Τετάρτη, 9 Μαρτίου 2016

ΠΕΡΠΑΤΩ

                                                    Περπατώ,


Η φαντασία μου έτρεχε, βγήκα απ’ το καράβι,  ξεκίνησα να περπατώ  από τον μόλο αυτόν που ξεφορτώναμε μελάσες, περπάτησα στα χέρσα χωράφια, από κάπου μακριά ακουγόταν μια παράξενη μουσική σε σκοπό τζαζ, έψαχνα να βρω το ποταμόπλοιο, αυτό με τις ξύλινες ρόδες  αυτό που περνούσε τον Μισισιπή  ποταμό,  για να με φέρει στην απέναντι όχθη στο Baton Rouge Louisiana, το βρήκα,  στην διαδρομή με το ποταμόπλοιο αυτή  έβαλα μια δεκάρα στο Juke box να’ ακούσω  την serenade του  Glen Miller, μετά  περπάτησα  μέχρι τον σταθμό  λεωφορείων   αυτών  με τον κυνηγόσκυλο ζωγραφισμένο στην μπάντα.

Αυτό  μ’ έφερε  στην Γαλλική  συνοικία της Νέας Ορλεάνης, στο Bourbon Street,  εκεί που χόρευαν ημίγυμνες,   σε κάθε μου βήμα άνοιγαν οι πόρτες για να ρίξω μια ματιά, ήταν όλα striptease,  οι αβανταδόροι φώναζαν περάστε no cover charge, no minimum, κοντοστεκόμουν,  έριχνα μια ματιά και συνέχιζα να περπατώ. 

Τυχαίως συναντήθηκα με συνάδελφο ναυτικό από την Χίο, που έμενε σε δωμάτιο στο Decatur street χαρήκαμε βγάλαμε την βραδιά στο Felix Bar τρώγοντας ωμά στρείδια και μπύρα. 

 Στο  Jackson square, συνάντησα τον ναό του Αγίου Λουδοβίκου  μπήκα να προσευχηθώ η κοπελιά που γνώριζα από πριν με είχε μάθει να βρέχω τα δάχτυλά μου σε μια γούρνα νερό…

Βγήκα στην  πλατεία, ζωγράφοι με καλούσαν να μου φτιάξουν το πορτραίτο… ξανά πήρα το ferryboat αυτό με τις ρόδες με πέρασε στη  απέναντι όχθη του Μισισιπή, στην Gretna.  

Κάποτε φτάσαμε  σε άλλα λιμάνια στο  Corpus Christi Texas, εκεί περπατώντας με παρέα παίζαμε στον δρόμο με τα καπάκια των σκουπιδοτενεκέδων που οι νοικοκυραίοι είχαν αφήσει μπροστά απ τα σπίτια τους, μέχρι που ένας κύριος μας φώναξε, οπότε τρέξαμε στο καράβι.
Περπατούσα   στο Houston Texas, τo Port Arthur, στo Beaumont Texas, μέχρι το    Gulfport Mississippi, μέχρι το Panama city Florida,  το Lake Charles LA, Mobile Alabama,  μέχρι το Kingston Jamaica, Nassau Bahamas,   Quebec, Montreal Canada, saint Steven  New Brunswick Canada, Halifax Nova Scotia Canada, Corner brook New Found land Canada φορτώναμε μπάλες χαρτί για εφημερίδα της Νέας Υόρκης.
Περπατούσα σε κάθε λιμάνι της υφηλίου. Περπατούσα μόνος, περπατούσα και περπατούσα  ψάχνοντας δεν ξέρω κι εγώ τι, κοίταζα τον ήλιο  και τον  ρωτούσα αν ήταν ο ίδιος  με τον του χωριού μου.
Στο Saint Steven, New Brunswick Canada, περπατούσα κάθε μέρα επί ένα μήνα όλο τον Ιούλιο,  δε κουράστηκα, μια μικρή κουκλίστικη πολιτειούλα περπατούσα κι έψαχνα,  όταν νόμιζα ότι το βρήκα έπρεπε να φύγουμε. Περπατούσα η κοπέλα από το φαρμακείο  μου έπιανε κουβέντα κι εγώ άτολμος δεν ήξερα γλώσσα, περπατούσα έφτασα μέχρι τον καταυλισμό ινδιάνων αυτοί που ζούσαν σαν νομάδες σε καλύβες από δέρμα ζώων  και συνέχιζα να περπατώ. Η καθυστέρηση της αναχώρησής μας ήταν διότι  απ’ την παλίρροια τα νερά έφευγαν και το βαπόρι καθόταν  στον αμμώδη  βυθό, είχε κολλήσει σαν βεντούζα κι όταν τα νερά ερχόταν δεν έπλεε, μια πρωτοφανή κατάσταση που κράτησε 30 ημέρες …   

Περπατώντας στο Halifax Nova Scotia Canada, μπήκα σε μπαρ για ένα ποτό.
Ο μπάρμαν ένα γεροντάκι Έλληνας, με τα βίας έσερνε τα πόδια του,  μου μίλησε Ελληνικά, με ευγένεια μου είπε, time please, ώρα να κλείσω είναι αργά, βγήκα στο σκοτάδι έμεινα έτσι ακίνητος παγωμένος  σαν κολόνα αλατιού, άρχισα να σκέπτομαι: 
Βρε τον φουκαρά σε τέτοια ηλικία και να δουλεύει ακόμα, εγώ δεν θα φτάσω ποτέ εκεί. Σκέψεις που είναι σα να φτύνεις ψηλά τον ουρανό, χωρίς να σκεφτείς ότι το σάλιο σου θα πέσει πάνω σου.  
   
 Σήμερα περπατώ πάλι, δίπλα από  το καθολικό κοιμητήριο Άγιος Ραϋμούντος στο Μπρονξ Ν.Υ. βλέπω διαβάζω στις στήλες οι μόνες που στέκονται  όρθιες πάνω από του ξαπλωμένους τάφους, διαβάζω  την ματαιότητα  σε σκαλιστά  γράμματα, ημερομηνίες του 19ου  αιώνα, ονόματα Ιταλικά και Ιρλανδικά.
Ένα παγωμένο αεράκι μου χαϊδεύει το πρόσωπο μακριά από τα καυσαέρια της πολιτείας, τι κι αν είναι ανακατεμένο  με ομίχλη λες και βρίσκομαι  στην Τρανσυλβανία,  που όμως δεν είμαι αλλά στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης.
Κι εξακολουθώ να περπατώ,  το περπάτημα ξαναφέρνει στο νου μου τα χρόνια εκείνα, τα χρόνια της αναζήτησης, ξανά γίνομαι παιδί, αντάρτης, περπατώ, ανεξάρτητος στην σκέψη,  περπατώ, δεν θέλω να το παραδεχθώ πως άλλαξα, θυμώνω με τον εαυτόν μου,  ψάχνω για ανθρώπους δεν βαριέσαι δεν υπάρχει κανένας, κι αυτοί που υπάρχουν ξένοι, το παρελθόν τους τίποτα το κοινό με το δικό μου.   

Και όμως περπατώ,  αποδίδω φόρο τιμής στο παρελθόν μου, κοιτώ γύρω, στα ασφαλτοστρωμένα δρομάκια  του κοιμητηρίου τα δένδρα αρχίζουν να μπουμπουκιάζουν, έστω κι αν οι ρίζες των θρέφονται από  το εν τόπο χλοερό, μια καινούργια ζωή γεννιέται,  η γη φορά τα γιορτινά της, μια νέα εποχή αρχίζει, η θεωρία της ανακύκλωσης σε όλο της το φόρτε μας καλωσορίζει…   

Σας εύχομαι λοιπόν φίλοι αναγνώστες μια χαρούμενη και λουλουδάτη άνοιξη κι εγώ με τη σειρά μου θα σπείρω τον στενόφυλλο βασιλικό “Basilico Greco” στον κήπο του σπιτιού μου, να φυτρώσει να με μεταφέρει νοερώς στα χρόνια εκείνα που δεν πρόλαβα να τα ζήσω. 

Γαβριήλ Παναγιωσούλης  





11 σχόλια:

Dennis Kontarinis είπε...

Καλημέρα φίλε μου.
Απίστευτα υπέροχος περίπατος.
Γνωρίσαμε όλη την περιοχή και απολάυσαμε την φανταστική ζωή του αμερικανικού Νότου.
Νάσαι καλά.

Αστοριανή είπε...

... Τρανσυλβανία, .........!!!!!!!!!!!!! ΓΠ

...η ευωδιά του βασιλικού,
σίγουρα θα διώξει τους ...εφι'αλτες σου
Γαβρίλη μου,

απλά, ξεκουράσου μετά από τόσο ...ποδαρόδρομο, κάνε λίγο υπομονή... και ο ψιλός βασιλικός σου θα σε κάνει να χαμογελάς...

ΥΓ

κράτησέ μου σπόρο...
δεν είναι βολετό να μου φέρεις...φυτώριο!

Φιλιά, Φίλε μας,
Υιώτα

Μηθυμναίος είπε...

Είσαι μια περιπέτεια φίλε μου. Δεν ήταν μόνο η θάλασσα, αλλά εσύ δεν άφηνες μήτε ρούπι και στη στεριά. Εδώ έκανες θέμα μέχρι και τις πλάκες των τάφων όπου η ζωή είναι χαραγμένη στο διάστημα μεταξύ των δύο ημερομηνιών… Της γέννησης και της αποδημίας…

Maria Kanellaki είπε...

Bασιλικός ο περίπατος που μας πήγες, στα μέρη που δεν έχω δει, παρά μόνο μέσα απ' τα δικά σου μάτια... Αφουγκράζομαι τα συναισθήματα και τις μνήμες σου και συγκινούμαι με το βασιλικό που θα μυρίσει στο σπίτι σου. Την ίδια γλάστρα θα φυτέψω κι εγώ τώρα την άνοιξη, να έχουμε τουλάχιστον μια κοινή μυρωδιά να ενώνει τις σκέψεις μας. Κάθε φορά που θα κόβω ένα κλαράκι, θα σε σκέφτομαι Γαβρίλη μας!...
Καλή άνοιξη να περάσετε!

pylaros είπε...

Καλησπέρα Ντένη,

Το Περπατώ ποτέ δεν με κούραζε, ελπίζω να μπορώ συνεχίζω,

Ευχαριστώ
χαιρετισμούς
Γαβριήλ

pylaros είπε...

Αγαπητή μου Γιώτα
Τρανσυλβανία στα Καρπάθια όρη τα μέρη του Δράκουλα...

Για τον βασιλικό έψαξα πέρσι και τον βρήκα, περιμένω ακόμα να ζεστάνει ο καιρός...
χαιρετισμούς

ευχαριστώ
Γαβριήλ

pylaros είπε...

Το περπατώ εννοεί ότι χαζεύω ή μάλλον ψάχνω, αυτό κάνω κι εγώ φίλε για να βγω λίγο έξω από το σπίτι, είναι τόσο δύσκολοι οι περίπατοι ένεκα καιρού, αλλά να εδώ πιο πάνω περνώ ανάμεσα σε ερημικό δρομάκι, ή με το αυτοκίνητο ή πεζός, είναι ο τόπος της αιωνιότητος από δεξιά κι από αριστερά,
Οπότε διαβάζω και τις στήλες των μνημείων, αυτό με κάνει και σκέπτομαι τον άνθρωπο, τον αγώνα του για να κερδίσει ύλη νάχει πολλά, να τρώει με χρυσά κουτάλια, πάνω σε αυτό βασίζεται η σημερινή κοινωνία, αν δεν υπάρχει κέρδος δεν θέλουν να σε ξέρουν (που λέει ο λόγος)

Και μετά όλα "εν τόπω χλοερώ".

Φίλε ευχαριστώ τώρα κάπως άνοιξε ο καιρός λιγάκι θάρρος έρχεται η άνοιξη...

ευχαριστώ

Γάβο

pylaros είπε...

Αγαπητή μου κ. Κανελλάκη
Το ότι περπατώ καιρού επιτρέποντος είναι αλήθεια, νομίζω ότι με αυτό τον τρόπο φεύγει ο νους από το παρόν και πετά στα περασμένα, είναι σαν μια βαλβίδα ασφαλείας, για να ομαλοποιεί την ύπαρξη του παρελθόντος με το σήμερα.
Εδώ έχουμε βασιλικό πλατύφυλλο, οι Ιταλοί τον τρώνε στις σάλτσες τους, στενόφυλλος Ελληνικός δεν υπάρχει για αυτό πέρσι έφερα μαζί μου σπόρο, να δούμε θα ευδοκιμήσει;
Όλα μου τα χρόνια στις θάλασσες περπατούσα, αυτές οι αναμνήσεις σήμερα ξεχωρίζουν με την πολυχρωμία τους από την ανιαρή ζωή της καθημερινότητος, ενός τετραγωνισμένου κατεστημένου.

Ευχαριστώ πολύ
Γαβριήλ

pylaros είπε...

Φίλοι μου κοιτάχτε την τρίτη φωτογραφία, Το FELIX BAR-RESTAURANT, στην πόρτα υπάρχει ένας άνδρας έγχρωμος με το σαξόφωνο στο χέρι.
Αυτό το Μπαρ βρίσκεται στην δεξιά μεριά, σχεδόν στην αρχή της Bourbon Street,
Όταν έμενα ξέμπαρκος στην Νέα Ορλεάνη πηγαίνα τακτικά με παρέα τρώγαμε μισή δωδεκάδα μείδια με μια δυο μπύρες...
Μας προειδοποιούσαν ότι όταν φάμε πολλά μείδια είναι βαριά για το στομάχι κλπ...

Μια ζωή αξέχαστη μποέμικη, σήμερα ε! τι να πω, μόνο θυμούμαι...

Γαβριήλ

nikol είπε...

Νομίζω ότι αυτό το ΄΄περπατώ΄΄ σου Γαβρίλη μου είναι το πολύ ουσιαστικό και προσπάθησα να ακολουθήσω αλλά αυτό το περπάτημα είναι το δικό σου βίωμα και με σκέψη και τα πόδια να συνεχίσεις τα περπατήματα , εκεί η σκέψη γυρίζει πάντα πίσω πολύ πίσω στη μυρωδιά του βασιλικού εκεί στο νησί !! Θυμάμαι η μητέρα μου με σπόρο από την Ελλάδα προσπαθούσε να φυτέψει βασιλικό μα ποτέ δεν μεγάλωσε !!!
Την αγάπη μου

pylaros είπε...

Αγαπητή μου Νικόλ,

Έχω την εντύπωση ότι με το περπατώ που έγραψα οι σκηνές τα μέρη ανταλλάσσοντε τόσο σύντομα ώστε οι αναγνώστες δύσκολα μπορεί να το παρακολουθήσουν σαν ενιαίο αφήγημα.
Και με το δίκιο τους αφού από τον Καναδά πετιέμαι στον Μισισιπή ποταμό κι από εκεί στα καράβια κλπ...
Όσο για τον βασιλικό δεν ξέρω γιατί δεν ευδοκιμεί στα ξένα, δηλαδή εδώ αλλά μας έχουν έναν πλατύφυλλο που τον χρησιμοποιούν και στα φαγητά...

Ευχαριστώ

με αγάπη

Γαβριήλ