Πέμπτη, 21 Οκτωβρίου 2010

Η Πρώτη Φορά!

Σε ένα πέτρινο δάσος, εκεί που ανθίζουν τα τριαντάφυλλα, οι μαργαρίτες, τα βελούδα, ανάμεσα στις ντάλιες, τους βασιλικούς, τις ανθισμένες μυγδαλιές, τις παπαρούνες, μέσα στ’ αγριολούλουδα μιας εποχής γεννήθηκε η πρώτη αναπνοή, το πρώτο φως, τα πρώτα βήματα, η στοργή και η μητρική αγάπη, η οικογενειακή θαλπωρή, εκεί γεννήθηκε ο ήλιος, γεννήθηκαν το φεγγάρι και τ’ άστρα, η νύχτα και η μέρα, γεννήθηκαν τα βουνά, η θάλασσα, οι πρώτες συλλαβές, οι πρώτες λέξεις οι πρώτες κουβέντες, οι πρώτες φοβίες, τα πρώτα πιστεύω. Το υπάρχω του Θεού και εκκλησίας, ο παπάς και η λειτουργίες, οι αμαρτίες και οι σαρακοστές. Γεννήθηκε το σχολείο, η γλώσσα και η πατρίδα, γεννήθηκαν τα βουνά και οι ορίζοντες, τα σημάδια στον ορίζοντα με τα συννεφάκια να αιωρούνται στο άπειρον ώστε να προβλέπουμε τον καιρό της επομένης μέρας. Γεννήθηκαν τα γιατροσόφια για τις διάφορες ανημποριές, οι γεύσεις και η νοστιμιά των φαγητών, γεννήθηκαν τόσα πολλά και όλα για πρώτη φορά, το μόνο που δεν πρόλαβε να γεννηθεί ήταν η αγάπη, ο έρωτας.
Αυτά τ' άφησαν στη μητέρα θάλασσα να τα διδάξει, λες και είχε την πείρα της θεάς Αφροδίτης, αν ποτέ! Η Θεά όμως ήταν κρυμμένη στης Κύπρου τις ακρογιαλιές .

Η θάλασσα μας έφερε επαφή σε κόσμους φανταστικούς, κόσμους ελκυστικούς, σε κόσμους που τα πρωτεία τα κατείχε η ύλη και σάρκα, που έψαχναν για κατανάλωση, όπου το κάθε όνειρό σου η κάθε σου λαχτάρα ικανοποιούταν. Κόσμους πολυτελείας, προσφοράς της νιότης, η γυναίκα κούκλα ντυμένη σε πολύχρωμα οργαντί στην πρώτη γραμμή, σε κάθε κλίμα, σε κάθε κράτος από Ρίο μέχρι Αβάνα κι ακόμα πάρα πέρα. Κόσμους ψεύτικους απατηλούς που αγκάλιαζαν τα χρόνια της νιότης, μέσα σε γυάλινες σφαίρες όπου χόρευαν για σένα νεράιδες. Οι κούκλες πολλές, η μια έπαιρνε τη θέση της άλλης, η κάθε μια με διαφορετικό γούστο. Έμενες με μια καρδιά παγωμένη ελεύθερη, χωρίς σκοτούρες. Κι όλα αυτά τα χρόνια ριγμένα σε μια γυάλα σαν αυτή που διάβαζε την τύχη σου η Αλγερινή χαρτορίχτα στη Χάβρη της Γαλλίας, βαμμένη όμως απ’ έξω με λάσπη, απ αυτήν που έχουν τα λιμάνια. Μια αχτίνα ήλιου έπεσε πάνω και φάνηκες εσύ με φόντο την αρμυρή θάλασσα, εκεί στο βάθος να κατοπτρίζεσαι αμφίβολος πιο δρόμο να τραβήξεις… Η Αφροδίτη είχε χαθεί.

Ο φίλος μου, Μιχάλης ο Θεσσαλονικιός δάκρυσε καθώς με αποχαιρετούσε, δεν μπορώ να κάνω τίποτε άλλο για σένα, τουλάχιστον πάρε τούτο το δαχτυλίδι να με θυμάσαι, ένα χρυσό με μια γαλάζια στρογγυλή πέτρα. Και γυρίζοντάς μου τις πλάτες έτρεξε προς την πύλη του λιμανιού, ακούστηκε μια μακρόσυρτη βραχνή σφυριξά σαν ρόγχος ετοιμοθάνατου, σημείο ότι το βαπόρι ήταν έτοιμο για αναχώρηση. Ήταν η τελευταία φορά που τον είδα κι έχουν περάσει από τότε πολλά χρόνια. Η θάλασσα τον πήρε, πήρε τους φίλους μου, τις γνωριμίες μου κι άφησε εμένα σαν καραβοφάναρο, ελεύθερο να μάθω, τον κόσμο, τη ζωή, ότι δεν είχα προλάβει να γνωρίσω, τούτη τη φορά με τη βοήθεια της Αφροδίτης. Η σκηνή σε ένα τροπικό λιμάνι της Καραϊβικής.
Η καταπράσινη βλάστηση μας έκρυβε από τα μάτια του κόσμου, εκεί για πρώτη φορά άρχισε μια νέα ζωή, σα να ξαναγεννήθηκα, σε άλλο κλίμα, σε άλλον Θεό, άλλο πιστεύω.
Μαζί βουτούσαμε στο ποτάμι για μπάνιο, την θαύμαζα καθώς έτρεχε στ’ άλογα καβάλα στον κάμπο χωρίς σέλα, τρώγαμε τα φρούτα της γης, ψαρεύαμε στη λίμνη, τρώγαμε ψάρια μαγειρεμένα σε ζουμί καρύδας, κάναμε τη σιέστα μας στην αιώρα ανάμεσα σε πλατύφυλλες μπανανιές, γνώρισα καινούργια φύση καυτερούς ήλιους. Σαν σκοτείνιαζε μαζευόμαστε γύρω από λάμπα πετρελαίου με γυμνό φυτίλι για να διώχνει τα κουνούπια κι ακούγαμε τα παραμύθια και τους θρύλους των ντόπιων ιθαγενών, που μας έφερναν ανατριχίλα στην πλάτη. Περνούσαμε τα βράδια αγκαλιά προστατευμένοι με δίχτυ κάτι σα κουνουπιέρα για να διώχνει τις νυχτερίδες, αυτές που πετούσαν από την παρακείμενη ζούγκλα.
Ήταν μια καινούργια ζωή, το κάθε τι, τα πάντα για πρώτη φορά.
Ο απέραντος κόσμος μας είναι γεμάτος με συμβάντα πρώτης φοράς, από την αρχή του κύκλου ως το τέλος πάντα θα υπάρχει μια πρώτη φορά.
Γαβριήλ Παναγιωσούλης




8 σχόλια:

Μηθυμναίος είπε...

Πάντα υπάρχει μια πρώτη φορά, φίλε μου. Kι εσύ γνώρισες τόσες στην πολύχρονη και γεμάτη ζωή σου, ιδίως μου άρεσε –κι αυτό είναι που έχει πιότερη σημασία- αυτό το διάστημα που είχες χαθεί, μέσα σε μια «καταπράσινη βλάστηση που σας έκρυβε απ’ τα μάτια του κόσμου, εκεί όπου άρχισε (η πρώτη φορά) μια νέα ζωή». Η ΖΩΗ ΣΟΥ!!!

Κάνω λάθος;

pylaros είπε...

Καλημέρα φίλε μου,

Ναι, μάλιστα πάντα υπάρχει αυτή η πρώτη φορά, το πρόβλημα είναι ότι όλοι μας βαδίζουμε χωρίς να έχουμε γνώση τι θα συναντήσουμε σε μια οποιαδήποτε πρώτη φορά, δηλαδή σαν τυφλοί.

¨οταν πας σε διακστήριο έχεις δικαίωμα να απαντήσεις μόνο με ένα ΝΑΙ ή ένα ΌΧΙ.

Λοιπόν φίλε στην τελευταία παρατήρησή σου απαντώ μονοσύλλαβα; ΝΑΙ
Χαιρετισμούς
Ευχαριστώ
Γαβριήλ

Μαριάνθη είπε...

Πάντα λοιπόν υπάρχει η πρώτη φορά!!!Κι άλλοτε είναι σαν χάδι στο πρόσωπο μα άλλοτε σαν ένας γερός μπάτσος. Δεν γνωρίζουμε όμως από πριν πώς θα είναι, πώς θα το νιώσουμε. Πρέπει πάντως και καλούμαστε να το αντιμετωπίσουμε. Αυτοί είναι οι όροι του παιχνιδιού που λέγεται ζωή. Σα να έσκυψες βαθιά μέσα στο νου και την ψυχή σου μου φάνηκε τούτο το σημείωμά σου κ. Γαβριήλ.
Καλό απόγευμα και πολλή εκτίμηση. Χαιρετισμούς.

Αστοριανή είπε...

... οι νυχτερίδες, όσο και οι πεταλούδες, τα τριαντάφυλλα μαζί και τ΄αγκάθια τους...
γεμάτο το μυαλό απ΄αυτά...
τόσα που τρέφουν το αίμα μας,
τόσα που μας το στερούν,
άντε να βρεις άκρη με τη ζωή και το σκοπό που έφερε ο... γεραμπής, σ΄αυτό τον πλανήτη!
έκαστος με την πορεία του,
έκαστος με το φως του...
όλοι, πυγολαμπίδες, τελικά...

Σε χαιρετώ, Υιώτα

ΥΓ.:
διάβασα και το κείμενό σου στον Ε.Κ., καλές οι απόψεις σου, μα ποιος νοιάζεται, ιδίως όταν έχει την κουτάλα με το μέλι κοντά στα χείλη του...

pylaros είπε...

Αγαπητή μου Μαριάνθη, είναι ακριβώς όπως το εκφράζεις, στο παιχνίδι που λέγεται Ζωή πάντα θα υπάρχει μια πρώτη φορά!
Ευχαριστώ

Χαιρετισμούς

Γαβριήλ

pylaros είπε...

Αγαπητή μυ Υιώτα,
Λες να μοιάζουμε με πυγολαμπίδες,
αλλά δεν γίνεται εμείς περνάμε αυτό το στάδιο του φωτώς και μένουμε, αλλά άστα καλυτερα να μην το πω!
Ευχαριστώ
Χαιρετισμούς

Γαβριήλ

Margarita είπε...

Τι υπέροχη εισαγωγή!!! Ονειρική !!

Πάντα υπάρχει μια πρώτη φορά..
δυστυχώς δεν είμαστε σε θέση να ξέρουμε πια θα είναι η τελευταία.. για να την χαρούμε και να την απολαύσουμε όπως της πρέπει..

την καλησπέρα μου ***

pylaros είπε...

Σ' ευχαριστώ Μαργαρίτα για την επίσκεψή σου μα και για τόσο καλά σου λόγια.

Αυτή η πρώτη φορά που υπάρχει για όλα τα πράγματα είναι αυτή που μένει γραμμένη στη μνήμη μας με ανεξίτηλο μελάνι.

Ευχαριστώ

Γαβριήλ