Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2008

Αποτοξίνωση...


Στη φωτογραφία τέσσερα εγγόνια μου σε μια μικρή, πολύ μικρή του Θεού, πέτρινη καταγάλανη ακτή της Πυλάρου.
Ελένη, Χαράλαμπος, Γαβριήλ, Λούης-Γαβριήλ

ΑΠΟΤΟΞΙΝΩΣΗ

Υπάρχει ένα βιβλίο μιας ινδής συγγραφέα Arundhati Roy κάτοικου Αγγλίας με τον παράξενο τίτλο The God of small things, «Ο Θεός των μικρών πραγμάτων.»
Ο τίτλος με γοήτευσε τόσο πολύ ώστε στην παραμονή μου στην Ελλάδα, για 52 μέρες δηλαδή εννοώ στην Πύλαρο Κεφαλονιάς να αισθάνομαι ευτυχής με αυτά τα μικρά πράγματα, όποια και να ήταν. Να δηλαδή, ένα τζιτζίκι που τιτιβίζει, το σερνικό κοτσύφι με την κίτρινη μύτη του και το θηλυκό με τη μαύρη, να ψάχνουν για κανένα ώριμο σταφύλι ή σύκο, μετά να μαλώνουν με τις καρακάξες ποιος θα το πρωτο-κατασπαράξει, το κυνήγι μιας μύγας να την βγάλω έξω, μια σφήγκα να με κυνηγά στην παραλία κι εν τέλει να με τσιμπά, μα και αυτά τα μικρά ξανθά μερμήγκια, λιγκόνια τα λέμε εμείς που με κυνηγάνε από πίσω, ακόμα και το καπέλο μου γέμισαν αυτό που πήγαινα για μπάνιο στη θάλασσα, φαίνετε θα τους άρεσε η μυρωδιά μου.
Λοιπόν στο χωριό είχα έναν καναπέ προπολεμικό, ήτανε της θείας μου, η οποία δεν υπάρχει πλέων, κι αυτή τον είχε κληρονομήσει από την μάνα της, με τους σεισμούς είχαν σπάσει τα δυο στρογγυλά άκρα αυτά που ακουμπούν τα χέρια επάνω οι επισκέπτες και η πλάτη, είχαν μείνει ανέπαφα τα 4 πόδια με τον σκελετό. Ένα αρχαιολογικό κειμήλιο είχε κι ένα στρώμα ισχνό μάλλον μπαμπάκι θα είχε μέσα του, ακριβώς στα μέτρα του, εκεί ξάπλωνα για ύπνο, το πρωί που σηκωνόμουν πονούσαν τα κόκαλά μου.
Εκεί την έβγανα, ήταν ίσα, ίσα στο σώμα μου δεν περίσσευε ούτε μια σπιθαμή, έτσι το βιβλίο που διάβαζα πριν με πάρει ο ύπνος δεν είχα χώρο να το βάλω δίπλα μου και το πέταγα στο πάτωμα.
Όχι ότι δεν είχα κρεβάτι αλλά ο καναπές μου άρεσε, «τώρα θυμήθηκα σε ένα βαπόρι δεν κοιμήθηκα ποτέ σε κρεβάτι, πάντοτε μου άρεσε το καναπεδάκι,» ο καναπές συμβολίζει για εμένα την προσωρινότητα, ας πούμε πας επίσκεψη και κάθεσαι στον καναπέ, όλοι περιμένουν πότε να φύγεις, είσαι ο άνθρωπος της στιγμής, κάτι σαν τον στιγμιαίο καφέ που σου σερβίρουν.
Θα ήταν χαράματα περίπου 4 πρωί όταν το σπίτι άρχισε να τρέμει, σεισμός, πετάχτηκα όρθιος, τι να κάνω; Μια λύση ήταν να μπω κάτω απ’ το κρεβάτι, έλα όμως που ο καναπές ήταν χαμηλός, διάβολε τρέχοντας βγήκα έξω. Εν τω μεταξύ είχε σταματήσει, ήταν της δύναμης στη σκάλα ρίχτερ 5.2
Κάθε μέρα περνούσε από μπροστά το λεωφορείο για την παραλία εκεί που είναι και η πρωτεύουσα του δήμου, η Αγία Ευφημία, περίπου 5 χιλιόμετρα κατηφόρα, έμπαινα έτοιμος για κολύμπι στη θάλασσα, μετά από τρεις ώρες ξαναγύριζα σπίτι, έτρωγα μια τομάτα σαλάτα, τυρί ντόπιο και φρέσκο χωριάτικο ψωμί με λάδι, που με έπιανε στο λαιμό από την αγνότητά του, ξάπλωνα κι έκανα τη σιέστα μου στο καναπεδάκι.
Με το που έπεφτε ο ήλιος, άρχιζα μια πεζοπορία δυο χιλιόμετρα, στο γυρισμό πέρναγα από το την πλατεία έπινα μια γκαζόζα συζητούσα με φίλους χωριανούς, αυτούς που δεν είχαν ξενιτευτεί. Αυτούς που ήταν ενημερωμένοι για τα το πώς γυρίζει η γη, ή το τι συμβαίνει στην υφήλιο, όταν τους ρωτούσε που τα έμαθαν τον χειμώνα πάμε στην βιβλιοθήκη μου απάντησαν. Για να πάω στη Ζησιμάτειο Δημοτική βιβλιοθήκη έχανα την πεζοπορία μου, εφόσον έκλεινε στις 9 μ.μ. πήγαινα να απολαύσω λίγη ώρα στο ιντερνετ το οποίο παρέχει δωρεάν, ή να ξεφυλλίσω μερικά βιβλία. Η βιβλιοθήκη χτίστηκε το 1979 από δωρεάν της Κ. Όλγας Ζησιμάτου εις μνήμη του γιου της αριστούχος νομικής που φόνευσαν οι Γερμανοί το 1944, έχει εμπλουτισθεί με 3000 τόμους βιβλία, τα οποία αγοράσθηκαν ή παραχωρήθηκαν δωρεάν. Παρέχει δωρεάν χρήση υπολογιστή ιντερνετ κλπ…
Οι κάτοικοι του Δήμου της Πυλάρου τον Χειμώνα είναι περίπου χίλια άτομα,
Παραθέτω μόνο μερικές γραμμές από μήνυμα του Δημάρχου, k. Μάρκου Κοτσιλίνη για τη βιβλιοθήκη:
Σ’ ένα μικρό τόπο υπάρχει και λειτουργεί ένας φάρος πνευματικός που οδηγεί δύσκολα αλλά σταθερά σε ανώτερα επίπεδα ζωής, οδηγεί στο ΕΥ ΖΕΙΝ
Τα μεσάνυχτα πάλι περπατούσα κάτω από τ’ αστέρια για το σπίτι, σταματούσα και τα μέτραγα περιμένοντας μήπως πέσει κανένα, μάταιος κόπος, ήξερα ότι το καναπεδάκι με περίμενε, ξάπλωνα και τότε είναι που μου έκαναν συντροφιά τα γαυγίσματα των σκύλων, από μακριά ακουγόταν ο ήχος των κουδουνιών από κοπάδια αιγοπρόβατα, τα δε χαράματα λαλούσαν οι πετεινοί, μα και αυτά τα μερμήγκια πολλές φορές ανέβαιναν μέχρι το καναπεδάκι μου και με γαργαλούσαν.

Αυτό το είδος της ζωής το ονομάζω αποτοξίνωση του οργανισμού, του χαρακτήρα μας, από τα υλιστικά περιττά αγαθά, και το τρέχα, τρέχα του πολιτισμού μας,

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

15 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Φίλε Γαβρίλη
Είσαι κι΄εσύ ένα Θεός των μικρών πραγμάτων. Θαυμάσια η ξενάγηση που μας έκανες στον τόπο σου. Στο τόπο της αποτοξίνωσής σου. Κι΄ο κόσμος σου υπέροχος. Απλοί άνθρωποι με τις μικρές τους απαιτήσεις.
Τι περισσότερο μπορεί να είναι η ευτυχία από ένα ουζάκι στο καφενείο, δυό καλές κουβέντες, το μέτρημα των αστρων και και τα κουδούνια α+πό τα πρόβατα.
Είσαι πολύ ωραίος φίλε μου.
Ντένης

pylaros είπε...

Ντένη, αυτά τα μικρά πράγματα είναι που κάνουν την αθρώπινη ζωή να συνηπαρχει με τη φύση, γιατί πως να το κάνουμε κι εμείς παιδιά της γης είμαστε.
Αν παρατήρησες το βουνό που φαίνεται στο βάθος της φωτογραφίας είναι η Ιθάκη, το δε από αριστερά της Πυλάρου Κεφαλονιάς.

Ευχαριστώ
Γαβριήλ

Ανώνυμος είπε...

Απολαυστικό ανάγνωσμα Γαβρίλη. Πραγματικά πιστεύω, ότι η δυνατότητα να εκτιμήσεις όλες αυτές τις μικρές καθημερινές στιγμές, είναι αυτό ακριβώς που μας λείπει... και απεγνωσμένα ψάχνουμε να το βρούμε μέσα από αγορές, καριέρες, επιτυχίες, σχέσεις... Ενώ ΕΙΝΑΙ ΔΙΠΛΑ ΜΑΣ και είναι τσάμπα...
Απλά είμαστε εγκλωβισμένοι στο BORN, BUY, DIE.

Take care
G.G.

ΜΗΘΥΜΝΑΙΟS είπε...

Είθε, φίλε μου, ο Θεός ο γενναιόδωρος να σου χαρίζει υγεία για να μπορείς πάντα να κάνεις την αποτοξίνωσή σου με τα δώρα της απλοχεριάς και της μεγαλοσύνης Του, όλα αυτά δηλαδή που μας προσφέρει απλόχερα η φύση και που πολλές φορές γύρω μας είναι κι αλλού τα ψάχνουμε…
Πολύ τη χάρηκα την αφήγησή σου.
Να έχεις μια καλή κι όμορφη μέρα.

pylaros είπε...

G.G.
Ευχαριστώ που απάντησες, ξέρεις πολύ καλά ότι αυτά τα μικρά πράγματα είναι αυτά που με ελκύουν και με κάνουν να νιώθω κάτι τι το ξεχωριστό, χωρίς εντυπωσιασμούς με Ferrari, αλλά με γεμάτη ειλικρινή και ευτυχισμένη καρδιά, είναι αυτή μου η φιλοσοφία που πολύ δύσκολα την καταλαβαίνουν οι πέριξ εμού.

χαιρετισμούς στη G.G.
και πάλι σ' ευχαριστώ

Γαβριήλ

pylaros είπε...

Όπως λες κι εσύ φίλε Μυθημναίο, η
υγεία είναι το πρώτο αγαθό, τα υπόλοιπα έρχονται μετά, αλλά το δυσκολότερο είναι η ικανοποίηση του ατόμου με αυτά τα μικρά πράγματα που ο Θεός μας παρέχει, τότε μόνο βλέπεις το πόσο ευτυχής είσαι που υπάρχεις--ουν...
Ευχαριστώ Στράτο

Γαβριήλ

Ανώνυμος είπε...

Γαβριήλ,
Συναρπαστική η ιστοσελίδα σου. Με συγκίνησε.
Π.

http://xanthidisAthens.blospot.com

pylaros είπε...

Παντελή όλα καλά,

έγινε

Ευχαριστώ,

Γαβριήλ

Ανώνυμος είπε...

Μεγαλειο αισθητικης πληροτητας σου χαρισαν τα οσα εζησες εκει Γαβριλαρε.Και πως να μη σε ζηλευω εγω οταν εδω,στη γη της Ξενης, ο καθενας μας ειναι ενας σταυρος διχως ονομα, σ'ενα νεκροταφειο διχως συννορα....Αυτα σου γραφω εδω μιας και δεν ξερω απο ΣΧΟΛΙΑ και BLOGS.

Ευάγγελος Διακογιάννης

pylaros είπε...

Βαγγέλη, η γη της ξένης είναι αυτή που μας αγκάλιασε κάποτε και μας έθρεψε σα θετή μας μάνα, τώρα στο τέλος δεν υπάρχει αισιοδοξία γιατί αισθάνεσε παντού ξένος.

Γαβριήλ

Ανώνυμος είπε...

Γαβρίλη μου, Καλή δουλειά, και τα εγγονάκια σου, καλύτερη!
Λεπτομέρειες κι άλλα, τα είπαμε τηλεφωνικώς.
Χαιρετσμούς, Υιώτα

pylaros είπε...

Αγαπητή Υιώτα, ευχαριστώ

πράγματι το τηλέφωνο άναψε!

χαιρτισμούς

Γαβριήλ

Ανώνυμος είπε...

...Από τούτη τη γωνιά, για τον Ντένη Κ.
Στο επαγγελματικό,θαυμάσιο "μπλογκ" του Π. Χανθίδη, ό Ντένης έγραψε ένα διαχρονικό κείμενο για την ψήφο των Αποδήμων.
Διονύση, πήγαινε σε παρακαλώ να δεις και τη δική μου άποψη, όπως, κι άλλοι φίλοι θα ήταν ευκαιρία να το διαβάσουν, μαζί και άλλες πληροφορίες κ.λ.π. στην ιστοσελίδα.
Γεια σας, Υιώτα Στρατή, Ν.Υ.

Ανώνυμος είπε...

Όλοι μας, σε όλη μας τη ζωή κυνηγάμε την ευτυχία.Στην οικογένεια,στα πλούτη,στην αγάπη,στον έρωτα,στη φιλία,στη δύναμη,άλλοι εύκολα άλλοι δύσκολα,άλλοι στα μεγάλα,άλλοι στα μικρά.
Εσύ τη βρήκες στα μικρούτσικα,στα απλά και στα ανθρώπινα.Τα μικρά και τα ασήμαντα κάνουν τη ζωή να αξίζει να τη ζεις.Αυτά είναι που δίνουν τη γεύση και το χρώμα της.
Και μας δίνεις χαρά όταν μπορείς να τα περιγράφεις τόσο παραστατικά
και τόσο ανθρώπινα.
Σε ευχαριστούμε που τα μοιράζεσαι μαζί μας.
Ν τ ί ν ο ς

pylaros είπε...

Ντίνο, πολλές φορές αισθάνομαι ότι είμαι μόνος, μάλλον απομονωμένος απού τους λοιπους δι αυτές μου τις μικρές κι ασήμαντες για άλλους ευαισθησίες μου.
Χάρηκα που με καταλαβαίνεις,

ευχαριστώ
Γαβριήλ