Πέμπτη, 14 Σεπτεμβρίου 2017

Εντυπώσεις...

Εντυπώσεις από το καλοκαίρι του 2017 στο χωριό που γεννήθηκα Μαρκάτα, Καφελονιάς
                                                Σήμερα ξαναπέρασα…


Ήταν διώροφο, το υπόγειο γεμάτο βαρέλια κρασιού, μπροστά απ’
την πόρτα του υπογείου μια στέρνα με αλώνι, στην αυλή είχε και
κούνιες για τα κορίτσια, περνούσα κάπου, κάπου και κατέβαινα κι εγώ,
με φώναζαν να παίξουμε, η κυρία στο επάνω πάτωμα πάντα
παρφουμαρισμένη κάπως στρουμπουλή, ο άνδρας της επιχειρήσεις στάνες στο εξωτερικό. Δεν έμεναν όλο τον χρόνο στο χωριό, ταξίδευαν το χρησιμοποιούσαν για εξοχικό τους.
Σήμερα ξαναπέρασα απ’ το δρομάκι αυτό των Μαρκάτων, με τρόμαξα
τα ερείπια, η θύμηση και η νοσταλγία για τα παλιά φούντωσαν πάλι,
 θυμάμαι που θαύμαζα τα σπίτια και τους κατοίκους του, η μάνα μου
 μοδίστρα τους έραβε κι εγώ ήμουν που παρέδινε το φόρεμα στην
 δικαιούχο, περιμένοντας να με φιλέψουν κάτι… ήταν η τεράστια
ανισότητα της κοινωνίας μας
Η διαφορά μας αυτοί είχαν να φάνε ενώ εμείς δελτίο, μια φέτα ψωμί
στην καθισιά μας, κι αυτό αν υπήρχε. Ήταν αυτά τα σπίτια που λέγανε
ότι είχαν και εσωτερική τουαλέτα μέσα σε ντουλάπα αλλά την έκρυβαν
από ντροπή…στο χωριό το ψιθύριζαν κρυφά ότι το τάδε σπίτι έχε
τουαλέτα μέσα…μια μέρα από περιέργεια άνοιξα την ντουλάπα και
την είδα ήταν χρώματος κόκκινου σα να λέμε ένας κάνταρος.
 Μετά έφυγα και πήγα σπίτι μου, η μάνα μου είχε μια κοπέλα
 σπίτι και της έκανε πρόβα σε φόρεμα, μπήκα απότομα, πρόλαβα και
 είδα το στήθος της, η κοπέλα ντράπηκε, εγώ κοκκίνησα βγήκα στον
δρόμο πήρα το ραβδί μου και έψαξα να βρω παιδιά να παίξουμε
γουρουνούλα, είχα και το πικιόνι. (Τενεκεδένιο κουτί)

Από κάπου εκεί κοντά ακουγόταν παιδικές φωνές και θόρυβος από
στεφάνια που κυλούσαν στον χωματένιο δρόμο.
Ο πατέρα είχε βγει βόλτα στο καφενείο…
Μια σκηνή της εποχής του λύχνου, αυτού που μας έφεγγε το βράδυ όταν
δεν τούτρωγαν το φυτίλι οι γάτες.                                   
Σήμερα, ο λύχνος έπαψε να φωτίζει, φέρανε το ηλεκτρικό, νερό 
τρεχούμενο, Έφυγαν οι άνθρωποι ερήμωσε ο τόπος, τα ερείπια το μαρτυρούν είναι 
μνημεία ότι κάποτε υπήρχε ζωή, ότι κάποτε υπήρχαν άνθρωποι…
 στα Μαρκάτα Πυλάρου Κεφαλονιάς.

Γαβριήλ Παναγιωσούλης



Τρίτη, 12 Σεπτεμβρίου 2017

Απ΄την ζωή του σήμερα...

Για μια ακόμη χρονιά συναντηθήκαμε Σάββατο βράδυ 9 Σεπτεμβρίου 2017  για να εορτάσουμε την επέτειο των γενεθλίων της Κλεοπάτρας, εγγονής μας που γεννήθηκε στις 11 του Σεπτέμβρη, ένεκα που η 11 Σεπτέμβρη είναι ημέρα σχολείου και εργασίας….

Γαβριήλ Παναγιωσούλης  


Σάββατο, 9 Σεπτεμβρίου 2017

Μια Πλωτή Κιβωτος...

                                                    Μια ιστοριούλα απ’  τα παλιά

                                                Μια πλωτή κιβωτός
Ήταν ένας γάτος μαύρος, στο πέλαγος τριβόταν κάθε μέρα στα πόδια μου, λένε ότι τους γάτους τους πιάνει η λαμαρίνα του βαποριού και παθαίνουν ψυχικές αρρώστιες. Δηλαδή τρελαίνονται, για να μην τον πιάσει η  λαμαρίνα του είχαμε κρεμάσει στο λαιμό του μια κόκκινη κορδέλα με ένα χάλκινο μενταγιόν, ο χαλκός, το μπακίρι είναι το αντίδοτο.
Τον φωνάζαμε  Νεγρίτο είχε μπει σαν κλέφτης στο βαπόρι από κάποιο λιμάνι της Ασίας, εκεί στο ίδιο λιμάνι είχε μπαρκάρει μια ξανθιά Μαϊμού, αφεντικό  της ένας αξιωματικός του πλοίου, ήταν κι ένας μικροσκοπικός πίθηκας, ε! αυτόν τον είχε μπαρκάρει ένας Συριανός θερμαστής, κι ένας κόκορας αυτόν τον κόκορα τον είχε ένα παιδάκι αγκαλιά ξυπόλυτο τα μάτια του γεμάτα μύγες μόλις με είδε έπεσε πάνω μου και μου τον πρόσφερε, ένας  Άραβας συνοδός μας πλήρωμα ρυμουλκού  τούδωσε μια χάρτινη λίρα (east Africa pound)  αναγκαστικά τον πήρα ένα  ενθύμιο της Σοκότρας. Ο μαύρος γάτος μπαρκάρισε μόνος του δεν ρώτησε κανέναν.  Με την ξανθιά μαϊμού είχαμε γίνει εχθροί, όποτε με έβλεπε μου έδειχνε τα δόντια της  και γρύλιζε,  στην τραπεζαρία φαγητού είχε ειδική καρέκλα κι έτρωγε την μπανάνα της πάντα δεμένη απ’  τον λαιμό, το αφεντικό της έτρωγε δίπλα.  Μόλις πιάσαμε στο Άντεν σημερινή Υεμένη ξεμπάρκαραν τις δυο μαϊμούδες, άλλαξε πλήρωμα (αξιωματικούς)  ο γάτος και ο κόκορας έμειναν.  

Κάποτε φθάσαμε στο Ρότερνταμ Ολλανδίας,  πήγαμε  για επισκευή και δεξαμενισμό στο Σκεντάμ   στον Dry  Dock New Waterway καθίσαμε αρκετόν καιρό 30 μέρες περίπου. Ανάμεσα στους επισκέπτες ήταν και ο εφοπλιστής, ένας βέρος Κεφαλονίτης καταγωγή από Πύλαρο.
 O γάτος θεώρησε υποχρέωσή του να πάει να τριφτεί στα πόδια του, γούρλωσαν τα μάτια του, έβαλε τις φωνές, μαύρος γάτος στο βαπόρι μου είναι γρουσουζιά, είναι κακή τύχη. ---Να τον βγάλεις έξω, μου λέει.
Τι  να κάνω την άλλη μέρα τον βάζω σε ένα τσουβάλι και το βραδάκι τον πάω περπατώντας προς το κέντρο του Σκεντάμ, πάω σε μια σκοτεινή γωνιά ανοίγω το τσουβάλι, ο γάτος έγινε καπνός. Εκεί κοντά ήταν κι ένα κέντρο χορού το De Vest Dance,  όπου πηγαίναμε κάθε βράδυ για χορό ή να κονομήσουμε φιλενάδα, πήγα λοιπόν στο κέντρο και μετά γύρισα στο βαπόρι.
Οποία η έκπληξή μου, πρωί, πρωί ο γάτος ήταν πάλι στο βαπόρι. Ρώτησα τους γηραιότερους τι μπορώ να κάνω, έτσι την άλλη μέρα, σαν βράδιασε, τον έβαλα πάλι στο τσουβάλι, μαζί με φίλο ναυτικό πήραμε  το τραμ απ το Σκεντάμ και πήγαμε  στο κέντρο του Ρότερνταμ, θυμάμαι έναν σταθμό  με μπλε γράμματα Central εκεί κατεβήκαμε με το τσουβάλι, στο ημίφως μιας οδού άνοιξα το τσουβάλι, ο γάτος το έβαλε στα πόδια, μετά  κάναμε βόλτα στο κέντρο ζητώντας γνωριμίες με κορίτσια. Πιάσαμε την συζήτηση με δυο κοπέλες (σοκολατιέρες τις ονόμαζαν οι ναυτικοί) συμφωνήσαμε να πάμε την επόμενη βραδιά στον κινηματογράφο να δούμε το «Ο χριστός ξανα-σταυρώνεται»  του Καζαντζάκη.
Δεν ήρθαν κι εμείς γυρίσαμε άπρακτοι στο βαπόρι για να πάμε την επόμενη στην γειτονιά του Κάτεντραχτ όπου ήταν γεμάτη από Έλληνες ξέμπαρκους ναυτικούς, μπαρ, γυναίκες και ότι ζητά η ψυχή του ναυτικού. Στο μπαρ του Κώστα και της Λούλας σερβίριζαν τους πελάτες έλληνες ξέμπαρκοι μέχρι να βρουν μπάρκο,  άλλοι πήγαιναν στο Seaman house σπίτι του ναυτικού Stella Maris εκεί τους παρείχαν διάφορες εξυπηρετήσεις, και μάθαιναν τα νέα για τα Ολλανδέζικα βαπόρια πια ζητούν πληρώματα, θα έπρεπε όμως να βγάλουν φυλλάδιο Ολλανδικό. Πολλοί το κατάφερναν.
Ένας που μας σερβίριζε στο μπαρ της Λούλας ήταν και ο Ηλίας Κ. μορφωμένος ευγενής με γλώσσες έλληνας εξ Αιγύπτου ζητούσε μπάρκο έτσι όταν ετοιμασθήκαμε μπαρκάρισε στο βαπόρι μας ως λαδάς μηχανής. Όμως είχε το μικρόβιο της χαρτοπαιξίας, παίζανε πόκα, πόκερ στο πέλαγος μέχρι να ξημερώσει, πάντα  έχανε μέχρι, όταν τελείωναν τα λεφτά του παίζανε τα τσιγάρα του.
Έφυγα απ’ το βαπόρι αυτό συνέχισε για Αργεντινή,  μου είπαν ότι    πέθανε στο πέλαγος, τηλεγράφησαν στους δικούς του στην Ελλάδα αν θέλουν να τον στείλουν πεθαμένο, η απάντηση ήρθε γρήγορα ΟΧΙ.
Όσοι τον ξέραμε μείναμε έκπληκτοι από την απάντηση, ήταν καλός άνθρωπος είχε όμως το μικρόβιο του τζόγου.
Σήμερα κοιτάζοντας στο παράθυρό μου βλέπω τον μαύρο γάτο, mi Negrito  δεν ξέρω αν είναι ο ίδιος έστω κι ας λένε ότι είναι εφτάψυχοι.   


Γαβριήλ Παναγιωσούλης


Παρασκευή, 1 Σεπτεμβρίου 2017

Καλό μήνα Σεπτέμβρη

Φωτογραφίες από την γη του φωτός, του ήλιου και την γαλάζιας θάλασσας αυτού που τόσο μας λείπει εδώ στην Νέα Υόρκη
1η Σεπτεμβρίου 2017  

Ένας με Jet Ski ακολουθεί τα βαποράκι μας κάνοντας φιγούρες στο στενό της Ιθάκης Κεφαλονιά  


  Γαβριήλ  Παναγιωσούλης


Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

Χωρίς Λόγια # 4

High school Graduation of our grandson, Louis-Gabriel
June 22nd 2017  



Lefteris Karkas Καλημέρα! Κάθε λέξη απ τα γραπτά σας ζυγίζει 100 κιλά, διότι έχετε ζήσει αυτά που γράφετε. Περιμένω τα κείμενά σας κάθε εβδομάδα.

Αγγελικη Μαρκετου Παιδακια ευτυχισμενα μεσα στη δυστυχια τους! Ερρωσο, αγαπητε Γαβριηλ! Υπο μια εννοια εισαι τυχερος που εζησες μια τετοια εποχη που στα ματια των σημερινων παιδιων ειμαι σιγουρη πως ειναι απολυτα ακαταλαβιστικη και απιστευτα μακρυνη.


Georgia Likoudi Pollatou Μιά ζωή ονειρεμένη που πρέπει να βιώνει κάθε παιδί γιατί σε όλα όσα θυμάσαι αγαπητέ φίλε κρυβόταν μιά μαγεία ανεπανάληπτη.

Xenos Ioannis         
Συμπατριώτη Γαβριήλ , Τι ωραία που τα λες και τι ωραία που τα γράφεις ! Πάρα πολλά συγχαρητήρια για την πένα σου αλλά και την διαδρομή της ζωής σου . Είσαι ασυναγώνιστος , σαν κεφαλλονίτης που είσαι . Σε ευχαριστούμε πάρα πολύ !!!!!!!

Elizabeth Echeverria Just like seasons bring their own beauty in time so does life in every change and circumstances bring joy, disappointment, laughter, tears ... at the end it is not "happy people" who are Thankful, it is Thankful people who are Happy. You have Made the best life do you and your family Gabriel from that handsome "marinero" to a wise and blessed family men. God bless
Iris Linardatou "Ο αδυσώπητος χρόνος που τρέχει σαν τον άνεμο , γλιστρά ανάμεσα στις καλές και κακές στιγμές μας και όταν εμείς απορημένοι αναρωτιόμαστε πότε πέρασε ο καιρός , εκείνος κοροϊδευτικά μας βγάζει τη Χωρίς Λόγια # 4 γλώσσα ....................." Το κείμενο σας υπέροχο !


Fedra Fedra Η ευτυχια της αγνοιας και του τι κρυβεται περα απο κει που εισαι!!!!!...Η ευτυχια του να απολαμβανεις αυτο που εχεις,και να ανακαλυπτεις -εφευρεις -διαρκως καινουργια, με καθαρη καρδια!!!!!!! Ευχαριστω αγαπημενε μας φιλε!!!!
                                           Γαβριήλ  Παναγιωσούλης

Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

Χωρίς Λόγια # 3

Happy Father's Day  2017
Happy Summer!
Καλό καλοκαίρι στους αγαπητούς-τες Αναγνώστες και φίλους-λες του ΠΥΛΑΡΟΣ 


Pasxalia Pal όσο & αν η ζωή είναι ακάθεκτη δεν μπορεί να μεταλλάξει την ευγενική ψυχή σας, τα αγνά αισθήματά σας, την αγάπη σας για την φύση την ζωή & τους ανθρώπους!! καλό βράδυ!!!

Μανωλάτος Γαβριήλ Εικόνες απίστευτες, φαντασιώσεις αχαλίνωτες, στιγμές χωρίς φραγμούς και όνειρα απατηλά όχι μόνο για ναυτικούς αλλά για τον καθένα, είναι η αφήγησή σου Γαβριήλ. Να μας θυμάσαι πιο συχνά...

Μανωλάτος Γαβριήλ Διήγημα μιας σελίδας, διήγημα μιας ζωής διήγημα σπάνιο και συναρπαστικό

Αγγελικη Μαρκετου Ειναι απιστευτα οδυνηρο, να νοιωθεις την ματαιωση.. Ποσο σε νοιωθω αγαπητε Γαβριηλ.. Αλλα να, εκει που η πικρα ερχεται σε κατακλυζει, καποιο παραθυρακι ανοιγει δειλα στην αρχη, και κανεις ενα βηματακι μπροστα κι αλλο ενα κι αλλο ενα.. Με κοπους βεβαια.. Υπεροχο το κειμενο σου για πολλοστη φορα!

Tassos Rigopoulos Πολύ δυνατό κείμενο, όπως πάντα! Συγχαρητήρια!

Giannopoulos Theofilos ...πραγματικά ένιωσα σα να διάβαζα για τον εαυτό μου κύριε Gabriel! Έχετε τον σεβασμό μου,σπεύδω να διαβάσω όσα μας μεταφέρετε μές απο αυτη τη γωνιά! Να είστε κάλα,τους χαιρετισμούς μου απο την Θεσσαλονίκη!

Eleftheria Tourtoulis Να τις γράψεις αυτές τι μικρές ιστορίες σε βιβλίο που θα μείνουν. Πολλοί τις πέρασαν μα λίγοι μπορούν να τις γράψουν.

Γαβριήλ Παναγιωσούλης




Τρίτη, 6 Ιουνίου 2017

Χωρίς Λόγια # 2

Κώστας Παπαζαφειράτος Πρόσφατα επισκέφθηκα κι εγώ το εντυπωσιακό Βουθρωτό. Πρέπει, όμως, να σας συγχαρώ για την πρωτοβουλία σας με το δημοσίευμα. Είστε ένας αιώνια νέος και πνευματικός άνθρωπος που ταπεινά "αιμοδοτείτε" πολλούς αναγνώστες σας που σας αγαπούν.

Κώστας Παπαζαφειράτος Κε Γαβριήλ, ο Αριστοτέλης έγραψε «Πάντες άνθρωποι του ειδέναι ορέγονται φύσει». Η όρεξη αυτή έχει διαβαθμίσεις. στην ποιότητα και την ποσότητα. Σεις βρίσκεστε σε πολύ ψηλό κλιμάκιο. Περιμένω και άλλα κείμενά σας να μάθω και να ευχαριστηθώ. Και κάτι άλλο. Όταν ταξιδεύετε τους αναγνώστες σας στο παρελθόν, στα παιδικά και στα νεανικά σας χρόνια, πιστεύω ότι οι αναγνώστες - ιδιαίτερα οι συνομήλικοί σας - έχουν το αίσθημα του μεγάλου μήκους του χρόνου που έχουν διανύσει στη ζωή τους.


Γαβριήλ Παναγιωσούλης 

Πέμπτη, 25 Μαΐου 2017

Χωρίς Λόγια

Αγαπητέ Γαβριήλ η δύναμη της αφηγήσεώς σας είναι συνταρακτική. Το πώς μεταδίδετε το βάθος των συναισθημάτων, την ένταση της στιγμής, το χαρακτήρα των ηρώων σας σε τόσο μικρά αφηγήματα, θα έκανε τον Γκόρκυ να ζηλέψει...Ευχαριστώ, ευχαριστώ, ευχαριστώ!!!
Πετρος Αρβανιτακης

Πετρος Αρβανιτακης Το σχόλιό μου είναι κάτι το ελάχιστον μπροστά στην απόλαυση των αφηγημάτων σας. Να έχετε πάντα Υγεία και Δύναμη!




                                             Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Παρασκευή, 12 Μαΐου 2017

Happy Mother's Day,

                              Χαρούμενη μέρα της Μητέρας
                                      Happy Mother’s day
                                      Feliz día de las madres
                                  Happy Mother's day


Χαιρετίζω όλες τις μητέρες του κόσμου, μα και όλες τις γυναίκες του κόσμου,
Χαιρετίζω την μάνα που με γέννησε, αυτήν που δεν πρόλαβα να της το πω όσο ζούσε, που ποτέ δεν συνεορτάσαμε μαζί μια μέρα σαν και τούτη. Γιατί απλούστατα δεν υπήρχε στον καιρό της αυτή η εορτή τουλάχιστον στο μέρος μας. Έτσι με ένα μπουκέτο κρινολούλουδα, αυτά που ζωγραφίζει ο νους μου, αυτά τα αθώα κρινολούλουδα που ήταν ζωγραφισμένα στο εξώφυλλο αναγνωστικού μου Β! δημοτικού, του καιρού που ζούσε η μητέρα μου, τότε που βασίλευε η αθωότητα, τα καταθέτω ως ένδειξη σεβασμού, αγάπης και τρυφερότητας σε όλες τις μητέρες, του κόσμου αυτές που μας θήλασαν, που απλόχερα μας έδωσαν τη συνέχιση της ζωής, τα προσφέρω στις γυναίκες την ημέρα της γιορτής τους, αυτές που μας δίδαξαν την αγάπη, λουλούδια βγαλμένα από μια παιδική ψυχή γεμάτα πίστη μα και αφοσίωση στην παντοτινή μάνα.

Δεν νοείται άνθρωπος να έχει γεννηθεί από κάτι άλλο, εκτός από μια μάνα. .

Τούτη  την Κυριακή 14 Μαΐου 2017 τιμάμε την μητέρα μας, αυτή που μας έφερε στον κόσμο.
Γαβριήλ Παναγιωσούλης