Καλό μήνα

Το ρουν της ζωής μας είναι ένα παροδικό στάδιο της ύπαρξής μας, παντού  υπάρχει η αρχή και το τέλος.

Στο ενδιάμεσο  για να θερίσεις αυτό που σου αρέσει, ακόμα κι αυτό που ποθείς πρέπει να σπείρεις, σπέρνεις λοιπόν με αγάπη και όταν έρθει η ώρα θερίζεις.                            Ευλογία Θεού, όμως ωρίμασαν πολλές μαζί, οπότε...

 Αυτό συμβαίνει σε οτιδήποτε υπάρχει πάνω στη μητέρα γη, ακόμα και σε ανθρώπινη σχέση και μη.

Εφέτος μια και δεν κατάφερα να γευθώ τις αγκαλιές της πατρίδας που με γέννησε, αποφάσισα ν’ ασχοληθώ με το κηπάκι μου. 

Έσπειρα  λοιπόν με αγάπη και ο του θαύματος!  Ευγνώμων η γη μου  έδωσε την χαρά να γευθώ τους άφθονους καρπούς της, προπαντός τις τομάτες, κουμεντόρα τις λέγαμε στο χωριό μου.

Να έχετε έναν καλό μήνα Αύγουστο, όπως λέει και μια ελληνική παροιμία,

Αύγουστε καλέ μου μήνα να’ σουν δυο φορές τον χρόνο.

 κοβοντας κολοκυθάκια

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

   

Καλοκαιρινές Σκέψεις

                                               Καλοκαιρινές Σκέψεις

Ο εσωτερικός κόσμος είναι σαν ένα μπουμπούκι, που κλείνει  μέσα του τα μάτια της ψυχής, μένει αμόλυντος,  άφθαρτος, αθάνατος. Ο  εξωτερικός κόσμος μοιάζει με ροδοπέταλα από μπλε τριαντάφυλλο,  ομορφαίνει τα πάντα στη ζωή, όμως φθείρεται και χάνεται.

Με το πέρασμα των χρόνων ανθίζει το μπουμπούκι, ζωντανεύουν τα μάτια της ψυχής, είναι η εποχή όπου τα ασημένια μαλλιά στολίζουν το κεφάλι όπως τα  σύννεφα στολίζουν την κορώνα τ’ ουρανού.

                                                     Γαβριήλ

   

Άσπρο και Μαύρο

Καλημέρα,

 Καλημέρα, Good Morning, buenos días,   

Η θάλασσα ήταν  γαλάζια ήρεμη, ξελογιάστρα νανουρίστρα, κοιμόμουν στην αγκαλιά της, μα όταν θύμωνε γινόταν αφρώδη, μας χτύπαγε, μας χαστούκιζε, άνοιγε γκρεμούς υδάτινους έτοιμη να μας καταπιεί.  Ήτανε η παρέα μου στα  καλύτερά μου χρόνια και ήταν τόσο πολλά!!!

Σήμερα πια με περιτριγυρίζει η ασφυξία της τσιμεντένιας πόλης. Το  πράσινο του καλοκαιριού με πνίγει, μου φαίνεται  ότι ζω σε μια νεκρή πολιτεία. Ο λήθαργος της ζέστης, οι διά-κοπές  έχουν κόψει τον ομφάλιο λώρο της καλημέρας.

Κι εγώ επιμένω!  Επιμένω ανθρώπινα, για μια καλημέρα!

Αλήθεια τι παράξενος τύπος που είμαι;

Γαβριήλ Παναγιωσούλης  

Ήρθε το Πράσινο Καλοκαίρι,

Ήρθε το Καλοκαίρι

Η ζέστη μας θυμίζει ότι είναι καιρός για παραθερισμό, για διακοπές, δηλαδή να διακόψεις τις μέχρι τώρα συνήθειές του. Αν και παλαιότερα στα χρόνια που μεγάλωνα δεν υπήρχαν παραθερισμοί και λοιπές πολυτέλειες εν τούτοις σήμερα πορευόμαστε με τις σημερινές συνήθειες. Το καλοκαίρι είναι για να ξεκουράζεται ο άνθρωπος, ας το πω καλλίτερα για να ταξιδέψει, να χορτάσει τ’ αγαθά που μας προσφέρει η μητέρα γη, εξοχή,  βουνό και θάλασσα.   

Όταν όμως αδυνατώ να παρακολουθήσω τα σημερινά  δρώμενα της κοινωνίας,  μένω στο άστυ του Μεγάλου Μήλου, τότε καταγίνομαι όσο μου επιτρέπει ο χώρος με το μικρό μου καταπράσινο κηπάκι, εκτός από τα λουλούδια καλλιεργώ και ζαρζαβατικά, τομάτες και άλλα.

Με ανυπομονησία περιμένω πότε να ωριμάσουν, το κηπάκι μου σε ευγνωμοσύνη που μένω δίπλα του μου χαρίζει τον πλούτο της γης από όπου και οι φωτογραφίες.

Μπρονξ, Νέα Υόρκη 13 Ιουλίου 2013   

      

REGATTA

                                                 Λεμβοδρομίες   

Η ζέστη εδώ ανυπόφορη, υγρή με σποραδικές  καθημερινές βροχές, μια θάλασσα με παλίρροια και άμπωτη και μετά μένει ο βούρκος,   μου λείπει το γαλάζιο της Ελληνικής  θάλασσας, ο νυχτερινός ουρανός με τ’ άστρα, να τα μετράω τα βράδια όπως έκανα μικρός, να ονειρεύομαι τις σκάλες να φτάσω τον  ουρανό, να με ελκύει το άγνωστο όπως έκανα μικρός, να ονειρεύομαι παλάτια και να με νανουρίζει  του τζίτζικα το ακομπανιαμέντο.  

Έτσι μια κι έμεινα στην πόλη του Μεγάλου Μήλου όπως την ονομάζουν τη Νέα Υόρκη, που κανονικά μέσα στην οχλοβοή αισθάνεσαι σα να είσαι για το κατεστημένο ένας αριθμός χωρίς ιδιαιτερότητα, καμιά προσωπική διαφορά από το  κοινούς θνητούς. Όχι, δεν επιτρέπεται να διαφέρεις.   

Πήγα μαζί με άλλους στην Φιλαδέλφεια να παρακολουθήσω λεμβοδρομίες πανεπιστημίων των ΗΠΑ  μια κι έπαιρνε μέρος σε αυτές και η εγγονή μου, από όπου και οι φωτογραφίες.

                                            Γαβριήλ  Παναγιωσούλης 

Γαβριήλ Παναγιωσούλης   

Ιππόκαμπος και Δελφίνια

Ιππόκαμπος και Δελφίνια 

Καλοκαίρι πλέον, όλοι κάπου τρέχουμε, που καιρός για αλληλογραφίες, απαντήσεις σε διλήμματα, σχόλια, κι ένα σωρό προβλήματα σκέψεις. Τα παραμερίζουμε στην άκρη περιμένοντας την χειμωνιάτικη θαλπωρή, αυτή που κατ’ ανάγκη φέρνει το κρύο.

Σας Εύχομαι λοιπόν καλό και χαρούμενο καλοκαίρι.

Με δροσερό θαλασσινό  αεράκι σαν αυτό που μας χάριζε κάποτε η απεραντοσύνη του ειρηνικού ωκεανού. (είδε φωτογραφίες)  

Όχι δεν θα πάω πουθενά, θα είμαι εδώ στην πόλη του Μεγάλου Μήλου.      

Ατλαντικός Ωκεανός

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Barbecue Day!

Barbecue day,

Είπαμε να κάνουμε ένα Weekend Barbecue day, με τον αμερικανικό παραδοσιακό τρόπο, ο καιρός καλός έκανε ζέστη και υγρασία αλλά ήταν ότι πρέπει για να τρέξει η κρύα μπύρα να μας δροσίσει. Μερικοί φίλοι μας ήταν βαπτιστές δεν έπιναν αλκοόλ, όμως ήρθαν μαζί μας, μαζευτήκαμε όλοι ένα Μωσαϊκό εθνικοτήτων όλοι μας σαν αδέλφια, αφού γνωριζόμαστε από τα παλιά εκείνα χρόνια που πασχίζαμε να κατακτήσουμε το Αμερικανικό όνειρο. 

Mετά από εμάς τους πρωτοπόρους ήταν τα παιδία τους-μας  γιορτάσαμε μια μέρα ξεκούρασης, ανταλλαγής απόψεων, χαρούμενα γέλια και παιχνίδια των παιδιών, για εμάς τους μεγάλους νοσταλγικές μουσικές της Πανδώρας μιας ρομαντικής εποχής των μπολερών της νιότης μας.

Το μωσαϊκό της παρέας απαρτιζόταν από Έλληνες, Γουατεμάλα, Κολομβία, Άγιος Δομήνικος, Ελ Σαλβαδόρ, Πουέρτο Ρίκο, Αμερικάνοι γηγενείς,

Κατά τα μεσάνυχτα το διαλύσαμε και πήγε ο κάθε ένας στην φωλιά του, όμως η συνάντηση αυτή μας κάνει να αισθανόμαστε  ένα μέρος του συνόλου όπου ζούμε, μιας μάζας ανθρώπων πολιτισμικής διαφορετικότητας όπου αντιπροσωπεύει την Αμερικανική κοινωνία.

Γαβριήλ Παναγιωσούλης        

Μπρονξ Νέα Υόρκη

Ξεψυχά μια Ελληνική Φωνή

Κάποτε όταν μεγάλωνα ε! όχι και πολύ παλιά υπήρχε ένας ραδιοφωνικός  σταθμός με διάφορα προγράμματα πρώτο, δεύτερο, τρίτο κλπ  το ΕΔΩ ΑΘΗΝΑΙ και ο χαρακτηριστικός ήχος, κουδούνια προβάτων κλπ.

Μετά υπήρχε και των Ενόπλων δυνάμεων.

Με το ΕΔΩ ΑΘΗΝΑΙ βραχέων κυμάτων «εμείς οι αδιόρθωτοι με το να επιμένουν Ελληνικά»  γαλουχηθήκαμε στις θάλασσες και στα πέρατα  του κόσμου.

Σήμερα μετά από τόσα χρόνια  ακόμη είμαστε αδιόρθωτοι με το να επιμένουμε Ελληνικά, βλέποντας ΕΡΤ.

Κάποιοι στην Ελλάδα την σκότωσαν, δεν εξετάζω το γιατί, το αποτέλεσμα είναι η στέρηση από εμάς μιας ποιοτικής συνέχισης της Ελληνικής Φωνής. Άρα μήπως οι ιθύνοντες δεν τους ενδιαφέρει η ύπαρξη του εξωτερικού Ελληνισμού;  

Στον βωμό της αθανασίας της Ελληνικής Φωνής, αυτής που μας στέρησαν της προσφέρω γαλάζιες ορτανσίες απ’ τον κήπο μου, που φυτρώνουν σ’ ένα ξένο περιβάλλον κι όμως επιμένουν να είναι γαλάζιες  σαν την φωνή που μας στέρησαν.

Γαβριήλ Παναγιωσούλης  

Bronx, New York

Εντυπώσεις από τη γειτονιά μου

 Περπατώντας στα γειτονικά μου πεζοδρόμια εδώ στο Μπρονξ είπα να περάσω να ρίξω μια ματιά στο φεστιβάλ της Ελληνικής κοινότητας το οποίο γίνεται κάθε χρόνο  υπό την αιγίδα της εκκλησίας της Ζωοδόχου Πηγής και του Ελληνοαμερικανικού ημερήσιου σχολίου του Μπρονξ. Εκτός από το Λούνα Παρκ τα παιχνίδια τα εστιατόρια με παραδοσιακή ελληνική κουζίνα,  εντύπωση μου έκανε και η μουσική τους όλη Ελληνική, δεν ακούστηκε ποτέ κανένα τραγούδι αλλόγλωσσο  στην αρχή είχαν DJ  μετά είχαν τραγουδιστές Έλληνες, τα   Ελληνόπουλα  χόρευαν  στους σκοπούς της μουσικής των παραδοσιακών ελληνικών χορών, μα και  Ζεϊμπέκικο, χασάπικο.  Ατελείωτες ουρές σχηματιζόταν  εμπρός στα παραδοσιακά γλυκά προπαντός στους  λουκουμάδες.   

Υπήρχε και μια  αίθουσα με εκθέσεις διαφόρων καταναλωτικών αγαθών, θρησκευτικών βιβλίων, κεριά λιβάνι,  εικόνες αγίων, και διάφορα ας μου επιτραπεί η λέξη χρυσαφικά, (που μόνο χρυσάφι δεν ήταν) μπιζού, γυναικείες τσάντες, γενικώς   μπιμπελό  όπου μαγνητίζουν τα γυναικεία βλέμματα.   Κάπως εκεί παράμερα καθόταν κι ένας κύριος με την πραμάτεια του, βιβλία στα Αγγλική  και Ελληνική γλώσσα, το τραπεζάκι του δεν είχε επισκέπτες, κανένας δεν σταματούσε έστω κι από περιέργεια να ρίξει μια ματιά, αν κι αυτός φώναζε στα Αγγλικά (history books.)

Σταμάτησα μπροστά του, του λέω καλέ μου άνθρωπε από πού έρχεσαι; Πήρα στα χέρια μου και ξεφύλλισα τα βιβλία του.  

Τα  βιβλία του στην Ελληνική και αγγλική  γλώσσα με ιστορικά γεγονότα  όπως το  θωρηκτό Αβέρωφ κλπ… και γενικώς ιστορίες του 2^ου Παγκοσμίου Πολέμου, η ιστορία και βύθιση του αντιτορπιλικού   βασίλισσα Όλγα, διάβασα την λίστα  εκδόσεώς του  (Η μάχη της Κρήτης, η Ιστορία της Θεσσαλονίκης,  οι Βαλκανικοί πόλεμοι, κλπ, κλπ.  

Συζητήσαμε για πολύ ώρα, μου παραπονέθηκε για την μοναξιά αυτού που έχει το χάρισμα να γράφει, όλος ο κόσμος το πλατύ πλήθος συγκεντρωνόταν στα σουβλάκια, σε οτιδήποτε είχε να κάνει με την τέρψη του οισοφάγου. την δεύτερη βραδιά πήρα μια καρέκλα κι έκατσα δίπλα του, τι απογοήτευση; Δεν σταματούσε κανένας. 

Ανταλλάξαμε απόψεις, βιβλία, φωτογραφίες  χαρήκαμε έστω κι ας ήμασταν μόνο οι δυο μας,   είχαμε πολλά κοινά μέχρι που νύχτωσε, χαιρετηθήκαμε με ένα  εις το επανειδήν, ή hasta pronto που λένε στα , ή till we meet again στην Αγγλική.  

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Bronx, New York