Κυριακή, 20 Οκτωβρίου 2013

Τα σημάδια

                               Τα σημάδια
Νεκρά είναι τα πάντα, νεκρή είναι και η ψυχή του, αυτή που ο ίδιος δεν ήξερε καν ότι υπήρχε.  Νεκρές  έμειναν και οι ανολοκλήρωτες λαχταριστές του επιθυμίες, μαραμένος  ο βασιλικός στη γλάστρα, ξέφτισαν τα όνειρα, νεκροί όσοι τον αγάπησαν τότε, νεκρά γεμάτα αμφιβολία  αυτά που του έμαθαν όταν ήταν μικρός,  αόριστα ήταν και τα μελλοντικά του σχέδια, αφού δεν είχαν καμία στερεή βάση.
Ο  άνεμος φυσούσε με μανία, τον έπαιρνε κι αυτόν μαζί του λες και ήταν χαρταετός, που όμως δεν ήταν, πετούσαν μαζί ψηλά στα σύννεφα, τον έριχνε πάνω στους αφρούς της θάλασσας, τα κύματα τον νανούριζαν, τον έκλειναν σε θαλασσινό κλουβί, και μετά τον πέταγαν σαν άχρηστο, όπου τον τσάκιζαν πάνω στα κτιριακά μεγαθήρια, εκεί τον έκλειναν φυλακή. Δεν είχε ούτε μια στιγμή για τον εαυτόν του, ούτε μια γωνιά γης να πανεμίσει.
Μετά  ήταν οι σειρήνες,  αναζητούσε την τρυφερότητα αντί αυτού έβρισκε γυναίκες της μιας νύχτας, γυναίκες για ναυτικούς, κάθε χρώματος και φυλής, γυναίκες πολλές, κάθε μια του είχε κλέψει κι από ένα κομμάτι της αθωότητάς, σε  κάθε λιμάνι κρυβόταν ένας αναστεναγμός, μια πληγή, μια ιστορία. Οι περισσότερες του είχαν αφήσει και από κάτι. Έτσι  ένα  κομματάκι της νιότης του έμεινε εγκαταλειμμένο  σε κάθε γωνιά του πλανήτη, ποτέ του δεν είχε τίποτα το σταθερό, τίποτα δικό του.
 Όχι,  στο μακρύ διάβα του δεν βρήκε ούτε παπά, ούτε εκκλησιά, ούτε ειρήνη, μόνο, αχ! πόσο άσχημα ηχεί η λέξη αντικείμενα προς πώληση   (εκμετάλλευση). Δεν άντεχε άλλο έπρεπε ν’ αλλάξει ζωή πριν να είναι αργά!
Μετά σαν άλλο Οδυσσέα η θάλασσα τον ξέβρασε σε καταπράσινη ζούγκλα, εκεί βρήκε την Καλυψώ του, περπάτησαν μαζί στο μονοπάτι των ξανθών μερμηγκιών,  βαπτίστηκαν στης αγάπης τον θεό στα νερά παραπόταμου  Συλβίνου, ξάπλωναν σε αιώρα κάτω από τα φύλλα μπανανιάς και μετρούσαν τ’ αστέρια της νύχτας.  Συνήλθε, άλλαξε ζωή!
Τα χρόνια διάβηκαν σήμερα θυμάται, αισθάνεται σα χαμένος,   Ψάχνεται, υποφέρει. Η νιότη έφυγε τα σημάδια έμειναν, από αυτά υποφέρει, αχ! Αυτά τα άτιμα τα σημάδια, όπου και να γυρίσει, όπου και να στραφεί ξεπροβάλλουν σα φαντάσματα μπροστά του, τον πληγώνουν, τίποτα το κοινό με το σήμερα, με τους άλλους, με το περιβάλλον, με την καινούργια ζωή, πρέπει να το παραδεχθεί, έλα όμως που η ψυχή δεν παραδέχεται; Δεν υπογράφει;          
Τα σημάδια είναι εκεί ζωντανά, τα ψηλαφίζει, τον πονούν, τον κατατρέχουν, το γιατί τον καίει, σταματά στα χείλη του επάνω, δε βγαίνει, δεν φωνάζει, δεν βρυχάται, ποιος θα τον ακούσει στην απόλυτο μοναξιά αφού δεν ξέρουν;
Αφού δεν υπάρχει κανένας;
Κι όμως ελπίζει!

Γαβριήλ Παναγιωσούλης  


14 σχόλια:

Μαριάνθη είπε...

ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΓΑΒΡΙΗΛ. ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΑ ΜΕ ΤΗ ΣΟΦΙΑ ΠΟΥ ΚΟΥΒΑΛΑΣ ΑΣΤΕΙΡΕΥΤΗ.

pylaros είπε...

Καλή Εβδομάδα αγαπητή μου Μαριάνθη,

ευχαριστώ για τα όμορφα λόγια σου,
χαιρετισμούς
πάντα με αγάπη


Γαβριήλ

Μηθυμναίος είπε...

Καρέ καρέ έπλεξες όσο πιο ωραία μπορούσες κι έφτιαξες την ταινία της ζωής σου.
Τα σημάδια που άφησες κι έμειναν χαραγμένα στα περάσματα από τα πιο παράξενα μέρη του κόσμου.

Δυσκολίες, φευγιώ, θάλασσες, φουρτούνες, λιμάνια, υπάρξεις, και τέλος θαλπωρή… αυτή που χρειαζόσουν απ’ την αρχή νομίζω.
Τώρα πετάς ελεύθερος σαν το πουλί που έχεις για κεφαλίδα σε τούτο το μπλογκ κι αφήνεις, μέσα από εδώ, άλλα σημάδια… ωρίμανσης και παραμυθιών.
Όλα, ωστόσο είχαν κάτι να πουν, κάτι πρόσθεσαν στην ταινία σου…

Να ‘σαι καλά φίλε, καλύτερα δεν θα μπορούσες να τα διηγηθείς

Αστοριανή είπε...

"...ποιος θα τον ακούσει στην απόλυτο μοναξιά αφού δεν ξέρουν;
Αφού δεν υπάρχει κανένας;
Κι όμως ελπίζει! Γ.Π.

Μόνο στον... "ουρανό σαν πάει κάποιος, υπάρχει η απόλυτη μοναξιά! για κείνον!"

Φίλε μου, ζεις ανάμεσά μας,
η καρδιά σου χτυπάει,
ακούμε τους χτύπους της...
Γιατί τόσο παράπονο;

Υγ¨... και γιατί
θύμησες την ...Καλυψώ...
που κάποιος γνωστός τόσο πολύ την έχει εξυμνήσει;;;;;

Χαιρετισμούς,
Υιώτα

pylaros είπε...

Έκανα ότι μπορούσα κι ακόμα προσπαθώ να βρω φίλους ανθρώπους να συζητήσω, ν' αλλάξω γνώμες που να έχουν το ίδιο παρελθόν.

Που να έχουν διαβεί παρόμοια μονοπάτια, που να ξέρουν τι πάει να πει αρμύρα της θάλασσας, που να έχουν περπατήσει με φόβο κυνηγημένοι από την Migra
δεν υπάρχει κανένας, όλοι τους συζητούν ο κάθε ένας παιρνοντας παράδειγμα το παρελθόν του.

Φίλε μου Στράτο ευχαριστώ

χαιρετισμούς
Γαβριήλ

pylaros είπε...

Αγαπητή μου Υιώτα,

Έχεις απόλυτο δίκιο για το όνομα Καλυψώ δεν το είχα σκεφτεί, αν και με το όνομα αυτό ήθελα να πω την δεκάχρονη περιπέτεια στο βασίλειο της πράσινης ζούγκλας κλπ...

Αυτά που γράφω δεν είναι παραπονο, απλούστατα είναι μια διφορετικότητα μοναξιάς από ένα παρελθόν που χτυπά στο στήθος μου μέσα, χωρίς να υπάρχουν όμοιοι δηλαδή να έχουν περάσει από τα ίδια μονοπάτια.

Χίλα ευχαριστώ
Χαιρετισμούς
Γαβριήλ

Δώρα Γιαννάκου-Παρίση είπε...

Όμως αυτά τα σημάδια δεν είναι η ιστορία της ζωής μας; Υπάρχει ένα πολύ ωραίο τραγούδι του Serge Resiani που τραγουδάει στη γυνάκα του, σε ελεύθερη μέτάφραση από μένα, < και τα σημάδια στο σώμα σου που με καθησυχάζουν ότι είσαι η γυναίκα μου > Μ' αυτό θέλω να πω ότι τα σημάδια πάνω μας ορατά και αόρατα είμαστε εμείς. Με πολλούς χαιρετισμούς.

Χαρά Θ. είπε...

Επειδή η ώρα είναι περιπου 3 τα ξημερώματα και ήδη σχολίασα στους ΜΑ θα επανέλθω αύριο, με καθαρό μυαλό να σχολιάσω,μέχρι τότε Καλό ξημέρωμα
Την αγάπη μου Γαβρίλη

pylaros είπε...

Τα σημάδια που μας έχει αφήσει η ζωή
είναι ένα κομάτι του εαυτού μας, που μόνο εμείς οι ίδιοι βλέπουμε, αναγνωρίζουμε.
π.χ. χθες μετά τα μεσάνυχτα είδα ένα ασπρόμαυρο ντοκυμαντέρ-ταινία
Εγώ Κόυβα 1959, στα Ισπανικά με υπότιτλους Αγγλικά
τα σημάδια του τότε ξεπετάχτηκαν μπροστά μου, θυμήθηκα αυτή την περίπτωση, τα χρόνια που ταξιδευα περιπέτειες στην Αβάνα, μελαγχόλησα κλείστηκα πιο πολύ στον εαυτόν μου. το ίδιο μου συμβαίνει και με την Γερμανία, μα και σε κάθε γωνιά του πλανήτη, ακόμα κι εδώ στη Νέα Υόρκη.

Απο αυτή την άποψη λέω ότι αισθάνομαι υπερβολικά μονος.
Αγαπητή μου κ. Δώρα ευχαριστώ
πολυ
χαιρετισμους

Γαβριήλ

pylaros είπε...

Αγαπητή μου Χαρά,
έχω μια ιδιορυθμία, πάω για ύπνο κάθε μέρα περίπου 9 βράδυ.
Μετά ξυπνώ 1 περίπου μετά τα μεσάνυχτα συνήθως υπάρχουν κλασικές ασπρόμαυρες ταινίες στην τηλεόραση, όπως υπάρχουν και κανάλια χωρίς διαφημήσεις, μόνο αυτά βάνω, και μετά κοιμάμαι πάλι, όμως αναμένω το πρωινό σου σχόλιο με καθαρό μυαλό και ασφαλώς μετα τον πρωινό καφέ σου.
χίλια ευχαριστώ
με αγάπη
Γαβριήλ

Dennis Kontarinis είπε...

Στ΄αλήθεια φίλε Γαβρίλη, να σου πω κι΄εγώ όπως το λέει ο Στράτος ότι απόψε μας ξεδίπλωσες σαν κινηματογραφική ταινία τη ζωή σου.
Αυτά μας έχουν απομείνει φίλε μου.
Να είμαστε καλά και να θυμώμαστε τις στιγμές της ζωής μας που μας φόρτωσαν εμπειρίες.
Νάσαι καλά.

pylaros είπε...

Γεια σου φίλε Ντένη,

Αυτά τα σημάδια είναι π[ροσωπικά, υπολογίζω ότιο κάθε ένας μας θα έχει τα δικά του, όμως τα δικά μου είναι ατομικά όταν γύριζα τον κόσμο περιπλανώμενος από δω κι από εκεί σε κάθε πεζοδρόμιο σε κάθε γειτονιά ζητούσα να περάσω τη νύχτα μου, ή ακόμα κια περιπέτειες.
Ολα αυτά με κάποιο σημάδι, από τα περασμένα μου έρχουντε στην σκέψη

και λέω κάποτε ήμουν έτσι, προπαντός στις ασπρόμαυρες ταινίες ή ακόμα και στις παλιές γειτονιές της Νέα Υόρκης

Φίλε ευχαριστώ
Γαβριήλ

Χαρά Θ. είπε...

Καλέ μου Γαβρίλη η αλήθεια είναι οτι καθυστέρησα δυο μέρες,αλλά τελικά ήρθα και διάβασα...και θαύμασα...και προβληματίστηκα...και εν τέλει αναφώνησα πόσο ευλογημένος είσαι που παρά τους κατατρεγμούς βρήκες την Καλυψώ σου!
Ολοι έχουμε σημάδια,αυτά είναι τα παράσημα που σ αφήνει η ζωη που έζησες,δωστους τη θέση που τους αξίζει, που μπορέι να σε πόνεσαν, αδιαμφισβήτητα,αλλά σ έκαναν κι έναν πλούσιο Ανθρωπο.Μη τα μέμφεσαι, μη τα "κατηγορείς" ,όλα αυτά σου έδωκαν το ωραίο ταξίδι.
Πολύ αγάπη και θαυμασμό σου στέλνω κι ομολογώ λίγη ...ζήλεια
Χαρά

pylaros είπε...

Αγαπητή μου Χαρά,


Τα σημάδια με μεταφέρουν σε άλλους τόπους που μόνο εγώ γνωρίζω, έτσι είναι η ζωή μου φτιαγμένη από ραγισμένα κρύσταλλά που αρνούντε να σπάσουν.

Όμως είναι μια οδιαιτέρα αίσθηση που μου δίνει μοναδικότητα στον τρόπο σκέψης αφού σε κάθε σημερινή ορατή γωνία του παρελθόντως μου παρουσιάζεται ένας καθρέφτης.

Ευχαριστώ πολύ
πάντα με την αγάπη μου.

Γαβριήλ