Παρασκευή, 4 Μαΐου 2018

Ilias-Niki Spathi Θεέ μου, πόσες φορές θα το διαβάσω ακόμα !!!

Ilias-Niki Spathi Θεέ μου, πόσες φορές θα το διαβάσω ακόμα !!!
Manage


H άμμος, ο λύχνος,
Εντυπώσεις Μοναξιάς στα Μαρκάτα!
Κόκκινα φορούσε ο παπάς, κόκκινη ήταν και η νεκροφόρα, κόκκινο το φέρετρο,
κόκκινα φορούσαν οι πενθούντες.
Εγώ όταν είδα την κηδεία ν’ έρχετε καταπάνω μου έτρεξα και κρύφτηκα στο σπίτι.
Απ’ τα παντζούρια του παραθύρου, έβλεπα την κηδεία χωρίς αυτοί να με βλέπουν.
Φώναξα και τους άλλους να έρθουν να δουν, κανένας δεν ήρθε.
Περνώντας απ’ έξω οι πενθούντες μου έριχναν χούφτες άμμο.
Ένα τούβλο τόσο δα μικρό, πέρασε τον τοίχο κι έπεσε στα πόδια μου.
το σήκωσα στα χέρια μου, ήταν γεμάτο άμμο.
Αφού πέρασε η κηδεία βγήκα έξω στην αυλή, ο τοίχος του σπιτιού μου γεμάτος άμμο.
Το κορίτσι ανάλαφρα ανέβηκε στο πρεβάζι του παραθύρου κι ακόμα πιο πάνω
κι άρχισε να καθαρίζει την άμμο.
Της φώναξα να προσέχει, δεν με άκουσε, έπεσε όρθια μες την αυλή, απαλά ανάλαφρα σαν πουλί και στάθηκε δίπλα μου.
Άρχισα να μαζεύω την άμμο, απ’ το παράθυρο του υπογείου που είχε καλυφθεί,
την έβανα σε χάρτινα κουτιά από παπούτσια, μα ήταν τόση πολύ!
Απ’ την αυλή μου κοίταζα το δρόμο, το κορίτσι δίπλα μου ντυμένη στα γαλάζια,
κομψή όμορφη κοίταζε εμένα.
Ένιωθα ευτυχισμένος, δεν ξέρω γιατί;
«Δεν ήξερα ότι στις κηδείες πετούν άμμο;» της είπα.
Αυτή με κοίταξε, μου χαμογέλασε χωρίς ν’ απαντήσει.
Μετά ξύπνησα, είχα αποκοιμηθεί.
Σηκώθηκα, μηχανικά πήγα να βρέξω το πρόσωπό μου λίγο νερό.
Σταμάτησα, φοβήθηκα την κρυάδα του νερού.
Εις μάτην αναζήτησα τη γυναίκα.
Έψαξα στο βάθος της ψυχής μου, προσπαθώντας να ξεδιαλύνω τ’ όνειρο.
Άρχισα να κλαίω, αισθανόμουν απελπιστικά μόνος.
Κοίταξα τα ερείπια του σπιτιού μου, στα Μαρκάτα Πυλάρου απ’ έξω στην αυλή κάτω ακριβώς απ’ το παράθυρο του υπογείου αυτού που είχε καλυφθεί με άμμο, μια μισό-ξηραμένη τριανταφυλλιά άνθιζε λευκά τριαντάφυλλα σε χρώμα αγνότητας περιμένοντας τον γυρισμό μου, έμοιαζαν της κοπέλας, έσκυψα και τα φίλησα.
Άνοιξα την καταπακτή και κατέβηκα στο κατώι τα πόδια μου μπερδεύτηκαν, τράβηξα το σύρμα ένα σκουριασμένο τσαλακωμένο λυχνάρι, ‘αυτό που ήταν παρών όταν γεννήθηκα,’ κειτόταν πεταμένο σε μια γωνιά μισό-σκεπασμένο με άμμο, έμοιαζε εμένα.
Γονάτισα, έχωσα τα χέρια μου στην άμμο, πήρα στα χέρια μου το λυχνάρι, το κοίταξα με λαχτάρα, άρχισα να μετρώ τις περιπέτειες της ζωής μου σε κόκκους, μέσα απ’ αυτούς φάνηκε το χρώμα της θάλασσας, έμοιαζε σα το ντυμένο στα γαλάζια κορίτσι, δάκρυσα για τα χαμένα όνειρα, κατάλαβα ότι είχα αργήσει, νικητής ήταν η φθορά του χρόνου…
Γαβριήλ ΠαναγιωσούληςShow more reactions

6 σχόλια:

Maria Kanellaki είπε...

Εξαιρετικό ανάγνωσμα-απόσταγμα ψυχής!!!
Τους χαιρετισμούς και τα σέβη μου!

pylaros είπε...

Ευχαριστώ για τα όμορφα λόγια σου αγαπητή μου κ. Μ. Κανελλάκη

με την αγάπη μου

Γαβριήλ

Κέρινα Ποιήματα είπε...

Εξαιρετικό αγαπητέ κ Γαβριήλ!
Να είστε καλά!

pylaros είπε...

Ευχαριστώ αγαπητή μου κ. Βαρβάρα

Με την αγάπη μου

Γαβριήλ

Αστοριανή είπε...

άρχισα να μετρώ τις περιπέτειες της ζωής μου σε κόκκους, ... Γ. Π.


Γαβρίλη μου,
Όσο περνούν τα χρόνια... τόσο σοφότερος γίνεται ο άνθρωπος...

Γνήσια λογοτεχνική αφήγηση...

... ολοι περπατούμε στην άμμο κουβαλώντας στους ώμους το σακκο με τα αμέτρητα δευτερόλεπτα της ζωής μας.
Άμμος! πόσο μάλλον όταν είναι υγρή, ασήκωτη...

Καλή εορτή της Μάνας να έχετε,
Φιλιά,

Υιώτα και Δημήτρης
Γουέστμπερυ,

Λ.Ι., ΝΥ
















pylaros είπε...

Καλημέρα αγαπητή μου Υιώτα

Χρόνια πολλά για την εορτή της μητέρας, αγαπητή μου Υιώτα

Σε ευχαριστώ πολύ για το όμορφο σχόλίο σου

(Γαβρίλη μου,
Όσο περνούν τα χρόνια... τόσο σοφότερος γίνεται ο άνθρωπος...

Γνήσια λογοτεχνική αφήγηση...) Θα έλεγα και ανίσχυρος...
χαιρετισμούς Δημήτρη

Γαβριήλ