ΚΑΛΟ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟ 2015

                                                          ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ 

Καλό μήνα Φλεβάρη εύχομαι σε όλους τους φίλους-ες και επισκέπτες του ΠΥΛΑΡΟΣ.

 Αυτή η δημοσίευση δεν την είχα προγραμματισμένη όμως μιαν ημέρα σαν και την σημερινή  δηλαδή 2 του Φλεβάρη μέρα όπου εόρταζαν την Υπαπαντή ξεκίνησα να ανοίγω το νήμα της φυγής μου από το μέρος που γεννήθηκα λες και ήμουν χαρταετός όπου θα πέταγα ψηλά έξω μακριά από τα κλειστά σύνορα της Πυλάρου Κεφαλληνίας, που όμως δεν ήμουν χαρταετός αλλά ένας αδαής, άβουλος πιτσιρικάς απόφοιτος δημοτικού σχολείου, καχεκτικός,  αδύνατος, με κοντά παντελονάκια όπου άλλοι είχαν την καλούμα του χαρταετού στα  χέρια τους.

  

Ήταν λοιπόν  δύο του Φλεβάρη του 1949 ημέρα Τετάρτη θάταν  μεσημέρι, το φορτάκι ένα Τ4   (δεν υπήρχαν λεωφορεία)  του καμπαλέριου αναχωρούσε για την Σάμη το λιμάνι 15 χιλιόμετρα από τα Μαρκάτα, το χωριό μου.

Ήταν γεμάτο, ανέβηκα και κρατιόμουν στο φτερό. Ο Πατέρας μου ήταν στριμωγμένος σ’ ένα κάθισμα, η θεια μου κι αυτή το ίδιο.

Στις 5 το απόγευμα θα περνούσε το βαπόρι ΠΙΝΔΟΣ του Ποταμιάνου, της Ηπειρωτικής ατμοπλοΐας για τον Πειραιά μέσω της Διώρυγας της Κορίνθου.

Το φορτάκι ένα  έπρεπε να γυρίσει στην βάση του, οπότε ο πατέρας μου με φίλησε, μου ευχήθηκε καλή τύχη κι έφυγε.

Δεν τον ξαναείδα, όταν γύρισα μετά από 23 χρόνια είχε πεθάνει.

Μείναμε η θεια μου κι εγώ περιμένοντας να φανεί το πλοίο, σαν σκοτείνιασε μας είπαν ότι το βαπόρι δεν θα έρθει αλλά θα ερχόταν την επόμενη μέρα, τότε ξέκοψα μόνος μου και περπατούσα στους δρόμους του λιμανιού, δάκρυα κυλούσαν απ τα μάτια μου, πρώτη μου φορά μακριά απ’ την πατρική φωλιά  με είδε ένας χωριανός και με ρώτησε γιατί κλαίω, δεν του απάντησα. Όμως μετέφερε τα νέα αυτά στον πατέρα μου, ο οποίος μου έγραψε μετά να του εξηγήσω γιατί έκλαιγα. Την νύχτα είχαμε τρυπώσει στην είσοδο ενός ξενοδοχείου, ξάφνου κάποιος φώναξε όλοι έξω στο ξενοδοχείο θα έμεναν ή χωροφύλακες ή αντάρτες. Δεν θυμάμαι ποιοι από τους δυο.

Ακόμη συνεχιζόταν ο εμφύλιος, τελικά βρήκα μια καρέκλα σε πεζοδρόμιο  σ’ ένα καφενείο ακούμπησα το κεφάλι μου πάνω σ’ ένα σιδερένιο στρογγυλό τραπεζάκι κι έμεινα έως το πρωί.

Είχα μαζί μου μια χάρτινη μικρή βαλίτζα μικρούτσικη τόση δα φτιαγμένη στην Τσεχοσλοβακία και τι να είχα μέσα δυο αλλαξιές εσώρουχα από σακιά ζάχαρης, δυο παντελονάκια κοντά ένα πουλόβερ (ζηλέ) καφέ πλεγμένο στο χέρι από μαλλί προβάτων και χρωματισμένο καφέ με χρώμα από καρυδότσουφλα,   ένα σακάκι καφετί. Ήρθε το βαπόρι φουντάρισε αρόδου, με μια βάρκα με κουπιά πήγαμε μέσα. Πρώτη μου φορά έβλεπα ηλεκτρικούς λαμπτήρες να μεταδίδουν φως, (κοίταζα σαν χαζός το ηλεκτρικό φως, όσο κι αν σήμερα φαίνετε παράξενο)

 Κάποιος μούκλεψε την βαλίτζα στο βαπόρι έκλαιγα τότε με βοήθησε ένας χωριανός μου, την είχε πάρει ένας καλόγηρος και την είχε σαν προσκεφάλι.

Φτάνοντας στην Αθήνα έτρεμα απ το κρύο με πήγε ο μπάρμπας μου  στην οδό Αθηνάς στα σαράφικα και μου αγόρασαν ένα μεταχειρισμένο  πανωφόρι από αυτά της Αμερικανικής βοήθειας.

Ήταν η αρχή, ήταν το πέταγμα του χαρταετού, μακριά πέρα απ τον ορίζοντα σε άλλη γη, σε άλλα μέρη, η καλούμα όμως έμεινε εκεί δεμένη στο μέρος που γεννήθηκα, αυτό που σήμερα έχει ερημώσει να μου θυμίζει μια  χρονιάρα μέρα της Υπαπαντής…

Γαβριήλ Παναγιωσούλης   

Έξω Χιόνιζε...

                                         

                                                                       Έξω χιόνιζε…

Ξύπνησα έτσι βαρύθυμος,  το κρύο έξω τσουχτερό  υπό το μηδέν, χιονίζει δεν είναι να βγεις εκτός αν έχεις ανάγκη.

Έφτιαξα έναν νεσκαφέ με γάλα ζεστό χωρίς ζάχαρη, έτσι όπως μου αρέσει πικρός και κατέβηκα στο υπόγειο. Εκεί έχω μια φωλιά καθεαυτό δική μου,  εδώ δεν με πειράζουν ούτε θεοί ούτε διάολοι που λέει μια παροιμία,  έχω λοιπόν  το γραφείο μου τον υπολογιστή μου με την πολύχρωμη μεγάλη οθόνη, την αναπαυτική καρέκλα μου ένα σωρό χαρτιά πεταμένα εδώ κι εκεί εφημερίδες, περιοδικά, λεξικά ακόμα και εκτυπωτή με όλα τα κομφόρ.

Τραβώ μια ρουφηξιά καφέ, τραβώ μια δεύτερη συνήλθα. Ανοίγω το ιντερνέτ απόλυτη σιωπή, όλοι σωπαίνουν παράξενο σκέφτηκα, θα πρέπει να έχουν ο κάθε ένας τις δικές του στενοχώριες, τα δικά τους προβλήματα.

Κατανοητό και σεβαστό!

Προσπαθώ κάτι να ξεστομίσω, έτσι να γράψω, να πω κάτι, έλα όμως που η ριμάδα η έμπνευση έχει κολλήσει λες και είναι δίσκος των 78 στροφών που παίζει σ’ ένα ξεκούρδιστο  χειροκίνητο γραμμόφωνο, από αυτό που κάποτε πρωτο-άκουσα τη φωνή της Σοφίας Βέμπο!

 Όμως αυτή την σιωπή δεν την αντέχω, νάταν καλοκαίρι θα  έβγαινα να περπατούσα, αλλά στην καρδιά του χειμώνα, τέλος πάντων όσο περνά ο καιρός καταλαβαίνω ότι ο άνθρωπος είναι κοινωνικό πλάσμα, μα και τώρα με την λέξη πλάσμα θυμήθηκα ένα παλιό τραγούδι μιας μάνας που κλαίει και οδύρεται. (Θέλω  το πλάσμα μου να δω να το φιλήσω λίγο…)  από αυτά τα τραγούδια που μεγαλώσαμε, μέσα στην οδύνη του πολέμου.

Σκέπτομαι πως άλλαξε η μαμά Ελλάδα, ο κόσμος, τα γούστα, οι εποχές μοντερνίστηκαν κι εγώ να επιμένω να γράφω και ναι αφηγούμαι λες και είμαι ένα άτομο  προερχόμενος απ το λυκόφως  μιας άλλης εποχής, που όμως είμαι, ένας  που δεν χωρά στην σημερινή κοινωνία, που όμως είναι η φυσική  αληθινή  ροή της ζωής.

Και το πιο παράξενο όταν ήμουν μικρός  νόμιζα  τους γονείς μου παλαιομοδίτες, ότι δεν μπορούσαν να καταλάβουν την δική μου γενιά, τα γούστα μου, δεν μπορούσαν να καταλάβουν τις θεωρίες μου, την ισότητα των φύλων  την ελευθερία του έρωτα, της αγάπης, τη κατάργηση της προίκας, έστω κι ας ήταν πιο μορφωμένοι από εμένα, αυτοί είχαν βγάλει το σχολαρχείο, ενώ εγώ το δημοτικό.

Όμως φτάνοντας στο τέλος της διήγησής μου και βλέποντας την ιστορία να επαναλαμβάνεται, κατάλαβα ότι  η ζωή μας είναι σαν σφαίρα που γυρίζει πάντα θα υπάρχουν καινούργια βλαστάρια καινούργια γενιά και πάντα θα κάνουνε τα ίδια λάθη.

Αλλά έτσι είναι φτιαγμένη η φύση, η ζωή μας, το αναπάντεχο, το απρόοπτο όλα έχουν την χάρη τους. 

Το πιο δύσκολο είναι  να αλλάξει ο άνθρωπος, δηλαδή ν’ αλλάξει ο χαρακτήρας του, παραμένει ο ίδιος έστω κι ας έχει  αλλάξει περιβάλλον, φίλους, γλώσσα, χρώμα μαλλιών, ρυτίδες, επιδερμίδα, ρούχα με γραβάτες ή όχι. Ακόμα και μαθαίνοντας την γνώση της τελευταίας ψηφιακής ηλεκτρονικής εφεύρεσης, των υπολογιστών, το ιντερνέτ   κι ένα σωρό άλλες λεπτομέρειες που τρέχουν με την ταχύτητα του φωτός. Και μια και συζητάμε για την ταχύτητα του φωτός άκουσα στα νέα ότι κάποιος κατόρθωσε να επιβραδύνει την ταχύτητα αυτή.

Ότι και να συμβαίνει γύρω του, δεν επηρεάζει τον  ανθρώπινο χαρακτήρα, παραμένει ο ίδιος…

Γαβριήλ Παναγιωσούλης    

Ο Αρχιτέκτων

Ο κόσμος είναι ένα βιβλίο, αυτοί που δεν έχουν ταξιδέψει, έχουν διαβάσει μόνο μια του σελίδα.

Άγιος Αυγουστίνος

 Γενάρης 2015  έξω χιονίζει  θυμήθηκα ότι σαν ετούτο τον μήνα δηλαδή στις 18 Ιανουαρίου  2008 πρώτο έγραψα σε μια δική μου Ιστοσελίδα το κοινό ονομαζόμενο ΜΠΛΟΓΚ, το Pylaros που με την βοήθεια φίλου δημιουργήσαμε.

Έκτοτε πέρασαν 7 ολόκληρα χρόνια, οι δημοσιεύσεις μου έφτασαν σε   αριθμό  494  είτε  είναι άρθρα είτε διηγήματα είτε  αφηγήματα. Όποιος θέλει διαβάσει ή να δει  μπορεί να έχει πρόσβαση κάνοντας κλικ στα προηγούμενα χρόνια.

Και το σπουδαιότερο χωρίς λογοκρισία από κανέναν άρα η ιστοσελίδα του κάθε ενός μας είναι ο καθρέφτης της ψυχής του.  Χαίρομαι τόσο!!!

Αποτίνω φόρο τιμής  σε αυτόν τον καθρέφτη της ψυχής μας  όπου μας δίνει την ευκαιρία να γράφουμε όπως λένε λατινικά το alter ego το άλλο μας εγώ αυτό που κρυμμένο μέσα μας ξεσπαθώνει κι εμφανίζεται στον κόσμο στην κοινωνία σαν δυο διαφορετικά ΕΓΩ που όμως είναι ένα. 

Ξαναδημοσιεύω το πρώτο μου άρθρο της 18 Ιανουαρίου 2008 θέλοντας να ευχαριστήσω όλους τους φίλου-ες κι επισκέπτες που κατά κάποιον τρόπο συνέβαλλαν  με τα σχόλιά τους στην εμψύχωση του γράφοντος για την συνέχισή του. 

                                      Ο ΑΡΧΙΤΕΚΤΩΝ

Διαμαρτύρομαι για την αδυναμία του πνεύματος,

διαμαρτύρομαι για τη βασανιστική κατάσταση,

του να υπάρχεις σωματικός σε μια κοινωνία ξένη

και ψυχικώς στον τόπο που γεννήθηκες κι ας έχει αυτός αλλάξει.

Zητώ την τιθάσευση της άγριας νοσταλγίας μου.

Ζητώ να πάψω να είμαι ο αιώνιος ξένος σε κάθε γωνιά της γης.

Ζητώ την ελευθερία του πνεύματος, να αισθάνομαι πολίτης του κόσμου.

Κάποτε σ' ένα απομακρυσμένο χωριουδάκι, πνιγμένο στην τροπική

βλάστηση της οροσειράς Σιέρρα Μάδρε της Κεντρικής Αμερικής,

μου σύστησαν τον εισαγγελέα του χωριού.

-«Από πού είσαι;» Με ρώτησε.

-«Έλληνας,» του είπα.

Η έκπληξή του ήταν μεγάλη, με κοίταζε και δεν πίστευε στα μάτια του.

-«Δηλαδή απόγονος του Σωκράτη;»

«Ναι,» του απάντησα.

Μ' έπιασε από το μπράτσο, μου έσφιξε το χέρι, λες και βρήκε ένα χαμένο θησαυρό.

«Θέλω να συζητήσουμε εμείς οι δυο μας.» μου είπε.

Αισθάνθηκα σαν ένας πολίτης του κόσμου,

ελεύθερος σε μια πνευματική και πολιτιστική ελληνική παγκοσμιότητα,

που υπάρχει και θα υπάρχει στον αιώνα τον άπαντα.

Αλλά η νοσταλγία δεν έπαψε ποτέ να με τυραννά,

είναι η τιμωρία του τόπου μου,

προς τον εαυτό μου επειδή τον άφησα κι έφυγα.

Τώρα ατενίζοντας τα περασμένα

και φθάνοντας σχεδόν στο τέλος του σκληρού μου δρόμου,

έπαψα πλέον να διαμαρτύρομαι,

γιατί κατάλαβα ότι εγώ ήμουν ο αρχιτέκτων

του δικού μου πεπρωμένου.

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Συμπόσιο στη Νέα Υόρκη

                    Συμπόσιο στην Νέα Υόρκη

Σύμφωνα με τα ΜΜΕ  τα ξένα όχι τα Ελληνικά, η παγκόσμια κοινότητα  δίνει μεγάλη σημασία στις Ελληνικές εκλογές της Κυριακής 25/01/15, το έχουν   σαν πρώτο θέμα, κατά κάποιον τρόπο παρουσιάζουν  τους Έλληνες ως πρωτοπόρους σε μια επανάσταση εναντίων την Λιτότητας που είναι κατευθυνόμενη από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Έλληνες φίλοι που ζούμε στην Νέα Υόρκη την Παρασκευή βράδυ 23/01/15  συναντηθήκαμε για ένα συμπόσιο εκτός του να ευχηθούμε τα Χρόνια πολλά για τον καινούργιο χρόνο, ανταλλάξαμε σκέψεις και γνώμες  για τις εκλογές. Η πολιτική συζήτηση ήταν το πρώτο θέμα. (αν και δεν έχουμε δικαίωμα ψήφου)

Από όπου και οι Φωτογραφίες…

                                                Γαβριήλ Παναγιωσούλης

                                                     Νέα Υόρκη 

Το Μέλλον θα δείξει:

                                              Το Μέλλον θα δείξει

 Ήταν  το έτος 1946 1η Απριλίου, γινόταν δημοψήφισμα στην Ελλάδα και ήταν υποχρεωτικό να ψηφίσεις. Το δημοψήφισμα ήταν αν θέλει ο λαός  να γυρίσει στην Ελλάδα ο βασιλιάς, ο Γεώργιος ο Βου, ή όχι.

 Ήμουν μικρός δεν είχα δικαίωμα ψήφου, αλλά μια και το σχολείο μας το θεωρούσα κάτι σα δεύτερό μου σπίτι ήμουν παρών στο προαύλιο του όταν οι κάτοικοι ψήφιζαν.  Τα ψηφοδέλτια ήταν 3 ένα ΝΑΙ, ένα ΟΧΙ, κι ένα ΛΕΥΚΟ.

Στην πόρτα το σχολείου είχαν τοποθετηθεί δυο μαγκουροφόροι, σαν Ηρακλείδες το μόνο που έλλειπε ήταν το στέμμα  και το μότο «Η ισχύς μου, η αγάπη του Λαού»

 Αλλά δεν έχει και πολύ σημασία μια που πολλοί κάτοικοι, μετά βίας καπάκιζαν το αλφαβήτα. Όταν ο πολίτης εκτελούσε το καθήκον του και ψήφιζε κατά την αρέσκεια του, βγαίνοντας στην πόρτα οι μαγκουροφόροι του ζητούσαν να τους δείξει τα εναπομείναντα άχρηστα ψηφοδέλτια.  Θα έπρεπε να έχει δυο, το λευκό και το Όχι, σημείο ότι είχε ψηφίσει ΝΑΙ  Αν δεν ήταν έτσι τον έπαιρναν παράμερα και τον ξυλοφόρτωναν  με τις μαγκούρες κι αυτός ο φουκαράς έτρεχε να γλυτώσει τη ζωή του…. Έτσι με την βία  κατόρθωσαν και  ξαναϊδρύθηκε η Βασιλεία στην Ελλάδα….

Όμως ο τότε κατατρεγμένος φτωχός Ελληνικός λαός δεν είχε εναλλακτική επιλογή.
Εμείς που σήμερα γίναμε παππούδες!!

 Φύγαμε  για ένα καλύτερο αύριο, (δεκαετία 1950)  μάλλον μας έδιωξαν ακόμα ανήλικους σαν το παιδομάζωμα, που όμως δεν ήταν παιδομάζωμα αλλά κατά κάποιον τρόπο αναγκαστική μετανάστευση, όχι μόνο για τον εαυτόν μας, αλλά για να έχουν μια μπουκιά ψωμί οι εναπομείναντες, έστω κι ένα παράθυρο ελπίδας. Φύγαμε με μια αθώα καρδιά γεμάτη αγκάθια που έσταζε αίμα από τις κακουχίες, από αυτά που αφήσαμε πίσω με τον σκοπό να βοηθήσουμε.

Βρεθήκαμε μπρος σε μια σκληρή αντιμετώπιση εργασίας, μπρος σε μια μη μόνιμη διαμονή, που δεν σου επέτρεπε να μορφωθείς, ή ακόμα να μάθεις μια τέχνη, οπότε ήμασταν  πάντοτε στο εν κινήσει, εκτός αυτοί όπου είχαν μπάρμπα στην «Κορώνη.» 

Ποια ήταν η πληρωμή μας;  

Όταν γυρίζαμε ως επισκέπτες στην γενέτειρα  οι εναπομείναντες ζωντανοί έτρεχαν να κρυφτούν μην τους ζητήσουμε μερτικό από τις κληρονομική πέτρινη γη.

Αυτά ήταν τότε:  

Σήμερα όμως έχουν αλλάξει τα πράγματα, οι Έλληνες εκπολιτίστηκαν, μορφώθηκαν σε μια σύγχρονη κοινωνία.
Οι  εθνοσωτήρες μας προκήρυξαν εκλογές, περιμένουν να εκλεγούν, από έναν λαό που τον έχουν καταδυναστεύσει  αυτοί οι ίδιοι, που τον έχουν βουλιάξει στο χρέος  και το πιο παράξενο είναι ότι όλοι υπόσχονται, μα και ο κάθε ένας χωριστά  ότι αυτοί ξέρουν την λύση του προβλήματος. Πολλά τα κόμματα, πολλοί οι Εθνοσωτήρες, όλοι τους έχουνε το εγώ μπροστά τους, ακολουθεί το ατομικό συμφέρον τους και τελευταία η πατρίδα.     

Κι εγώ ως απλός άνθρωπος  λέω:

-Είναι Απορίας άξιον αφού οι εθνοσωτήρες  ήξεραν τη λύση,   γιατί άφησαν την Ελλάδα Να βουλιάξει στο χρέος και στην  ρεμούλα;        

Δεν είναι σωστό η γη που μας γέννησε να διασύρεται με τέτοιο βάναυσο τρόπο στην παγκοσμιότητα..
Ζητούν δανεικά για να πληρώσουν τα επιτόκια δανεισμού, είναι σαν μια πυραμίδα, που κάποτε θα γκρεμιστεί. Ξανά έρχεται η ξένη μπότα του κατακτητή, τούτη την φορά όχι στρατιωτική, αλλά οικονομική κατοχή.
Χρεωκοπία, πτώχευση, δραχμή, ή  Grexit, ή τίποτε απ τα ανωτέρω!
Αντί να συσπειρωθούν να μονιάσουν, να κάνουν μια εθνική κυβέρνηση υπάρχει μια μυωπία ως προς την εξωτερική πολιτική  κάνουν πως δεν βλέπουν τις βλέψεις των γειτόνων,  στην επανασύσταση της πάλαι ποτέ Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και όχι μόνο... 
Επικρατεί μια κατάσταση όπου μοιάζει με αυτή μετά την του πρώτου παγκοσμίου πολέμου και έπεται  συνέχεια,  όπου οι ξένοι κινούσαν και  κινούν τα ηνία. 
Το μέλλον θα δείξει...
 Όλοι μας που ζούμε στο εξωτερικό  έχουμε κάτι τι κοινό. Είμαστε Μετανάστες, μα και νοσταλγοί, με έναν κοινό παρονομαστή, την Ελληνική εθνικότητά μας.
Κανονικά θα έπρεπε το ελληνικό κράτος να μας παρέχει μια καινούργια ταυτότητα,  την των μεταναστών,   θα έπρεπε να αισθάνεται περήφανο για του Έλληνες του εξωτερικού, που νοσταλγούν και αγαπούν τον τόπο που γεννήθηκαν…
Αντί αυτού μας αρνήθηκαν και συνεχίζουν να μας αρνούνται το δικαίωμα ψήφου…
Άρα ούτε που μας λαμβάνουν υπ’ όψιν τους.
Τι κρίμα!

 Γαβριήλ Παναγιωσούλης