Τρίτη, 18 Φεβρουαρίου 2020

Μια στγμιαία αναλαμπή


Μια στιγμιαία αναλαμπή…
Η ζέστη όπως κάθε μέρα αφόρητη αποπνικτική, το μπακάλικο της Έμμα, ένα μικρούτσικο ήταν απέναντι από το σπίτι, γύρισα κουρασμένος από το οδήγημα, το πουκάμισό μου ξεσχιζόταν σάπιζε απ’ τον ιδρώτα πίσω στην πλάτη, είναι εκεί όπου ακούμπαγα στο κάθισμα του αυτοκινήτου οδηγώντας ταξί.
Μπήκα στο σπίτι, τα παιδάκια έτρεξαν να με αγκαλιάσουν, φωνάζοντας με χαρά.
Κάθισα σε μια καρέκλα, φώναξε την κόρη μου θα ήταν 5-6 χρονών. Να, πήγαινε απέναντι στην κυρία Έμμα να σου δώσει μια κρύα μπύρα, μέσα μου καίω απ’ την ζέστη.
Έβαλα το κεφάλι κάτω κι έκλεισα τα μάτια, όταν τ’ άνοιξε είδα το παιδάκι να περνά τον δρόμο κρατώντας το μπουκάλι μπύρα. Μια φωτογραφία όπου αποτυπώθηκε στο μυαλό μου. Σε μια στιγμή το μυαλό μου θόλωσε, δάκρυα άρχισαν να τρέχουν απ τα μάτια μου, σα να ντράπηκα, τα έκρυψα, όχι δεν είναι δυνατόν πως ξέπεσα έτσι, που είναι τα όνειρα μου; έγιναν σκουπίδια, που είναι ο παλιός μου εαυτός;
Από απέναντι φάνηκε ένας χωροφύλακας με ποδήλατο, σταμάτησε στο μπακάλικο της Έμμας έβγαλε ένα χαρτί όπου επάνω είχε το όνομά μου και ρώτησε την Έμμα αν ξέρει που είναι το σπίτι μου.
Όχι δεν ξέρω, του είπε, μετά με ειδοποίησε.
Εν τέλει ο χωροφύλακας με βρήκε στην πιάτσα ήταν για να παρουσιαστώ στο δικαστήριο για διερμηνέας, σε Έλληνες ναυτικούς, όπου ήταν φυλακισμένοι.
Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Πέμπτη, 13 Φεβρουαρίου 2020

Η ΖΩΗ ΣΗΜΕΡΑ...

Η Ζωή Σήμερα…
La vida de hoy..
Πρέπει να παραδεχθούμε ότι ένα μας μέρος, της προσωπικότητάς μας είναι συνδεδεμένο με τον Ηλεκτρονικό Υπολογιστή, αλλά αυτό το απρόσωπο μηχάνημα που αδημονείς να το ψάξεις, μέχρι που νομίζεις ότι έχει ψυχή. Εκεί φαίνονται οι στενοχώριες μας, οι ανημποριές μας, τα προβλήματά μας, ακόμα και ο ρομαντισμός μας. Σε αυτόν αναζωογονούνται οι αναμνήσεις, φουντώνουν οι ελπίδες, σε αυτόν ζεις μια ζωή όπως θα ήθελες να ήταν, που όμως δεν είναι, και ψάχνεις, ψάχνεις για μια αδελφή ψυχή, σε αντίβαρο αυτής που δεν σε καταλαβαίνει πάνω στη γη, ψάχνεις με την λυχνία της ελπίδας , ότι μια μέρα θα την βρεις, έτσι αόρατος πίσω απ’ την οθόνη γίνεσαι ήρωας, ρομαντικός, αγαπάς, ανοίγεις την καρδιά σου, μέχρι που να καταλάβεις ότι εδώ κάτω στη γη, η δική σου γη, είναι γη όλων μας, είναι αυτή που οι περαστικοί την ποδοπατούν, περιμένοντας μια καινούργια χαραυγή γεμάτη ελπίδες…
Γαβριήλ Παναγιωσούλης
Tenemos que admitir que una de nuestras personalidades está conectada a la Computadora, pero ésta máquina sin rostro que estás mirando hasta crees que tiene alma. Ahí es donde se puede ver nuestra angustia, nuestra impotencia, nuestros problemas, incluso nuestro romance. Rejuvenece los recuerdos, las esperanzas son explotadas, en él vives una vida como quisieras ser, estas tan invisible detrás de la pantalla te conviertes en un héroe, romántico, amas, abres tu corazón hasta que te des cuenta de que aquí en la tierra, tu tierra es tierra de todos, es la que los transeúntes pisotean, esperando un nuevo amanecer lleno de esperanzas…….
Gabriel Panagiosoulis

Τετάρτη, 8 Ιανουαρίου 2020

Αίσιον και ευτυχές το νέο έτος 2020

Τα χρόνια τρέχουν, εμείς τρέχουμε να σταματήσουμε τον χρόνο μας δεν βαριέσαι
αυτός μας φορτώνεται στην πλάτη μας και μας γράφει κι από μια καινούργια ρυτίδα στο κούτελό μας έτσι για να μας υπενθυμίζει ότι ναι του ανήκουμε, ότι είμαστε θνητοί...
Σας εύχομαι καλό και επικοδομητικό χρόνο 2020 να εκπληρώσει του κάθε ενός μας τις επιθυμίες 


Παρασκευή, 12 Απριλίου 2019




Έτσι για να καλωσορίσουμε την Άνοιξη, τον Απρίλη, μα και τις εορτές του Πάσχα μαζευτήκαμε μερικοί φίλοι στην Αστόρια  11η Απριλίου 2019  για ένα κρασάκι και μεζέ, χθες Πέμπτη 11 Απριλίου… 
Γαβριήλ Παναγιωσούλης 

Παρασκευή, 18 Ιανουαρίου 2019

Σκηνικό Νέας Υόρκης

Σκηνικό της Νέας Υόρκης
Η σκάλα ήταν στο κέντρο του κτηρίου, όχι δεν ήταν ουρανοξύστης είχε μόνο πέντε ορόφους, ούτε είχε ανελκυστήρα.
Δυο παιδιά παίζανε τρέχοντας τα σκαλοπάτια, το ένα έμενε στον πρώτο όροφο, το άλλο στον πέμπτο. Σε μια στιγμή πάνω στην κάψα του παιχνιδιού το παιδί που έμενε στον πέμπτο όροφο έτρεξε να φύγει να πάει στο διαμέρισμά του. Το του πρώτου ορόφου έβγαλε το πιστόλι και σημάδεψε από κάτω προς τα πάνω. Τον πέτυχε καθώς ανέβαινε τα σκαλιά του τρίτου ορόφου. Έπεσε νεκρό λίγο πιο πάνω από την πόρτα μου. Την μισάνοιξα, άκουσα τις φωνές, τη σειρήνα του νοσοκομειακού, μετά ήρθε η αστυνομία. Βγήκα στον διάδρομο ρώτησα, έμαθα, ξανακλείστηκα στο διαμέρισμά μου, την άλλη μέρα μαζί με άλλους ενοίκους πήγαμε στο γραφείο κηδειών να δώσουμε το ύστατο χαίρε στους οικείους του παιδιού. Η σκηνή σε ένα κτίριο της πάλε ποτέ ελληνικής γειτονιάς του Washington Heights Νέας Υόρκης, όχι δεν ήταν Ελληνικό γκέτο αλλά μια γειτονιά που άλλαζε προς το χειρότερο. Ακριβώς δίπλα μας η εκκλησία και το κοινοτικό απογευματινό σχολείο των Αγίων Αναργύρων, εκεί όπου έμαθαν τα παιδιά μας τα πρώτα τους ελληνικά γράμματα.
Τι κρίμα, αλλάξαμε γειτονιά…
Γαβριήλ Παναγιωσούλης



Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2018

Happy New Year 2019.  Ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος 2019 
Η Φωτογραφία είναι από τότε που αισθανόμουν ότι μου ανήκε ο κόσμος ολόκληρος
Σήμερα μούφυγε αυτή η ιδέα και είμαι σαν ζωγραφιά στον τοίχο,
Μερικοί περαστικοί περνούν και της ρίχνουν μια ματιά άλλοι ούτε καν την βλέπουν, κι εγώ προσπαθώ να γνωρίσω τον καινούργιο εαυτόν μου 
Βρε πως αλλάζει ο κόσμος, η ζωή μας, και μετά τι; 
Υπάρχει το άγνωστον, ένα άγνωστο ανήμπορο μοναχικό, περιμένοντας το περνούν οι μέρες, περνούν τα χρόνια και στα μαλλιά μας πέφτουνε χιόνια... Χάθηκαν πολλά πράγματα ένα απ' αυτά  το καρδιοχτύπι πάει κι αυτό, απ' την ζήλεια της μου το πήρε η θάλασσα, κι εγώ σαν πιστός του εαυτού μου ξαναζώ τις παλιές καλές στιγμές, απ΄όπου και η φωτογραφία   
Γαβριήλ Παναγιωσούλης  

Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2018

 Σιγά,   σιγά συναντηθήκαμε παλιοι φίλοι  να  αποχαιρετίσουμε τον παλιό τον χρόνο 2018  και να δώσουμε τη ευκαιρία στον καινούργιο να μας έλθει γεμάτος  με χαρά υγεία και ευτυχία   

Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2018


Happy Thanksgiving day November 22nd 2018


H Thanksgiving day, ημέρα των ευχαριστιών που εορτάζεται εδώ στις ΗΠΑ την τελευταία πέμπτη Νοεμβρίου χωρίς να θέλω να σκαλίσω το πως εδραιώθηκε ή από ποιους, είναι η ημέρα όπου θυσιάζονται χιλιάδες γαλοπούλες ευχαριστώντας τον Θεό που με την πρόνοιά του, έστειλε κοπάδια από ινδιάνους ώστε οι τότε οδοιπόροι μετανάστες προσκυνητές (pilgrims) μαζί με τους ντόπιους ‘ερυθρόδερμους’ να χορτάσουν την πείνα τους, κι από τότε όλος ο κόσμος να έχει πρόσβαση σε ένα πλούσιο γεύμα, και να δοξάζει τοv Θεό.



Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2018


                      Οκτώβρης ο μήνας της επέτειος του ΟΧΙ



Χθες βράδυ 20 Οκτωβρίου ο σύλλογος Αθηναίων Νέας Υόρκη εόρτασε την επέτειο της απελευθέρωσης των Αθηνών από του Γερμανούς Οκτώβριος 1944… ήμουν προσκεκλημένος της προέδρου κ. Βάνας Κοντομέρκου
Ομιλία της κ. Προέδρου κλπ…
Ήταν για εμένα ένα γύρισμα του χρόνου σε μια παλιά Ελλάδα αυτή που μεγάλωσα…
Με ζωντανή μουσική η τραγουδίστρια κ. Ιουλία  Τζιάβρα μας τραγούδησε όλα τα της τότε εποχής τραγούδια, αρχίζοντας από ‘Βάζει ο Ντούτσε την στολή του’… ‘Βλέπε φωτογραφία’  
Ένα  σύντομο ντοκιμαντέρ  για την κήρυξη του πολέμου,
Ένα μουσικό βίντεο με τον Βασίλη Τσιτσάνη (To build and destroy Castles)
Ένα ντοκιμαντέρ για τη απελευθέρωση των Αθηνών της Φίνος φιλμ.  
Έκλεισε με ένα μουσικό Βίντεο  τραγούδια της Σοφίας Βέμπο  «Κάνε κουράγιο Ελλάδα μου»
Χωρίς να το θέλω μεταφέρθηκα  στην τότε εποχή, όταν μάλιστα άκουσα και τα τότε τραγούδια προπαντός το ‘Συννεφιασμένη Κυριακή μοιάζεις με την καρδιά μου’…

 
Η νοσταλγία της παιδικής ηλικίας με νίκησε. Η αίθουσα σκοτεινή…
Έκλεισα τα μάτια μου… άκουσα τις καμπάνες να χτυπούν χαρμόσυνα, πιτσιρικάς έτρεξα να μάθω το γιατί, ο Μεταξάς είπε όχι και ο στρατός μας νικά,     μάλιστα έφθασαν και αφίσες που τις τοιχοκόλλησαν στα καφενεία οι Νίκες του Ελληνικού Στρατού, με την Λεζάντα πήραμε την Κορυτσά, το Αργυρόκαστρο την Πρεμετή, το Τεπελένι κλπ.  Τα καφενεία στο χωριό γέμιζαν Λεζάντες  στρατιώτες με ξιφολόγχες, παρατεταμένες ενάντια στους  εχθρούς, άνθρωποι σωριαζόταν στο έδαφος με ανοιχτές πληγές…  μια μάλιστα είχε και εύζωνες με την γροθιά παρατεταμένη  και το μότο ‘Γιγαντομαχία Ευζώνων’  μα και μια μεγάλη Λεζάντα του τότε πρωθυπουργού Ι. Μεταξά, ούτε μια σπιθαμή γης να μην μείνει ακαλλιέργητη…  ο στρατός επίταξε όλα τα ζώα άλογα και μουλάρια στο χωριό οι άμαξες χάθηκαν.  Πόλεμο έχουμε ακούστηκε η φωνή του πατέρα…  να,  το γράφει και ο Νεολόγος Πατρών…
Με συνέφερε η φωνή φίλου μου Ανδρέα   Ε! Γαβρίλη πάμε κάτω στη καφετέρια  για κάνα κρασάκι! Τρόμαξα είχα αφαιρεθεί νόμιζα  ότι ζούσα στην τότε εποχή,  ότι ξαναγύρισαν τα παλιά, η αίθουσα σκοτεινή, συνήλθα,
Πάμε  είπα.  

Κατεβήκαμε στην αίθουσα με ρώτησε τι προτιμάς άσπρο ή κόκκινο; Ξέρεις κάτι λέω φίλε μου θα πάρω μόνο ένα μπουκαλάκι νερό, τόσφιξα στο χέρι μου. Χαιρέτισα  κι έφυγα μπήκα στο αυτοκίνητο, έβαλα μπρος  και χαρούμενος γύρισα σπίτι μου εκεί με περίμενε το σήμερα…
Γαβριήλ Παναγιωσούλης   

Υ.γ. παρέλειψα την ομιλία του Professor Andreas Karras

Κυριακή, 26 Αυγούστου 2018

Home Sweet Home!!!!!


Home sweet home
                                      Μα πιο απόλα;

Ιδού το δίλημμα, ας ξεκινήσουμε απ’ αυτό που γεννήθηκα στην Κεφαλονιά,   αυτό που μας έδινε κάποτε αγάπη και θαλπωρή, σήμερα το βλέπεις γέρικο ξεθωριασμένο μοιάζει σαν γέρικο κεφάλι, με άσπρα ανακατεμένα μαλλιά, θυμάσαι το «άστα τα μαλλάκια σου ανακατεμένα» και σου έρχεται ίλιγγος, πας να φας,  μα πως ξεράθηκε  έτσι η φλούδα του ψωμιού,  ξέχασες ότι και τα δόντια σου δεν αντέχουν   πια, τουλάχιστον ας το μούσκευες σε μια   ριγανάδα.
Λες  ας βγω να ξεσκάσω πας στο λιμάνι της Πυλάρου,  στον μόλο η κ. Α.  Μουτσάτσου, η κ. Φωτεινή Βελεσιώτη, μαζί και ο Σωτήρης Μπάλας   κι άλλοι έδιναν συναυλία τραγουδούσαν, κάθεσαι στο πρεβάζι του μόλου, ένα πέτρινο ξαρμυρισμένο τσιμέντο να απολαύσεις την συναυλία, νόμιζες ότι θάταν μια ρομαντική νύχτα, έστω και αφέγγαρη,   μπροστά σου τρεις κυρίες ηλικιωμένες καθόταν σε καρέκλες και κάπνιζαν σαν φουγάρο της παλιάς ΔΕΗ, μάλιστα η μια ζήτησε και φωτιά του διπλανού της, δίπλα σου καθόταν  μια νεαρά με κοντό παντελονάκι, κάπνιζε, την κοίταξα έτσι νυχτιάτικα,  συνομιλούσε με μια άλλη που όρθια κάπνιζε και κουνιόταν λες και ήταν σεισμός που δεν ήταν αλλά ο ρυθμός του τραγουδιού, αισθάνθηκα το βάρος του χρόνου, τα άσπρα μου μαλλιά, έτσι κάτι σα να μην χωρούσα σε τέτοιο περιβάλλον.
Η παρέα μου είχε ξεμακρύνει και οσφραινόταν  τα σουβλατζίδικα στο απέναντι πεζοδρόμιο έτοιμοι να παραγγείλουν ένα γύρο, ή σουβλάκι με όλα, ξέρεις αυτό που σου τυλίγουν σε πίτα τον γεμίζουν με τηγανιτές πατάτες, κρεμμύδια, ψιλοκομμένη  τομάτα, τζατζίκι και ίσως  κάνα κομμάτι κρέας… 
Κατέβηκα απ’ το πρεβάζι του μόλου βρήκα την παρέα μου μαζί φάγαμε αυτό το  τυλιγμένο σε χαρτί και πίτα που το λένε «με όλα»  και ξεκινήσαμε για το σπίτι, λίγο μετά τα μεσάνυχτα ακούστηκαν σμπάρα ήταν από τα πυροτεχνήματα που λάμπρυναν τον ουρανό της Αγίας Ευφημίας στην Κεφαλονιά… ατενίζοντας τα από μακριά τα πολύχρωμα φώτα, έδωσαν στην καρδιά μου το αιώνιο φως μιας ψυχικής ευδαιμονίας που πηγάζει από τα περασμένα, το κακό είναι ότι μόνο εγώ κατόρθωσα να την νιώσω… όλοι οι άλλοι βαρούσαν παλαμάκια  κυνηγώντας τα κουνούπια αυτά τα αόρατα τέρατα της νύχτας, κοιτώντας δυο σαύρες που είχαν κουρνιάσει δίπλα στον γλόμπο φωτός περιμένοντας την σειρά τους σε  κάνα κουνούπι ή καμιά νυχτερινή πεταλουδίτσα…  

Με μιας κατάλαβα,  ο κόσμος άλλαξε, αλλάξαν οι καιροί, κι εγώ να επιμένω σε κάτι της νιότης του παρελθόντος κάτι το ουτοπικό;  
Γαβριήλ Παναγιωσούλης