Κυριακή, 12 Απριλίου 2009

Όταν η φουρτούνα γίνεται στεριανή.


Όταν η φουρτούνα γίνεται στεριανή.

Όταν η Κολομβιανή ναυτιλιακή εταιρία Grancolobiana, θέλησε να ανανεώσει τον στόλο της έβγαλε στο σφυρί τα παλιά της Βαπόρια. Ήταν όλα μότορσιπ Ντήζελ, τονάζ 5.000 με δυο μηχανές οι οποίες κινούσαν την προπέλα σε ένα άξονα, κατασκευασμένα στη Γερμανία. Έλληνες μικρό- εφοπλιστές έτρεξαν και αγόρασαν δυο από αυτά τα βαπόρια, το Ciudad de Bucaramanga, και το Ciudad de Cuenca. Το ένα βαπόρι το αγόρασε παλιός καπετάνιος μαζί με έναν εστιάτορα που είχε ρεστοράν κοντά στου δίδυμους πύργους, όλοι Κεφαλλονίτες. Ένας μέλος πληρώματος από τους κολομβιανούς ναυτικούς έμεινε με το βαπόρι, ήταν ο παραμάγειρας Ασούζα από το χωριό Clemencia 30 χιλιόμετρα από την Καρθαγένη. Όταν το βαπόρι αυτό ήρθε στο Puerto Barrios Guatemala, καπετάνιος ήταν ένας παλιός μου γνωστός Κεφαλλονίτης όπου είχαμε ταξιδέψει μαζί στις Ινδίες, αυτός ως γραμματικός εγώ δε, σαν καμαρότος Chief Steward.
Μόλις με είδε χάρηκε, με πιάνει από το μπράτσο και μου λέει: δεν γίνεται, θα έρθεις μαζί μου, χρειάζομαι καμαρότο. Το βαπόρι ήταν χρόνο-ναυλωμένο από την United Fruit Co. Ταξίδια τακτικά ανάμεσα Νέα Υόρκη Καραϊβική.
Το σκέφτηκα, λέω ας πάω ένα δυο ταξιδάκια να ξεσκάσω μέχρι τη Νέα Υόρκη, ο καπετάνιος είναι γνωστός, φίλος έτσι μπαρκάρισα, το πρώτο εμπόδιο στο επόμενο λιμάνι έφυγε ο μάγειρας, είχε πιάσει μια φιλενάδα κι έμεινε στο Puerto Cortez Honduras. Ξέρεις μου λέει ο καπετάνιος πρέπει να πιάσεις μάγειρας, δεν γίνεται αλλιώς. Καμαρότος ήταν ένα καλό παιδί από την Πρέβεζα. Δεν είχα άλλη επιλογή και μπήκα στην κουζίνα, είχα παραμάγειρα τον Ασούζα, μάλιστα μου έλεγε αν ήθελα να μου προμηθεύσει διαβατήριο και χαρτιά Κολομβίας ενός αδελφού του που είχαν σκοτώσει οι αντάρτες, όλα νόμιμα, αν ποτέ.
Το δωμάτιό μου απέναντι από την κουζίνα ήταν το πρώτο δωμάτιο στη μέση. Σε αυτό το δωμάτιο δεν κοιμήθηκα ποτέ στο κρεβάτι, είχε ένα καναπεδάκι, εκεί ξάπλωνα, γιατί θεωρούσα τον εαυτόν μου προσωρινό. Αυτή η ιδέα του προσωρινού μου έδινε κάποια αυτοπεποίθηση στον εαυτόν μου, ένα θάρρος ότι είχα κάπου να ακουμπήσω, ότι κάπου είχα φτιάξει δική μου φωλιά γεμάτη θαλπωρή όπου με περίμεναν. Στη Νέα Υόρκη που φθάσαμε εμφανίστηκε και η κ. Ρίκα. Πέρασε απ’ την κουζίνα, έριξε μια ματιά. Ξέρεις μου λέει, θα έρθω μαζί σας ταξίδι, σήκωσα τους ώμους μου, τι να της πω; Δεν με ενδιάφερε.
Ρώτησα ποια είναι αυτή ;
Είναι η εφοπλιστίνα μου είπαν. Ε! από τότε άρχισαν πιο πολύ τα προβλήματα, αυτή ερχόταν στην κουζίνα, έμπλεκε μες τα πόδια μου, συνομιλούσε με τον παραμάγειρα, είχαν πιάσει φιλία, μάθαινε σπανιόλικα, έφτιαχνε γλυκά, μου έλεγε μην ανοίξεις τον φούρνο και πέσει, έτρεξα κι εγώ άνοιξα τον φούρνο έπεσε το γλυκό, τότε μ’ έπιασε ένα νευρικό γέλιο γέλαγα για ώρες. Αυτή μαρμάρωσε στάθηκε όρθια με έδειχνε κι έλεγε για δες τον γελάει.
Όταν το βαπόρι έφτασε στο Puerto Barrios, μου λέει ο καπετάνιος, δεν θα μπεις στην κουζίνα να μαγειρέψεις, θα αφήσεις τον παραμάγειρα και θα πας την κυρία Ρίκα κι εμένα βόλτα με το ταξί σου.
Αυτή λοιπόν φίλοι μου φορούσε ένα δίχτυ για μαγιό, παρέα με τον καπετάνιο τους πήγαινα συνήθως σε ακροθαλασσιές και μετά πήγαινα σπίτι μου.
Αυτό γινόταν κάθε ταξίδι μέχρι που ο εφοπλιστής ήρθε μια μέρα στη Νέα Υόρκη και μας είπε θα φύγετε μόλις τελειώσετε με τα αμπάρια ανοιχτά, θα τα κλείσει το πλήρωμα, ώστε να μην προλάβει να επιβιβαστεί η κ. Ρίκα. Πρώτο μας λιμάνι ήταν το Kingston Jamaica, πια η έκπληξη! Στο μόλο του λιμανιού μας περίμενε η κ. Ρίκα.
Λέγατε ότι θα μου ξεφύγετε πήρα αεροπλάνο και ήρθα, τα ίδια κι από την αρχή, στο γυρισμό στη Νέα Υόρκη φουντάραμε στο πράτιγο, εκεί στο αγκυροβόλιο ήρθε καινούργιος καπετάνιος, ξεμπαρκάρισαν τον παλιό καπετάνιο εκεί αρόδου, έκτοτε χάθηκαν τα ίχνη τους. Μαζί χάθηκε και η κ Ρίκα. Όλα άλλαξαν. Λέω κι εγώ πιος ξέρει πότε θα ξανάρθω στη Νέα Υόρκη, ας πάω στο εστιατόριο του συνεταίρου του εφοπλιστή να γνωρίσω και τα κατατόπια της Νέας Υόρκης. Ήταν ένας κοντός χοντρούλης Κεφαλλονίτης, ο Φ. Μ. τι θα έλεγες του λέω αν μου έδινες εργασία στο μαγαζί σου, έτσι κι έτσι, πρόκειται να φύγω απ’ το βαπόρι, αν μου υποσχεθείς δουλειά θα μπορούσα να έρθω νόμιμα.
Με κοίταξε κάπως ύποπτα, μετά μου λέει μα ξέρεις μάγειρας; ξέρω απάντησα.
Ε! όχι παιδί μου, εμάς δεν μας κάνεις. Στον γυρισμό του βαποριού στην Γουατεμάλα ξεμπαρκάρισα. Πέρασαν τα χρόνια, κάποια πόρτα άνοιξε, τα κατάφερα ήρθα στη Νέα Υόρκη νόμιμα, ανακατεύθηκα με τους νόμιμους μετανάστες, αυτούς που είχαν έρθει με διαβατήρια και βίζες.
Σε μια εκδήλωση σε κοινοτική εκκλησιαστική αίθουσας στη Νέα Υόρκη, ξαφνιάστηκα όταν φίλος μου παλιός ναυτικός από τα Φραγκάτα Κεφαλονιάς (η τύχε τα έφερε και δουλεύαμε μαζί, στο ίδιο εστιατόριο) με φώναξε και μου παρουσίασε την κυρία Ρίκα. Αυτή μαρμάρωσε από την έκπληξη όταν με είδε, νόμιζα ότι θα ευρισκόσουν στη Γουατεμάλα, δεν πίστευε στα μάτια της ότι ζούσα στη Νέα Υόρκη. Μα πως είναι δυνατόν έλεγε και ξανάλεγε να σου επιτρέψουν να έρθεις; Αλήθεια πως τα κατάφερες; Την κοίταξα, είχε γεράσει οι ρυτίδες αυλάκωναν το πρόσωπό της, έφταναν μέχρι το λαιμό της, μετά σα να μετάνιωσε, να έρθετε μαζί με τον φίλο σου από το σπίτι, μας έδωσε την διεύθυνση, ένα βόρειο προάστιο της Νέας Υόρκης. Θυμήθηκα το διάβα της απ’ το βαπόρι, τις στάχτες, τα ερείπια.
Όχι, δεν πήγαμε.


Γαβριήλ Παναγιωσούλης






14 σχόλια:

Αστοριανή είπε...

"...Ριρή, Ριρή, Ριρίκα,
εσύ σαι πλάσμα παιδί μου, τρελό,
κι όποιος θα νιώσει του φιλιού σου την πρώτη γλύκα,
θα σε θυμάται, μωρό μου για καιρό..." Κλιτς-κλατς!
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Γαβρίλη μου,
αυτό είναι το τραγούδι της γιαγιάς του Δημήτρη!!!!!!!!!!!!!!!!
και δώρο σε σένα, διότι του άρεσε το κείμενο με την "Ρίκα"!

Αποκλείεται να είχες ή και να έχεις ένα τέτοιο σχόλιο στην ιστοσελίδα σου!!!!!!

Πάντως, το ευχαριστηθήκαμε παρέα!

Πήγαμε σήμερα και στους Κεφαλλονίτες σου, στην Αστόρια,
φάγαμε σκορδαλιά με βακαλάο...
ακόμη μυρίζει η ...αναπνοή μας, παρ' όλο τον καφέ και τα γλυκά!

Θα μιλήσουμε, υποθέτω,
Καλή εβδομάδα,
Υιώτα

pylaros είπε...

Rica= Ρίκα είναι στα ισπανικά μια πολύ, πάρα πολύ κοινή λέξη που εννοεί, πλούσια, νόστιμη, όμορφη, ακόμη κι ένα πιοτό υπήρχε Rica Cola σκεπτόμενος όλα αυτά από κει πήρα το όνομα...

Ευχαριστώ

Γαβριήλ

Ιουστίνη Φραγκούλη είπε...

Γαβρίλη μου,
Τί έπαιξε με τη μοιραία κυρία Ρίκα; Αφήνεις μόνο υποννοούμενα, αλλά εμείς με το πνηρό γυναικείο μυαλουδάκι μας μαντεύουμε, ναι;
Πάντως κι αυτό όπως όλα σου τα κομμάτια είναι εξόχως , υπερόχως αφηγηματικό.
Καλή Μ. Εβδομάδα

Μαριάνθη είπε...

Εμ!τι άλλο θα ταίριαζε περισσότερο από το τραγούδι που μας θυμίζει η Γιώτα για τη Ριρίκα...εις το τετράγωνο μάλιστα!
Καλά κάνατε και δεν πήγατε κι έτσι διώξατε ένα φάντασμα από τη ζωή σας που ήθελε να σας καταδιώκει.
Ο τίτλος που δώσατε πάει γάντι, μπορεί η φουρτούνα ναγινε στεριανή αλλά εσείς τη δαμάσατε.
Να είστε καλά κ. Γαβριήλ για την ακόμη μια ωραία ιστορία που μοιράζεστε μαζί μας.Έστω και ελαφρώς πιπεράτη.

pylaros είπε...

Αγαπητή Ιουστίνη,
Υπάρχει και συνέχεια και μάλιστα δραματική αλλά για ευνόητους λόγους δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες.

Ευχαριστώ για τα τόσα χαρισματικά σου λόγια για τον αφηγηματικό μου τρόπο γραφής...
Καλή Μ. Εβδομάδα
Ευχαριστώ
Γαβριήλ

Μηθυμναίος είπε...

Βίος και Πολιτεία τούτα του Γαβρίλη!
Κι εγώ, Ιουστινάκι (με το πονηρό γυναικείο μυαλουδάκι) στοιχηματίζω (με το φτωχό μου το μυαλό) πως αν η κυρία Ρίκα δεν είχε τις ρυτίδες, ναι! Θα δεχόταν την πρόσκληση και θα πήγαινε στο σπίτι της ο φίλος μας...
Έλα όμως που δεν ήταν ξέμπαρκος...

pylaros είπε...

Αγαπητή μου Μαριάνθη, Η κ. Ρίκα είναι κι αυτή μια περαστική ιστορία, από αυτές που είναι γεμάτη η κοινωνία.
Απλως μου αρέσει να παρατηρώ.

ευχαριστώ

Γαβριήλ

pylaros είπε...

Αχ! φίλε Στράτο δεν ξέρω γιατί, αλλά είχα κι ακόμη έχω όχι όμως τόσο δυνατή, μια παρατηρητικότητα, που αποτυπώνω στιγμές λες και είμαι κινηματογραφηκή μηχανή. Μετά πατώ το Replay κι έρχοντε όλα μπροστά μου. Αυτό όμως δεν εννοεί ότι έπαιρνα μέρος σε τρισδιάστατη κατάσταση.
Και όπως λες κι εσύ δεν είμαι πια ξέμπαρκος...

Ευχαριστώ φίλε,

Γαβριήλ

κυκλάμινο βουνού είπε...

Γαβρίλη μου, Χαρούμενο Πάσχα!
Στα πεταχτά, λόγω των ημερών!

Αστοριανή είπε...

ΥΓ.:
... Γαβρίλη μου,
εκεί στις ...κουνιστές σου φωτογραφίες,
το μάτι μου "άρπαξε" ένα μωρό!!!!!
Να... υποψιαστώ κάτι,
ή να συγχαρώ;

για δώσε μια κάποια εξήγηση!
Με τόσα υπονοούμενα στα γραπτά σου... μήπως;;;;;;;;;;;;
Περιμένω!
Υιώτα
(φιλικό πειραχτήρι...)

Dennis Kontarinis είπε...

Μεγάλο μυστήριο οι γυναίκες φίλε Γαβρίλη. Το ίδιο μεγάλο μυστήριο και η Ρίκσ σου. Πάντως σε χαίρομαι που μεσα στις φουρτουνιασμένες θάλσσες που άλώνησες είχες πάντοτε και θεσπέσιες συντροφιές.
Συνέχισε να μας τα λες.
Μας.....ενδιαφέρουν.
Νάσαι καλά και καλό Πάσχα.
Ντένης

pylaros είπε...

αγαπητή μου Κατερίνα, Καλό Πάσχα, Χριστός Ανέστη,
Πράγνατι τούτες οι ημέρες είναι τρέχα, τρέχα...


Ευχαριστώ

Γαβριήλ

pylaros είπε...

Αx! κόιταξα τιε φωτογραφίες δεν κουνιέται καμία, χα! χα!χα!

Όσο για το μωρό, ε! αυτό πάει πέταξε το πήρε η θάλασσα.

Ευχαριστώ
Γαβριήλ

pylaros είπε...

Φίλε Ντένη, έχεις δίκιο μεγάλο μυστήριο οι γυναίκες, αλλά έλα που γιαυτές ζούμε!!!!!!!!!


Ευχαριστώ

Γαβριήλ