Δευτέρα, 11 Απριλίου 2011

Δοκίμασα, να ξαναγίνω όπως πρώτα


Αφού έγραψε το γράμμα σε μια κόλα χαρτί στο πισινό μέρος ενός καθρέφτη που ακουμπούσε στα πόδια της επάνω, καθισμένη καθώς ήταν στην καρέκλα, σάλιωσε τον φάκελο, τον πίεσε απότομα για να κολλήσει ακούσαμε ένα κραχ ο καθρέφτης έγινε χίλια κομμάτια.

-Εφτά χρόνια κακή τύχη θα έχουμε, μου είπε,

-αυτό εννοεί το σπάσιμο του καθρέφτη.

-Λες να φτάσουμε ως εκεί; Είπα.


Ότι είχαμε πρωτοσμίξει.


Αν πόναγε κάπου τουλάχιστον θα ήξερα τι είναι, αλλά αυτή η ατελείωτη υπνηλία με φόβιζε. Βγήκα έξω να πάρω λίγο φρέσκο αέρα. Η Μάρθα ήταν μουσκεμένη στον ιδρώτα πέταξε από πάνω της τα σεντόνια κι έμεινε γυμνή, έγειρε το κεφάλι και ξανά κοιμήθηκε. Μια πνοή ανέμου έκανε την φλόγα απ το καντήλι να τρεμοσβήνει. Ξύπνησε από τον θόρυβο που έκανε το παραθυρόφυλλο χτυπώντας τον τοίχο, έκανε να σηκωθεί, αισθάνθηκε αδύνατη και ξανάπεσε στο κρεβάτι. Τα χείλη της υγρά ρώτησαν;

-Εσύ είσαι μάνα;

-Εγώ είμαι κόρη μου.

-Μα γιατί ήρθες να με δεις αφού είσαι πεθαμένη;

Η Έμμα μια γειτόνισσα με κοίταξε, κατάλαβε ότι η Μάρθα παραμιλούσε. Ζύγωσε δίπλα της, άνοιξε τα μάτια.

-Ακούω φωνές της νύχτας, είναι ψυχές που φτερουγίζουν, τις ακούς Έμμα;

-Όχι δεν ακούω τίποτα,

-Ακούς τον αέρα που σφυρίζει;

-Όχι,

-Πιστεύεις στον παράδεισο;

-Ναι και στην κόλαση.

-Εγώ δεν ξέρω.

Ο παπάς με την θεία μετάληψη έμεινε στον δρόμο, δεν πρόλαβε.

Όλα τελείωσαν, έφυγα.


Πήρα τον δρόμο του γυρισμού προς το λιμάνι, η πανσέληνο με συντρόφευε, κατάλαβα πως ήσουν εσύ Μάρθα, οι αχτίνες της περνούσαν από τα υγρά σου χείλη και με χάιδευαν.


Μπήκα στο μπαρ γεμάτο ναυτικούς και γυναίκες κάθισα σε σκαμπό παράγγειλα πιοτό, ήθελα να ξεχάσω, να ξαναγίνω όπως πρώτα, εκεί βρήκα την Ζόϊλα, όμως, είπα όχι την έκανα πέρα, μετά ήρθε η Μαρίνα να μου πει τα νέα ότι παντρεύτηκε, ήρθε η Αυγουστίνα και η Ντέλμη με χαιρέτισαν, με κοίταζαν. Τι κρίμα αισθάνθηκα, διαφορετικός από πρώτα σαν χαμένος, τελικά ήρθε η ιδιοκτήτρια παλιά μου γνωστή, έβαλε το χέρι της στην πλάτη μου σα να ήθελε να με προστατεύσει μην στενοχωριέσαι για τίποτα, έλα αύριο στο σπίτι θα μαγειρέψει ο Χρήστος, πήγα, πάνω στα κέφια τους τελείωσε η φιάλη του γκάζι, δεν πρόλαβε να μαγειρέψει, ήταν Κυριακή κι όλα κλειστά ήπια ακόμη δυο μπύρες μεζές φιστίκια, κι έφυγα…

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

8 σχόλια:

Αστοριανή είπε...

Γαβρίλη μου,
αυτές είναι οι ...ύαινες που σου έλεγα προ ημερών...
...τώρα, είσαι ή δεν είσαι προληπτικός;...

...στο μυαλό σου, ζαλισμένες οι αναμνήσεις...
η "αναφοράτους; ενδιαφέρουσα, αφού είναι γραμμένες στο"πρώτο πρόσωπο...!!!"

...κι εγώ, που σήμερα φύτεψα τέσσαρες τριανταφυλλιές και τρεις ντάλιες... πάλι ύπνος δεν μ''επιανε,
καθώς βλέπεις είναι 12.43 -κι ώρα εδώ δεν δείχνει αλλαγμένη, δηλ. μία ώρα μπροστά...
Καλή υπόλοιπη νύχτα, φίλε μας,
Υιώτα

Μαριάνθη είπε...

Καλημέρες!!!
Να είσαι καλά να χαιρόμαστε.

σταγόνα είπε...

Μάταιη προσπάθεια φίλε μου.. έπειτα απο κάθε λεπτό που περνάει έστω και ασήμαντο κατά τη γνώμη μας, κανείς μας δεν μπορεί να ξαναγίνει όπως πρώτα.. κάθε λεπτό κάτι προσθέτει κάτι αφαιρεί... πόσο μάλλον που στο μεσοδιάστημα μεσολάβησε μια ανθρώπινη απώλεια...
Γράφεις πολύ όμορφα στο έχω ξαναπεί!!!!

pylaros είπε...

Γεια σου αγαπητή μου Υιώτα,

Πολλές φορές βρίσκόμαστε σε μέρη ή ακόμα και σε καταστάσεις όπου δεν μπορούμε να προβλέψουμε με άλλα ήθη κι έθιμα ανθρώπων κλπ... που όμως υπάρχουν


Αυτά αποτυπώνο από τη μνήμη μου σε μυθυστοριματικό ύφος...

Ευχαριστώ

χαιρετισμούς

Γαβριήλ

pylaros είπε...

καλημέρα από την βροχερή Νέα Υόρκη, αγαπητή μου Μαριάνθη,


χαίρομαι όπου επισκέπτεσαι το Μπλογκ μου που πολλές φορές γράφω δημοσιεύματα ξενικά προς τις Ελληνικές συνήθειες και ήθη..,

αλλά ανήκουν κι αυτά στην ανθρωπότητα
Ευχαριστώ
Χαιρευσμούς

Γαβριήλ

pylaros είπε...

Αγαπητή μου Σταγόνα,
Είναι όπως το διατυπώνεις, κανείς δεν μπορεί να γυρίσει προς τα πίσω προπαντός το ρολόϊ του χρόνου, αλλά έστω και η σκέψη των περασμένων νοστιμίζει τη σημερινή μας ζωή!

ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια

χαιρετώ

Γαβριήλ

Dennis Kontarinis είπε...

Ανεπανάληπτες οι ζωγραφιές σου φίλε Γαβρίλη όπως πάντα.
Και υπέροχη η μεταφορά τους στους άλλους.
Νάσαι καλά
Ντένης

pylaros είπε...

Φίλε Ντένη καλώς ξανα-ήλθες


Ευχαριστώ

Γαβριήλ