε έξη, δακτυλίδι ένα χρυσό και μετρητά ρεάλια ογδοήντα (80), αμπέλια σταφίδας βατσελίων πέντε, δυόμιση στο Σκίνο και το χωράφι το μισό στο λάκκο στο Σκίνο και το αμπέλι σταμηλιανού και να τα ποσόνι εις τον Αητό έως να ποσόσουνε  διόμιση βατσελιών.

Το αμπέλι στα μηλιανού είναι προικιό της μάννας της κυράς νύμφης, χωράφια βατσελίων ένα, το χωράφι στη Βίγλα το κλίσμα και τα μερτικά τους χωράφια στον Άγιο Ανδρέα και μη σόνοντας να πέρνη στην Βίγλα  απόξου από την σταφίδα τους βοήδια  δύο πρώτο και δεύτερο, αγελάδες δύο ξεκαθαρίζοντας από την άνωθεν υποστατικήν ο άνωθεν τάζων της κυρά Λουλουδιάς ένα κομπρέτζο εις το αδελφομέρι της μάνας της και να μην έχει καμία πριτανσιόν τον κανένα  καιρόν, τόσο εις σε αμπέλι      και εις μόμπιλε στο προικιό της μάνας της. Ταύτα πάντα Θεού βοήθια και την ευχήν μας, υπό μαρτυρίας μισέρ Γιάνη Πεταλά μισέρ Γεώργη Καραβία θέλει βεβαιόσει και ο μισέρ Ανδρούτζος τάζει και η παρόν κεράτσα Χριστίνα της εγγονής της ένα δαχτυλίδι χρυσό και μαρτυρούν οι άνωθεν.

Γιάνης Πεταλάς μαρτυρώ το άνωθεν

Γιάνης Καραβίας μαρτυρώ το άνωθεν

Ανδρούτζος Καραβίας βεβαιόνω το άνωθεν

Αλυβύζης Βλασσόπουλος βεβαιόνω το άνωθεν

Λυμπέριος Βλασσόπουλος Νοτάριος

Έχει διατηρηθεί η ορθογραφία του πρωτότυπου

Αυτό το προικοσύμφωνο μου το είχε στείλει από το  Natick Mass. ο φίλος E. Ανδρεοσάτος το έτος 2000

Γαβριήλ Παναγιωσούλης 

Το Πανεπιστήμιο της Ζωής

 

                         Οι διαφορετικές φάσεις της Ζωής μας

Στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας υπήρχε ένα άγαλμα στoν σταθμό Central   όπου σήκωνε τα χέρια του ψηλά  με σκισμένες τις σάρκες διαμαρτυρίας για τις ωμότητες των Ναζί. Πάνε πολλά χρόνια πίσω που επισκέφτηκα το μέρος αυτό παρέα με ένα κορίτσι όπου μου εξηγούσε τα καθέκαστα.

                                                                           

Στην Δουνκέρκη της Γαλλίας υπήρχε μια εκκλησία γοτθικού τύπου σχισμένη στα δυο, έκατσα και την χάζευα, ήταν μνημείο,  απομεινάρια του πολέμου.

                                       

   

Στο Ρίο της Βραζιλίας τo άγαλμα του Χριστού από ψηλά μας έριχνε μια ματιά απορίας για την ανθρώπινη εκμετάλλευση.  

                                                               

Σήμερα υπάρχει μια  φωνή που υψώνεται μέχρι ουρανού, είναι η γραπτή  φωνή του κάθε ενός μας που θέλει να περιγράψει τις  βιωματικές του εμπειρίες έτσι όπως τις έζησε, από πρώτο χέρι. Φυσικό είναι η φωνή αυτή να μην είναι η ίδια με του διπλανού μας, μα ούτε και ίδια με αυτών που πέρασαν την θύρα κολεγίων, ούτε η ίδια με αυτών που έχουν τις περγαμηνές σε κορνίζα να φαίνονται  κρεμασμένες στον τοίχο,  δίπλα από τους σύγχρονους προγόνους μας, τον Παπαφλέσσα ή Καραϊσκάκη, ακόμη και την Θεά Αθηνά! κλπ…

Μια φωνή που διεκδικεί πρωτοτυπία σε πονήματα όχι χτενισμένα και τσουβαλιασμένα σύμφωνα με τους νόμους των καλλιστείων των εξ υψηλών ιστάμενων διοργανωτών. Αυτών  που κατά κάποιο τρόπο διαμαρτύρονται όταν  η δημοσίευσή σου (μια απ’ όλες) τους παρουσιαστεί απρόσκλητη μπροστά τους,  πως τόλμησες να περάσεις το κατώφλι των λογοτεχνικών μας κειμένων εσύ ο εκ της θαλασσινής αρμύρας προερχόμενος (παραμυθάς…)                                      

             

                                                            

Μα σήμερα υπάρχουν οι ιστοσελίδες τα λεγόμενα Blogs όπου ο κάθε ένας μας μπορεί Ελεύθερα  να εκφραστεί και να φωνάξει  αυτό που τον καίει, ή αυτό που νομίζει πρέπων, ή ν’ ανοίξει την καρδιά του να εξομολογηθεί μπρος την οθόνη του υπολογιστή του λες και είναι ο πνευματικός του σύμβουλος περιμένοντας να του δώσει άφεση αμαρτιών με το να του παράσχει την δυνατότητα να δημοσιεύει τα γεννοβολήματα της πένας του,  αυτά που βγαίνουν απ’ της ψυχής του το λαβύρινθο.

                                              

Και μου λέει με δάκρυα στα μάτια:

-Μην πας, αυτή δεν είναι της πάστας σου,

-Όχι αυτή και ο Θεός μαζί,

-Όμως δεν βλέπεις ότι Θεός δεν υπάρχει,

-Κι εάν υπάρχει για εσέ   θα είναι κακούργος, που λέει και το τραγούδι.

Η αφέλεια του μικρού παιδιού, στην  αντανάκλαση των ματιών του, πίστευε μόνο αυτά που έβλεπε.

-Και η προηγούμενη απουσία της; Σου έπε που γύριζε;

-Μου είναι αδιάφορο!

-Τότε φταίω εγώ που σου την σύστησα,

-Ωχ μάνα μου τι έγκλημα έκανα;

Δάκρυσε ο άνθρωπος.

                                            

Σαν σήμερα των Θεοφανείων  η μάνα μου ετοίμαζε τον μποναμά, θα περνούσε ο παπάς  του χωριού από το σπίτι με την αγιαστούρα του να μας ψάλλει το Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου σου Κύριε…

 Μικρά παιδιά, αθώα μυαλά την παραμονή τραγουδάγαμε τα κάλαντα: σήμερα τα φώτα και ο φωτισμός και χαρά μεγάλη και ο αγιασμός…

Μια ζωή με κεντρικό άξονα την εκκλησία, μα και την πρωτόγονη αντιμετώπιση της ζωής έτσι όπως την ξέραμε από τους παππούδες μας, τα ίδια φαγητά, τα ίδια γιατροσόφια, οι ίδιες ανέσεις,  αν ποτέ υπήρχαν, ο ίδιος τρόπος καλλιέργειας της γης.  

                                             

Μετά ήρθε η νύχτα και τα σκέπασε όλα, με το μαύρο πέπλο της, για όλους το ίδιο, όλοι κοιμήθηκαν, άλλοι αγκαλιά, άλλοι μόνοι τους, αμαρτωλοί και σώοι το ίδιο, άλλοι βαφτίστηκαν ξανά στην αρμύρα της θάλασσας, άλλοι στην  λάσπη της πράσινης ζούγκλας, άλλοι στην λήθη των περασμένων.

                                         

    

Αποκοιμήθηκα κι  ονειρεύτηκα ότι ξεσκόλισα απ' το πανεπιστήμιο της Ζωής.

Γαβριήλ Παναγιωσούλης  

  

  

Πόλεμος των Άστρων!

Μια εποχή γλεντάγαμε από τα Χριστούγεννα μέχρι την πρωτοχρονιά, σήμερα έστω και προσωρινά ξαναήρθαν τα χρόνια εκείνα, γέμισε το σπίτι  από επισκέψεις και συγκεντρώσεις φίλων κλπ…

Έτσι όλοι μαζί ανοίξαμε τις αγκαλιές μας καλωσορίζοντας  τον καινούργιο χρόνο, εύχομαι σε όλο τον κόσμο ο καινούργιος χρόνος 2015 να είναι γεμάτος από υγεία, χαρά και ειρήνη, να επιπλεύσει η κοινή λογική και ο σεβασμός προς τους συνανθρώπους μας.

Πόλεμος των άστρων.   

Υπάρχει η εντύπωση ότι φθάσαμε σε μια εποχή όπου διεξάγεται ένας παγκόσμιος πόλεμος με την διαφορά ότι ο σημερινός ονομάζεται πόλεμος των άστρων. Ακόμα και χώμα από τον Άρη ένα πρασινωπό μοιάζει με χαλκό εξετάζουν στο μικροσκόπιο μήπως υπήρξε κάποτε εκεί ζωή, ώστε να δοθεί η ευκαιρία να τον αποικίσει  το ανθρώπινο είδος.

Είναι απίστευτο σε ένα τόσο μικρό  χρονικό διάστημα να επέλθει τέτοια παγκόσμια εξέλιξη αφού χθες ακόμα πολεμούσαν οι Έλληνες στρατιώτες με ξιφολόγχες στο Αλβανικό μέτωπο. Χθες ακόμα υπήρχε μια  εποχή  των καλικατζάρων που χόρευαν στα κεραμίδια, τα ξωτικά και τα στοιχειά που εμφανιζόταν τις νύχτες, ακόμα και φαντάσματα, λέγανε είναι η  οργή του  Θεού.     

Δηλαδή μπορεί να κάθεσαι στην πολυθρόνα του γραφείου σου σε έναν ουρανοξύστη και με το πάτημα ενός πλήκτρου χρησιμοποιώντας μόνο ένα σου δάκτυλο να στέλνεις μια βόμβα, ή ένα τηλεκατευθυνόμενο βλήμα στο κρεβάτι του εχθρού σου. Ο σημερινός πόλεμος του κεφαλαίου δεν φαίνεται, δεν τρέχει αίμα, δεν ανοίγουν χαρακώματα ούτε κατασκευάζουν καταφύγια.

Κάποιος είπε ότι έσπασαν τον κωδικό της Σόνυ για το φιλμ κωμωδία The Interview  για τον δικτάτορα της Β. Κορέας  που είχαν γυρίσει,  οι πειρατές του διαδικτύου φοβέρισαν μάλιστα τις μεγάλες αίθουσες αλυσίδας   κινηματογράφων να μην το προβάλουν όπως είχαν προγραμματίσει τα Χριστούγεννα  κλπ. Οι περισσότερες αίθουσες φοβήθηκαν κι αρνήθηκαν  να προβάλλουν το φιλμ. (αν δεν ήταν διαφημιστικό τρυκ)

Αποτέλεσμα (αντεπίθεσης)   ολόκληρο το κράτος της Β. Κορέας νέκρωσε για  10 ώρες από απόψεως ιντερνέτ και ηλεκτρονικής υποστήριξης,  κλπ.

Απότομα βρέθηκαν σε μια εποχή της μαγνητικής πυξίδας και του  εξάντα για την Ναυσιπλοΐα και αεροπλοΐα, μάλλον και  απενεργοποίηση το βεληνεκές σύστημα…

Η υποτίμηση  της τιμής της Βενζίνης στην γειτονιά μου έπεσαι  περίπου 55% κάθε μέρα πέφτει τιμωρώντας τα κράτη που την παράγουν Ρωσία, Ιράν, Βενεζουέλα.

Άρχισε ο επίσημος διάλογος ΗΠΑ με την Κούβα για να την τραβήξουν μακριά από την αγκαλιά της Βενεζουέλας, η τανάπαλιν. Τα Drones δρουν ανενόχλητα πάνω από το κεφάλι του κάθε ενός μας,  μπορούν ακόμα κι ένα βελόνι να διακρίνουν και να καταστρέψουν με την μόνη κίνηση ενός πλήκτρου πληκτρολογίου.

Η Ελλάδα η πατρίδα μας κοιλοπονούσε και γέννησε τέκνα  με καισαρική  που επιμένουν  να δημιουργήσουν ακόμα  ένα νέο κόμμα όπως ο Γ.Π. ώστε να μην υπάρχει κανένας απόλυτος   νικητής στις επόμενες εκλογές,  μα και  χωρίς να μας δίνει  εξήγηση ποιος ναναι  ο πατέρας του νεογέννητου.

Μένω άφωνος από τεκταινόμενα, μα και με την έλλειψη χαρισματικού Ηγέτη (τουλάχιστον μέχρι σήμερα).      

Έτσι κι εγώ ο κοινός θνητός απέμεινα  να θαυμάζω την καινούργια τεχνολογία κι αυτούς που κινούν τα νήματα αυτά,  όμως με όλα ταύτα η σημερινή τεχνολογία  δεν κατόρθωσε να εκλεπτύνει τα αισθήματά μου, απέναντι στην σημερινή  κοινωνία  και με άφησε έναν άνθρωπο αγροίκο έτσι όπως έφυγα απ το χωριό μου χωρίς να κατορθώσει να μου επιβάλλει  να φορέσω την μάσκα του σύγχρονου πιστεύω τους.       

             

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Πρωτοχρονιές του Χθες

Πρωτοχρονιές υπάρχουν πολλές αναλόγως σε πια ηλικία βρίσκεται  ο κάθε ένας μας.

Άλλες ήταν χαρούμενες, άλλες λυπημένες, άλλες μοναχικές, άλλες ζευγαρωμένες, άλλες μαγικές και ονειρεμένες, άλλες με σαμπάνια κομφετί και κορδέλες τυλιγμένες, άλλες με κροτίδες σε αγκαλιές και φιλιά πνιγμένες. 

Αυτά ήταν τότε, όπως και να είναι όμως όλες μας οδήγησαν στο πέρασμα του χρόνου, αυτού που κουβαλάμε στην πλάτη μας.

Ο κάθε ένας μας τις ένιωσε σε διαφορετικά πλάτη και μήκη του πλανήτη μας, σε διαφορετικό κλίμα, άλλος πάγωνε απ το κρύο, άλλος έλιωνε απ την ζέστη, άλλος πάλευε να μην τον καταπιούν τα κύματα. 

                                       Παίζοντας πόκα με φίλους ναυτικούς

Άλλος έπαιζε πόκα, άλλος έπινε σε μπαρ, άλλος έψαχνε για φιλενάδα, άλλος έπινε για να ξεχάσει.

Ήταν  όλες πρωτοχρονιές:  Όμως επειδή πέρασαν τα χρόνια, προσπαθώ να περάσω καλά το σήμερα αλλά δεν γίνεται αν δεν πάρω παράδειγμα απ’ το χθες το οποίο είναι οδηγός μου, μα και σύντροφός μου, δίνοντάς μου θάρρος  στις κακοτοπιές του σήμερα...

Έτσι με οδηγό το χθες περάσαμε μια όμορφη Χριστουγεννιάτικη βραδιά 2014, γλεντώντας:   (είδε φωτογραφίες βγήκαν όλες θολές.)  

  

Σας Εύχομαι Χρόνια πολλά σε όλους σας ευτυχισμένος ο νέος χρόνος 2015

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Χαρούμενα Χριστούγεννα

                           ΧΑΡΟΥΜΕΝΑ  ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

                                    MERRY     CHRISTMAS

                                     FELIZ   NAVIDAD

 

 

Χαρούμενα κι ευτυχισμένα Χριστούγεννα εύχομαι σε όλους τους φίλους-λες, τους επισκέπτες και αναγνώστες της ιστοσελίδας μου «ΠΥΛΑΡΟΣ,» σας ευχαριστώ για την διάθεση του πολύτιμου χρόνου σας να διαβάσετε μερικά από τα ορνιθοσκαλίσματα  της πένας μου, αυτή που έδωσε δικαιοδοσία στα δάκτυλα μου με την βοήθεια  του πληκτρολογίου να την αντιπροσωπεύουν παντού και οπουδήποτε στην παγκοσμιότητα του Ιντερνέτ. Η  πένα μου είναι αυτή  που σαν θυρωρός στον   λαβύρινθο  γνώσεων,   με προστατεύει και με εκπροσωπεί στον γραπτό λόγο,  στου μυαλού μου τις ανησυχίες και περιέργειες.  

 

Σας Ευχαριστώ πολύ

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

 

Νέα Υόρκη

 

 

Μια Ηλιαχτίδα!

                                                     Μια ηλιαχτίδα:

               Στο βάθος κάτω αριστερά:  η Αγία Ευφημία, απέναντη η Ιθάκη 

Πώς να τρέξω να πιάσω την ηλιαχτίδα αφού μου την έκλεψε  ο χρόνος;

Αυτός  μου πήρε και τα όνειρα, μοιάζει με δολοφόνος.

Μια  φορά κι έναν καιρό μου τάχε δώσει όλα σ’ ένα τροπικό παράδεισο, με άφησε να τα δοκιμάσω όλα, χόρτασε η ψυχή μου απ’ τη βροχή, χόρτασε να χορεύουμε μαζί κάτω από τσίγκινα κεραμίδια τον χορό της αγάπης

Χόρτασε  η ψυχή μου  να στροβιλιζόμαστε  αγκαλιασμένοι σαν τον καπνό που  τρέχει να ανεβεί στον ουρανό από μια στενή καπνοδόχο, αυτή που όταν έβρεχε έπεφταν στάλες βροχής και χόρευαν πάνω στην χόβολη,  αυτή που είχαν αφήσει τα κούτσουρα.

Οι  στάλες   έκαναν τρύπες και ζουζούνιζαν στην κρυμμένη θράκα σα να ήταν σφαίρες αυτές που αφαιρούν τη ζωή, αυτές που βγαίνανε απ’ τα όπλα, αυτά που κρατούσαν οι στρατιώτες του χρόνου, αυτού που σου μέτραγε μια, μια, τις μέρες λες και ήταν δικές του, που τελικά  ήταν.

Χόρτασε η ψυχή μου όλες τις ιδέες, όλες τις φαντασίες που λαχταρούσα,  έφτασα να απολαύω αυτά που ζήλευα. Ήταν φορές που  υπέφερα γνωρίζοντας για πρώτη φορά τα άγνωστα γυναικεία καπρίτσια.  Χόρτασα τα όνειρα αυτά που γεννιόταν στη μέση του πελάγου με  βάση τη γυναίκα.

Όλα  τα δοκίμασα, όλα, έμεινε όμως ένα αυτό το της παιδικής ηλικίας, αυτό του  μέρους που γεννήθηκα, ακόμα δεν κατάφερα να το χορτάσω.

                                              Γαβριήλ Παναγιωσούλης

                 

               Αγαπητοί φίλοι του Πύλαρος:

Στη συνέχεια του άρθρου μου (Στην ζωή μας δεν υπάρχει πια μύθος) Φίλος από την Βοστώνη ο κ. Γεώργιος Ιατρού μου έστειλε το παρόν με την παράκληση να το δημοσιεύσω στο Πύλαρος.    

                       ΕΙΝΑΙ  ΣΤΙΓΜΕΣ

Όχι δε θα μιλήσουμε για το γνωστό τηλεοπτικό σήριαλ που παιζόταν σε τηλεοπτικό σταθμό, αλλά για τις στιγμές που γίνεται σύγκρουση μέσα μου όταν προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι είμαι τυχερός που είμαι Έλληνας, που γεννήθηκα στην Ελλάδα με τον Παρθενώνα, τη Σαλαμίνα, την Αρχ.Ολυμπία, στη χώρα του έπους του 40, στη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία.

Είναι στιγμές που το μυαλό μου παει πίσω - όχι πολύ πίσω - μέχρι το 1821. Στο μεγαλείο της ψυχής εκείνων των ανθρώπων και στην αγάπη τους για την Πατρίδα.

Γεμίζει το είναι μου με περηφάνια, με πιάνει το Ελληνικό φιλότιμο, σκέφτομαι και το <<για την Ελλάδα ρε γ. . . . ο>> που έχουν πει πολλοί κατά καιρούς και δε δέχομαι κουβέντα επί του θέματος ...άμα λάχει ναούμε.!!

Άλλες στιγμές πάλι, (επειδή στην Ελλάδα είσαι ότι δηλώσεις) σκέφτομαι, να δήλωνα εφοπλιστής και να μου έλεγαν πάρε τα καράβια σου και πετάξου μέχρι τα Ίμια να διώξεις μερικές Τουρκάλες προβατίνες γιατί τρώνε το χορτάρι και αν το φάνε όλο, θα μείνουν ξερονήσια, ενώ εμείς θέλουμε να μεγαλώσει  (το χορτάρι ), να το... κάψουμε και να κάνουμε οικόπεδα.

Εάν δεν ήταν Μ. Εβδομάδα και αν οι ναύτες μου δεν είχαν απεργία ( όλο κάτι τέτοιες μέρες βρίσκουν να κάνουν απεργία κι αυτοί οι Χριστιανοί ) και επειδή εγώ... αγαπώ την Πατρίδα μου, θα πήγαινα ευχαρίστως και με όλες τις….. μίζες που μου επιτρέπει ο νόμος. Δυο φορές άγονη γραμμή, μεγαλύτερο Φ.Π.Α. θα τσίμπαγα τις τιμές στα σάντουιτς και στο μικρο μπουκαλάκι νερό κι επειδή θα ήταν επικίνδυνα τα πράγματα και μπορούσε κάποιο Τούρκικο βόλι να με άφηνε ξερό, θα ζήταγα ένα πενταώροφο στη Πανεπιστημίου, όχι για μένα βέβαια, αλλά για κάνα κουνιάδο η κουμπάρο η ξάδελφο.Tι ψυχή έχει ένα πενταώροφο στην Πανεπιστημίου με τόσο καυσαέριο, μπροστά σ'ενα οικοπεδάκι -φιλέτο στα Ίμα!!!

Ποιος θα νοιαζόταν αν έχω καράβια η όχι. Μήπως νοιάστηκε κανείς που πήγαιναν δεκάδες  χιλιάδες μαϊμούδες συντάξεις; Νοιάστηκε κανείς για τις 50 συντάξεις που πήγαιναν σε ανύπαρκτους Δεσποτάδες και στα επιδόματα τοκετού σε....άντρες; Άκουσον!!! Άκουσον!!! Επίδομα τοκετού σε άντρες. Ήθελα να ήξερα τι αισθανόταν όταν έπαιρνε αυτό το επίδομα. Να αισθανόταν άραγε υπερηφάνεια για την Ελληνική του καταγωγή, λεβεντιά και μαγκιά για αυτό που... κουβαλούσε μέσα στα παντελόνια του;

Ποιος νοιάστηκε όταν μια αγράμματη και αναλφάβητη Αθίγγανος Ρομά, η Μάννα της μικρής Μαρίας ( έτσι έλεγε, ότι ήταν Μάννα της ) δήλωνε ότι γέννησε τρία παιδιά σε πέντε μήνες και έπαιρνε από υπηρεσίες τριών διαφορετικών νομών, επιδόματα για όλα τα παιδιά της;

Ποιος νοιάστηκε, όταν Δήμαρχος μέσα στο δημαρχείο πάντρεψε τα ίδια άτομα τρεις φορές την ίδια μέρα;

Ποιος νοιάστηκε όταν γιατροί μέσα στα νοσοκομεία έκαναν εμπόριο βρεφών και φαρμακοποιοί εμπόριο φαρμάκων;

Ακούσαμε κι αυτό!!! Πρώην Υπουργός συγκοινωνιών κυκλοφορούσε με ψεύτικες πινακίδες σε ανασφάλιστο αυτοκίνητο μεγάλου κυβισμού. Του χρειαζόταν ένα ''μεγάλο'' αυτοκίνητο να πηγαίνει στο χωριό του στον ξενώνα ( σαλέ ) που είχε φτιάξει με ψεύτικα δικαιολογητικά και με μια ψεύτικη Θεία ( είχε πεθάνει πριν δέκα χρόνια, αλλά πιστεύω θα έπαιρνε αληθινή σύνταξη ) να δηλώνει ότι ο ξενώνας λειτουργούσε για τις ανάγκες των τουριστών, των επισκεπτών και δεν ήταν κατοικία του ανιψιού της.

Ψεύτες και κυκλώματα παντού. Έχουν ''κυκλώσει'' την Ελλάδα, την σφίγγουν και δε την αφήνουν να πάρει ανάσα.

Δε σκέφτηκε κανένας αυτά τα λόγια. Μην κοιτάς τι κάνει η Πατρίδα σου για σένα...Κοίταξε τι μπορείς ΕΣΥ να κάνεις για αυτή !!!

Ποιος νοιάστηκε ποτέ για αυτή τη δύσμοιρη Πατρίδα μας;

Προσπαθώ να συγκρίνω εκείνους τους παλιούς Έλληνες με μας τους σημερινούς. Δεν μπορώ, γιατί δεν συγκρίνονται δυο ανόμοια πράγματα.

Μας άφησαν έναν Παρθενώνα κι εμείς απαγορεύουμε στον τουρίστα να πληρώσει να τον θαυμάσει κι αν επιμένει τον... πλακώνουμε στο ξύλο.

Μας άφησαν μια Ολυμπία κι εμείς την καίμε.

Μήπως δεν την αξίζουμε την Πατρίδα που έχουμε. Μήπως δεν αξίζουμε τις αξίες και την κληρονομιά που μας άφησε. Μήπως της αξίζει ένας λαός που έχει συνείδηση της αποστολής του.

Είναι στιγμές που... δεν ξέρω εάν είναι ευχή η κατάρα το να είσαι Έλληνας.

Γιώργος Ιατρού

Βοστώνη

Στην ζωή μας δεν υπάρχει πια μύθος.

                         Στην ζωή μας δεν υπάρχει πια μύθος.

Με λαχτάρα κατέβηκα απ’ το  αεροπλάνο της ΔΕΛΤΑ στο Ε. Βενιζέλος, πάτησα ελληνικό έδαφος. Στο  αεροδρόμιο  άλλαξα αεροπλάνο πήρα ένα ελικοφόρο όπου μ’ έφερε στην Κεφαλονιά, όλα γύρω μύριζαν παιδικές αναμνήσεις, μύριζαν  καλοκαίρι, μύριζαν γαλάζια θάλασσα. Εκεί ψηλά στο βουνό στους πρόποδες της Αγίας Δυνατής το χωριό μου, τα Μαρκάτα Πυλάρου Κεφαλονιάς  με περίμενε το σπίτι μου το πατρικό.  Όχι  δεν έμενε  κανένας μέσα, όλοι αυτοί που ονειρευόταν μια φορά να γίνει το σπίτι αυτό η βάση της οικογενείας είχαν φύγει για το τελευταίο τους ταξίδι. Θα μου πείτε εγώ τι γυρεύω μετά από τόσα πολλά χρόνια απουσίας να έρχομαι να ξεσκονίζω αναμνήσεις αυτές που είχαν χωθεί κάτω απ’ το χώμα, λες και ήταν αρχαιολογικός θησαυρός; Ούτε κ εγώ ξέρω το γιατί, ίσως να υπάρχει μια αόρατη δύναμη, μια έλξη, να μας τραβάει η γη που γεννηθήκαμε, μια τοπικιστική νοσταλγία.  

Η πόρτα έσκουξε καθώς την άνοιξα λες και ήταν αγριόγατα, όμως μετά με γνώρισε και μου έκανε μέρος να περάσω. Έδιωξα τις σφαλαγγουδιές, ξεσκόνισα λιγάκι, κουρασμένος ξάπλωσα στο καναπεδάκι, στ’ αυτιά μου ακόμα ηχούσε η βοή του αεροπλάνου, τα τρεχάματα της πολυκοσμίας της Νέας Υόρκης.  Όχι, ακόμα αν και καλοκαίρι δεν έκανε ζέστη, ένας δροσερός μαΐστρος ξεμπούκαρε απ τον κόλπο του Μύρτου και με δρόσιζε τόσο πολύ ώστε χρειαζόμουν κουβέρτα. 

Είπα κι εγώ ευκαιρία τώρα, μόνος είμαι ας πάω να ξεθάψω τίτλους ιδιοκτησίας, για αυτά τα ερείπια που άφησε ο σεισμός να με πληροφορήσουν για τους νέους φόρους τουλάχιστον να μάθω τι γίνεται. Από εκεί και πέρα αρχίζουν τα μαρτύρια λες και ήμουν ο  Άγιος Αντώνιος, που όμως δεν ήμουν, αλλά ένας απλός νοσταλγός, ένας απλός Έλληνας.

Ο ένας μ’ έπιανε ο άλλος με άφηνε, χαρτί εδώ, χαρτί εκεί, σφραγίδες, κόντρα σφραγίδες, υπογραφές, νούμερα, με ξανα-βάφτιζαν αναλόγως ποιο πρόσωπο σκεφτόταν η γραμματέας, αυτή που μου έκανε την αίτηση,  όταν της  εξέθετα την υπόθεσή μου, όταν της μιλούσα.

Έτσι όταν τελείωσα, που δεν τελείωσα κι ας  νόμιζα ότι είχα τελειώσει,   έφυγα με λειψό σε γράμματα επώνυμο, ως  ανύπαντρος, επίσης και με άλλο όνομα πατέρα, έφριξα, με διαφορετικό g-mail προς στιγμή δεν το αντιλήφτηκα  πλήρωσα, μετά σκέφτηκα τι απόφαση να πάρω, να τα χτυπήσω κάτω και να φύγω, αλλά ας ηρεμήσω, ας περιμένω καλύτερα, έτσι  απλώς  αντέδρασα διαμαρτυρήθηκα,  τόλμησα να ρωτήσω μα γράφεται λάθος το όνομα του πατέρα μου, δεν τον λέγανε Ιωσήφ!

Έλα καημένε μη χολοσκάς δεν θα το προσέξει κανείς, τώρα που να κάτσω  να κάνω την αίτηση απ’ την αρχή; Κάνει και ζέστη, περιμένουν κι άλλοι στην σειρά, έρχονται και γιορτές, δεκαπενταύγουστος βλέπεις, μετά  θα πάρει αρκετές μέρες, να το ξαναγράψω απ’ την αρχή και μετά πρέπει να ξανα-πληρώσεις. Ένα χάος άνοιξε μπροστά μου, είδα σε τι λαβύρινθο είχα πέσει από όπου δεν υπήρχε το νήμα της Αριάδνης. 

Τότε πήρα θάρρος τόλμησα να ρωτήσω αυτόν που ήταν καθισμένος πίσω απ’ τα σύρματα στον γκισέ από πότε αρχίζει το φορολογικό  έτος, από τον Αύγουστο 2014, σημαδιακή μέρα,  ή απ τον Ιανουάριο 2015, έτσι για να ξέρω, πιο χρονικό διάστημα αντιπροσώπευε ο φόρος που πλήρωσα;  όλοι με κοίταξαν λες και είχα κατεβεί απ’ τον Άρη, μου απήντησαν   με ένα ευγενικό χαμόγελο. Δεν ξέρω, δεν ξέρω, δεν ξέρουμε. Τους κοίταξα κι άνοιξα τον στόμα μου σαν χαζός, πήρα μια βαθιά ανάσα και κατέβηκα τις σκάλες, βγήκα στο πεζοδρόμιο κι έτρεξα να προλάβω το μοναδικό λεωφορείο που θα μ’ έφερνε στα Μαρκάτα κι αυτό κάθε δεύτερη μέρα. Τέτοια ο﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ςι ςάγονη γραμμή λες και ήταν τα σύνορα με το σιδηρούν παραπέτασμα, που  όμως κι αυτό δεν υπάρχει πλέον. Αισθάνθηκα αδύναμος μπρος σε ένα αδιαπέραστο γραφειοκρατικό χάος. Αλλά πάλι σκέφτηκα  ίσως να  νόμιζαν ότι θα ήμουν συλλέκτης χαρτιών, με φόρτωσαν με ένα σωρό κόλες χαρτιά τα περισσότερα πολύχρωμα, θαλασσιά με ημερομηνία λήξεως 60 ημέρες, και με την αγγελία αν δεν προλάβεις να εξυπηρετηθείς,  να ξανάρθεις να σου βγάλουμε άλλο πιστοποιητικό και φυσικά θα ξανα-πληρώσεις, ή θα  φταις εσύ ή η κακιά σου τύχη.

Έχω ένα χαρτοφύλακα, που μου τον έκαναν δώρο στην Νέα Υόρκη, τον κοίταξα με πόνο, δάκρυσα από ανημποριά για το πόσο διαφορετικά υπολόγιζα την εξυπηρέτηση του συστήματος προς έναν απλό πολίτη. Τον  γέμισα κόλες χαρτιά, με σφραγίδες, με εξωτικά ονόματα, με πολύχρωμα χαρτόσημα έτσι όπως ήθελαν αυτοί και ξεκίνησα άπρακτος το ταξίδι του γυρισμού στα ξένα. Ε!  σήμερα είμαι πιο πλούσιος σε εμπειρίες, πιο πλούσιος  σε χαρτιά, σε αποδείξεις, σε περγαμηνές, αλλά όχι αρκετά πλούσιος για να πληρώνω, έτσι αποφάσισα να ρωτήσω τον εαυτόν μου, να πάρω   μια δεύτερη γνώμη, αυτή που έχω κάθε δικαίωμα να ξέρω, όμως είναι αυτή που μου καίει τα σωθικά ντρέπομαι να την πω μήπως παρεξηγηθώ, αλλά θα την πω!

Άραγε αξίζει τον κόπο, να θέλω να επιμένω ελληνικά;

Ομολογώ ότι δεν ξέρω την απάντηση, αυτή την αμφιβολία θα την πάρω μαζί μου και θα με ακολουθεί έως το τέλος.

Τελικά  κατάλαβα ότι ο άνθρωπος που γεννιέται Έλληνας  τελειώνει σαν Έλληνας έτσι όπως γεννήθηκε.

  Γαβριήλ Παναγιωσούλης