Τετάρτη, 27 Αυγούστου 2008

Ναυτικές Εντυπώσεις της Στεριάς.


Στην φωτογραφία η κόρη μου Πανωραία κι εγώ σε μια μας επίσκεψη, κατόπιν προσκλήσεως στα γραφεία του συλλόγου ναυτικών Κεφαλονιάς «Νίκος Καββαδίας» καλοκαίρι 2007


Ναυτικές Εντυπώσεις της Στεριάς.

Με το χρονο-ναυλωμένο στην United Fruit Co. S/s AENOS, 3500 τονάζ
ταξιδεύαμε τακτικές γραμμές στην καραϊβική, σε όλα τα λιμανάκια της Κούβας μεταφέροντας general cargo στο γυρισμό φορτώναμε ακατέργαστη ζάχαρη για Η.Π.Α. Είμαστε λοιπόν πλευρισμένοι στον μόλο του μικρού λιμανιού Isabela de Sagua της Κούβας. Όταν βράδιασε μια παρέα από έλληνες μέλη του πληρώματος βγήκαμε στη στεριά. Ρωτήσαμε τι αξιοπερίεργο μπορούμε να δούμε, πηγαίνετε στον χορό μας είπαν. Όλη η κοινωνία του χωριού αυτού βρισκόταν παρούσα. Στην είσοδο δεν μας δέχθηκαν, ναυτικοί είστε, δεν σας θέλουμε στην παρέα μας.
Πεισμώσαμε, πήραμε ταξί και πήγαμε σε μια πιο μεγάλη πόλη στο εσωτερικό στη Sagua La Grande, στην κεντρική πλατεία οι νέοι έφερναν βόλτες από δεξιά προς τα αριστερά, τα δε κορίτσια από αριστερά προς τα δεξιά. Στη μέση της πλατείας έπαιζε ορχήστρα Ισπανική μουσική. Ανακατευτήκαμε κι εμείς, ζήσαμε μια νύχτα γεμάτη ελπίδες, ξημερώνοντας γυρίσαμε στο βαπόρι. Αλλά μας έμεινε μέσα μας ο διαχωρισμός της κοινωνίας σε ναυτικούς και μη.
Στο Puerto Barrios Guatemala, παραμονή πρωτοχρονιάς, είμαστε καλεσμένοι οι αξιωματικοί του πλοίου κι εγώ από τους προύχοντες της United Fruit Co. στο Lion Club να κάνουμε ρεβεγιόν μαζί, να καλωσορίσουμε τον καινούργιο χρόνο, μιας επιφανειακής ας πούμε αριστοκρατικής κοινωνίας που ζούσε σε περιφραγμένη Colonia χώρια από τους ντόπιους.
Εμείς οι ναυτικοί αισθανόμαστε κάπως αμήχανοι σε αυτή την κλειστή κοινωνία του (κλαμπ των λεόντων) έτσι ονομάζονται τα μέλη, τα οποία χόρευαν, εμείς μόνο πίναμε, αν και μας προσέφεραν τις ντάμες τους για χορό, μας έλειπε η δικιά μας γυναικεία παρέα. Έτσι με ανακούφιση ακούσαμε στις 12 τα μεσάνυχτα τις σφυριξές των βαποριών που καλωσόριζαν τον καινούργιο χρόνο, ευκαιρία για εμάς να φύγουμε, προφασιστήκαμε βάρδια στο βαπόρι. Τους ευχηθήκαμε χρόνια πολλά, Ναυτικοί βλέπεις τούτη τη φορά η κοινωνία δεν άρεσε σε εμάς.
Αλλά δεν μπορούσα να το χωνέψω, πρωτοχρονιά και να πάμε μέσα, έτσι μαζί με τον δεύτερο μηχανικό ξαναβγήκαμε έξω, τούτη τη φορά ανακατευτήκαμε με τον ντόπιο λαό όπου χόρευε και γλεντούσε στο Palacio del cine ένα κέντρο Ιταλού μετανάστη. Εκεί ξημερωθήκαμε.
Ξέμπαρκοι ναυτικοί στη Νέα Υόρκη, οι καλώς εγκατεστημένοι ομογενείς συνήθως απέφευγαν να σμίξουν με ναυτικούς έτσι την βγάναμε στα καφέ Αμάν της 8ης λεωφόρου και 28 δρόμους, ή στα πεζοδρόμια της 47ης οδού όπου ήταν ξενοδοχεία για ναυτικούς και η πιάτσα για μπάρκο κλπ… Αλλά είχαμε και το Immigration να μας κυνηγά μήπως περάσει η άδειά των 29 ημερών.
Ναυτικοί στο Rotterdam για να μπούμε στα κέντρα Ambassador ή Habanera ήταν υποχρεωτική η γραβάτα. τώρα ποιος από εμάς φόραγε γραβάτα; Κανένας μας απλούστατα νοικιάζαμε μία στην είσοδο.
Στο Colombo Ceylon εμείς οι λευκοί ναυτικοί απαγορευόταν να έχουμε σχέσεις με ντόπιες γυναίκες αν ποτέ.
Στο Port Elizabeth νότιος Αφρική μας πέταξαν έξω από ελληνική καφετέρια γιατί είχαμε παρέα μας ένα Λατινοαμερικάνο κάπως σκούρου χρώματος κι αυτός να ωρύεται δεν είμαι μαύρος.
Στο Puerto La Cruz Βενεζουέλα οι τελωνιακοί κάνοντας έρευνα δήθεν για λαθραία μας πήραν όλα τα καινούργια ρούχα μας, αυτά που δεν είχαν φορεθεί. Με διερμηνέα τον ασυρματιστή έναν Κουβανό πήγαμε να διαμαρτυρηθούμε στην Aduana, δεν κάναμε τίποτε γυρίσαμε άπραγοι.
Θεέ μου, είναι τόσο δύσκολο η κοινωνία να κατανοήσει ότι και οι ναυτικοί άνθρωποι είναι κι αυτοί.
Όπως σε όλες οι κοινωνίες-οικογένειες, έτσι και στη ναυτική υπάρχουν όλων των ειδών τέχνες (ταλέντα,) άλλος είναι ποιητής, άλλος ζωγράφος, συγγραφέας, μουσικός, ψαράς, μαραγκός, νοσταλγός- ερωτευμένος, κ. ο. κ. Αυτό που ενώνει όλους αυτούς τους ανθρώπους στα ύστερά τους χρόνια, είναι η κοινή θαλασσινή τους πείρα που τόσο δύσκολα την καταλαβαίνουν οι στεριανοί.
Έτσι με μεγάλη μου χαρά δέχθηκα το κάλεσμα, του ναυτικού συλλόγου Κεφαλληνίας «Νίκος Καββαδίας» να παραβρεθώ στον εορτασμό της ναυτικής εβδομάδας στις 3 Ιουλίου 2008, στο δημοτικό θέατρο Αργοστολίου, όπου μεταξύ άλλων παρουσίασαν και έργα απομάχων και μη, ναυτικών, συγγραφέων και ποιητών. Στην συγκέντρωση εκτός για το θαλάσσιο περιβάλλον έδωσαν μια μορφή λογοτεχνικής ατμόσφαιρας όπου μας έπνιγε ο νόστος της θαλασσινής αρμύρας, μα και οι αναμνήσεις της νιότης μας.
Παρουσιαστές, ομιλητές ο πρόεδρος του Σωματείου κ. καπετάν Άγγελος Μπενετάτος και ο Γιώργος Σπηλιώτης, ο οποίος μαζί με τις κυρίες Φρόσω Μπεκιάρη και Ελένη Καδδά διάβασαν λογοτεχνικά αποσπάσματα από συγγραφείς ποιητές που έχουν να κάνουν με τη θάλασσα, μερικοί παρόντες, μεταξύ αυτών κι ένα δικό μου διήγημα «Οι Γλάροι, η Ελπίδα»
Κύριοι συντελεστές της εκδήλωσης ήταν ο καπετάν Διονύσης Μαρκέτος, ο καπετάν Βαγγέλης Μαρκέτος, τους οποίους ευχαριστώ ιδιαιτέρως ήταν αυτοί που με ξετρύπωσαν από το καταφύγιό μου στην Πύλαρο καθώς και ο φίλος Διονύσης Κοσμετάτος. Μεταξύ άλλων παρόντες ήταν ο δήμαρχος Πυλαρέων Μάρκος Κοτσιλίνης, η κ. του καπετάν Ηλία Τζιβρά, Ουρανία, Ιερείς και πλήθος κόσμου όπου αδυνατώ να περιγράψω ονομαστικώς καθότι δεν γνωρίζω.
Ήταν μια εκδήλωση δικαίωσης, αναγνώρισης, των απόμαχων ναυτικών όπου η ζωή τους έχει εξελιχθεί στο θαλασσινό στοιχείο, σε μια πλούσια περιπετειώδη πολύχρωμη παγκοσμιότητα έξω από τα στενά ελληνικά σύνορα.

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

12 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

... Με άλλα λόγια, και τότε "καλά" περνούσες,
και τώρα...
Να είσαι πάντα καλά, Γαβρίλη μας, να μας τα λες με τις ανασαμιές της θάλασσας και του ωραίου νησιού σας.
Υιώτα Σ.

ΜΗΘΥΜΝΑΙΟS είπε...

Θα συμφωνήσω κι εγώ με τη Υιώτα και καλά κάνεις, ξεχωριστέ μου φίλε! Η ζωή σου πρόσφερε τα ταξίδια που ίσως να μην είχες ονειρευτεί κι εσύ όλα αυτά τα έκανες ιστορία, που την μοιράζεσαι μαζί μας.
Εμείς σ' ευχαριστούμε που μας τα χαρίζεις κι έτσι νοερά ταξιδεύουμε στα δικά σου αχνάρια.
Χάρηκα που οι συντοπίτες σου αναγνώρισαν στο πρόσωπο και στο έργο σου μια πορεία τόσων χρόνων στις θάλασσες και ό,τι καλύτερο στην αίθουσα ενός άλλου «θαλασσινού» του Νίκου Καββαδία.
Να είσαι καλά, φίλε μου να μας διηγείσαι τα παραμύθια σου.

Ανώνυμος είπε...

"κι αυτός ωρύετο ότι δεν ηταν μαύρος"
Οι διακρισεις Αυτές οι καταραμένες διακρίσεις ,κάνουν τον ανθρωπο να απαρνιέται τον εαυτό του.

Οι ιστορίες σου Φίλε Γαβριήλ εχουν την σφραγίδα της αλήθειας που βγαίνει μεσα από την ακατέργαστη απλότητα.Κι αυτό δίνει ενα ξεχωριστό άγγιγμα στον αναγνώστη.
Να εισαι καλα και να μας ταξιδεύεις

Σπύρος Δαρσινός

pylaros είπε...

Αγαπητή μου Υιώτα,
Τότε καλά, τώρα τα αναπολώ και υπάρχω,είναι το πιπέρι της ζωής...

Σε ευχαριστώ!
πάντοτε με υγεία
Γαβριήλ

pylaros είπε...

Στράτο, πόσο θα ήθελα αυτά που γράφω να ήτανε παραμύθια, όμως είναι της ζωής τα μονοπάτια αυτά που με έχουν μεταφέρει στης γης τα κρησφύγετα...
Ευχαριστώ

Γαβριήλ

pylaros είπε...

Σπύρο!
πολλά πράγματα άλλαξαν από την εποχή εκείνη μέχρι σήμερα.
Ένα πράγμα έμεινε το ίδιο...
Όσο και να ευαγγελίζουν οι επιτήδειοι ότι δεν υπάρχει...
Οι φυλετικές διακρίσεις.
Ευχαριστώ
Γαβριήλ

Ανώνυμος είπε...

Πεμπτη βραδυ δεν μ'επιανε ο υπνος.Λιγο πριν χαραξει κι 'επωφελουμενος της απολυτης ησυχιας διαβασα τις ναυτικες σου εμπειριες, μα,μη ξεροντας πως να σου στειλω το σχολιο μου σ'εκεινο τον ειδικο χωρο,στο λεω τωρα εδω,μ'απλες λεξεις..Εισαι αξιολογος-αξιεπαινος-και ικανος σε σημειο ,εκεινος που σε διαβαζει να ζει λες και ηταν μαζυ σου ολα αυτα τα οδοιπορικα σου.Μπραβο σου!

Εύαγγελος Διακογιάννης

ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ είπε...

Είτε πρόκειται για παρόν είτε για παρελθόν, είναι εκπληκτική η ενάργεια της περιγραφής! Η βίωση των γεγονότων με το χάρισμα και το ταλέντο, μας δίνουν πάντα από σένα ότι συγκινεί τον άνθρωπο και τον βοηθά να κατανοήσει την ίδια τη ζωή του!!

ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
pylaros είπε...

Φαίδων,
Το παρόν είναι γέννημα και θρέμμα του παρελθόντος, το οποίο διαμορφώνει τον χαρακτήρα σου και σε ακολουθεί μέχρι τέλος.
Ευχαριστώ

Γαβριήλ

Sailor είπε...

Kαλημέρα

Σε ευχαριστώ για τα τόσο όμορφα
λόγια σου με τιμούν ιδιαίτερα
θα τα λέμε από εδώ
Καλό πρωινό και σε ευχαριστώ

Καπετάν Δημήτρης

pylaros είπε...

Καπετάν Δημήτρη,
ευχαριστώ για την επίσκεψή σου, χάρηκα ιδιαιτέρως που ακόμα μια φωνή θαλασσινού βγαίνει στο διαδύκτιο.
Επίσης ευχαριστώ και τον Μυθημναίο που ήταν η αιτία να γνωριστούμε.

Γαβριήλ Παναγιωσούλης,
Νέα Υόρκη