Παρασκευή, 25 Φεβρουαρίου 2011

Tα Παράξενα!


Τη Νέα Υόρκη, την ονομάζουν το χωνευτήρι, την παρομοιάζω σαν χωνί που αλέθει τους διάφορους σπόρους δηλαδή τις ανθρώπινες φυλές και βγάζει ομοιόμορφους μα και ανομοιόμορφους καρπούς. Τους ανθρώπους της. Πάνω στο άλεσμα όμως επιπλέουν αυτοί που εναντιώνατε, πηδούν απ έξω απ το χωνί, αυτοί που το θεωρούν προδοσία να παρατήσουν τα πάτρια αυτά που ξέρανε μέχρι τώρα, ακόμα και τις ματσαράγκες τους.
Στο άλεσμα των καρπών εκεί είναι που χάνονται υποσχέσεις, συνειδήσεις, μα και ο συντροφικός σύνδεσμος φιλίας ή πατριωτισμού, εφόσον κυριαρχεί ο εγωιστικός ατομισμός, επισήμως και ανεπισήμως. Η ατομική εξυπνάδα, η ατομική ας μου επιτραπεί η λέξη ελληνική κουτοπονηριά, η οποία όμως δεν χωρά πλέον στην σημερινή κοινωνία.
Το βλέπω, το αισθάνομαι προσπαθώ ν’ αλλάξω ν’ απομακρυνθώ, να διαλαλήσω ότι η συμπεριφορά μας έχει αλλάξει ότι απεχθάνομαι την κουτοπονηριά, την υστεροβουλία μέχρι σήμερα δεν το έχω καταφέρει, το γιατί είναι διότι με θεωρούν έναν από τους ίδιους κι αυτό με πονάει.
Πεθαίνει ο άνθρωπος, πενθούν τα παιδιά του, οι γυναίκες του, τρέχουν οι άλλοι, να καρπωθούν αν υπάρχει κέρδος, από τις στάχτες του θα ξεφυτρώσει ένα μεγάλο δένδρο, της μνησικακίας που τους πράσινους καρπούς του θα τρέξουν να κόψουν οι τα κροκοδείλια δάκρυα φέροντες, χωρίς να ξέρουν ότι η ζωή είναι ένα τίποτα, ένα μεγάλο κενόν μιας ματαιότητας που ο μόνος που το καταλαβαίνει είναι ο αποθανών, αλλά είναι πλέον αργά… ίσως στην άλλη ζωή!
Βρέχει, έξω είναι μια μέρα σκοτεινή απαισιόδοξη.
Los Mayas dieron la bienvenida al año 5,127, que estará regido por el cargador Kab'lajuj E. Como cada ciclo del calendario maya, este constará de 18 meses de 20 días.
Οι Μάγια καλωσόρισαν το έτος 5,127, το οποίο θα 'βασιλεύει' από τον φέροντα (αχθοφόρο) Καμπ’λαχούχ Ε. Όπως κάθε κύκλος του ημερολογίου των Μάγια, έτσι κι αυτό θα περιέχει 18 μήνες των 20 ημερών.
Από την εφημερίδα Sigloxxi.
Bronx,
Όλοι το περίμεναν αλλά δεν το πίστευαν, καλό παιδί να σου δώσει και την καρδιά του, έσπερνε παιδιά, γυναίκες πολλές μα και τώρα στα στερνά του καμία, έτρεξαν όλοι ελεημοσύνη οι γείτονες, λουσάτο φέρετρο, γυαλιστερό, μεγάλα στεφάνια αυτά με τα πολλά τριαντάφυλλα, ψεύτικα δάκρυα οι πενθούντες, οι στάχτες του το πρόβλημα, τι θα τις κάνουν; Όλοι τις αποφεύγουν, τα παιδιά του αδυνατούν, πέθανε ε! και τι;
Πόσο φτηνή είναι η διπλανή ζωή, τι ουτοπία οι ανεκπλήρωτες υποσχέσεις;

Γι’ αυτό ας πιούμε μια κόπα ακόμα, ας μεθύσουμε, έτσι ίσως να έρθει η λήθη, όχι παρηγοριά αυτή δεν υπάρχει, γιατί είναι μια άγνωστη αναμενόμενη, μόνο ας τραγουδήσουμε όπως λέει και το κάτωθι ρητό.

Cuando me muero no quiero que lloren, quiero que canten en vez de llorar
Όταν πεθάνω δεν θέλω να κλαίτε, θέλω να τραγουδάτε αντί να κλαίτε .


Γαβριήλ

5 σχόλια:

Μηθυμναίος είπε...

Έξω βρέχει… η ψυχή αναζητά λίγο ήλιο κι απ’ τα κεραμίδια… στάζει θλίψη. Το ίδιο κι απ’ τα λόγια σου, φίλε.
Πόσο φτηνή είναι η διπλανή ζωή, τι ουτοπία οι ανεκπλήρωτες υποσχέσεις;

Ούτε το κλάμα… μήτε τα δάκρυα θα μας σώσουν, πρίμα μόνο να ’ναι ο καιρός για το ταξίδι μας. Τι ανάγκη θα ’χουμε τότες από γήινες ευχές και χωματένια λόγια…
Γι’ αυτό «Cuando me muero no quiero que lloren, quiero que canten en vez de llorar.»

Δεν ξέρω τι σ’ έπιασε σήμερα… Παράξενη η παραγγελιά σου.
Είναι η βροχή, η σκοτεινιασμένη μέρα, ο χαμός, τα ψεύτικα δάκρυα… οι ανεκπλήρωτες υποσχέσεις;...
Δεν ξέρω…

Αστοριανή είπε...

Έλα, Γαβρίλη μου,
καλά σου τα λέει ο Στράτος!

...ας ελπίζουμε ως την ύστατη στιγμή να "φύγουμε όρθιοι!"

Δάκρυα; ποια δάκρυα; για ποιον;
(μάλλον για μας,... όποιος 'εφυγε, πάει...)

Άσε, Γαβρίλη μου, και προγραμματίζω να σε δω αύριο, στην εκδήλωση!

Να είσαι καλά! αυτό προέχει!
Πάντα με αγάπη,
Υιώτα
και Δημήτρης,
Φίλε!

pylaros είπε...

Προσπαθώ να μην είμαι, αλλά όμως γίνομαι ένας ωμός ρεαλιστής κι όταν βλέπω γύρω μου καταστάσεις, που η ανθρωπιά κρύβεται μπρος το κέρδος, όταν βλέπω να φεύγει μια ζωή, όταν βλέπω τις γυναίκες ανεύθυνες, τα παιδάκια ανήμπορα και χωρίς καμια πρωτοβουλία, όταν βλέπω ότι δεν υπάρχει συνείδηση, όταν βλέπω ότι όλα ωχριούν μπρος στο να μην ξοδέψουν,
όταν βλέπω ότι τα δάκρυα να είναι κροκοδείλια τότε με πιάνει ένα πλάκωμα στην ψυχή, κι αν δεν φωνάξω θα με πλακώσει, δεν μπορώ να επεκταθώ μήν τυχόν και παρεξηγηθώ...

Ευχαριστώ τον φίλι Στράτο, Την Υιώτα κι όλους σας

Γαβριήλ

Μαριάνθη είπε...

Αχ κ. Γαβριήλ!!!Δυστυχώς η ζωή επαναλαμβάνεται και έχει τάση προς την αταξία!!Είναι και μπαμπέσα. Άστα να πάνε.
Άμα τα συλλογιστείς καλά άκρη δε θα βρεις...
Καλή εβδομάδα σου εύχομαι και να αισιοδοξείς.
Χαιρετιμούς.

pylaros είπε...

Αγαπητή μου Μαριάνθη,

Ευχαριστώ για το σχόλιό σου, μα είναι τόσο δύσκολο όσο κι απίστευτα αυτά που συμβαίνουν.


χαιρετισμούς

Γαβριήλ