Τρίτη, 13 Αυγούστου 2013

Το κλειδί.


Έτσι για να διαβάσουμε και κάτι, όχι μόνο φωτογραφίες!  

                         Το κλειδί

Κρεμόσουν  από μια κλειδαριά σκουριασμένο,  σε λυπήθηκα, τέτοια αφοσίωση! 
Φτωχό μου κλειδί σου έχουν φύγει και τα δόντια, δεν ανοίγεις ούτε κλείνεις  παραδείσους.  Θυμάσαι  τα όνειρα που κάναμε μαζί όταν σ’ έκρυβα κάτω απ’ το κεραμίδι για να μη σε χάσω, τώρα κρέμεσαι σαν πεθαμένο  απ’ της πόρτας  μου την κλειδαριά, αυτή  που κάποτε  άνοιγες ανυπομονώντας να μου προσφέρεις τη θαλπωρή της αγάπης της ευτυχίας. Σκούριασες να με περιμένεις, η κλειδαριά γέμισε αράχνες,  σάπισε η πόρτα, έφυγε και η θαλπωρή, πέταξε η αγάπη, τα όνειρα σβήστηκαν,  γέμισες σκουριασμένες ρυτίδες κι εσύ επιμένεις εκεί πιστό  να εξακολουθείς να με περιμένεις;  Μα  δεν ξέρεις ότι   στην τελευταία μας  κατοικία δε βάζουν  κλειδί;   Δεν σε χρειάζομαι  πια, έλα μην κλαις έτσι είναι ο χρόνος είναι ο κυρίαρχος των πάντων, αυτός σε σκούριασε, κι εσένα κι εμένα.  Πέταξε ο χρόνος, έφυγαν τα χρόνια,  ήρθαν κι αυτοί οι ‘μάστορες’, αυτοί που κατάλαβαν την ανησυχία της ανθρώπινης ψυχής, φτιάξανε θρησκείες  μας τις σερβίρανε,  διαλέγεις και παίρνεις σύμφωνα με το ότι  σου αρέσει, με ότι εσύ προτιμάς την τάδε ή τη δείνα έτσι για να ικανοποιήσεις ένα εσωτερικό σου κόσμο ο οποίος ψάχνει για αιωνιότητα, αμφιβάλει και φοβάται.
Διαβάζεις  τα βιβλία της κάθε μιας θρησκείας, τις υποσχέσεις τους, ακούς  τα κηρύγματα των προφητών τους,  οι περισσότεροι σου υπόσχονται μια θέση σε ένα μελλοντικό φανταστικό υπερπέραν, το παράδοξο είναι ότι ούτε οι ίδιοι γνωρίζουν αυτόν τον κόσμο κανένας δεν πήγε και γύρισε. Αισθάνεσαι τον χρόνο που τρέχει, ψηλαφίζεις τη φθορά του. Όμως γεννιέσαι ελεύθερος.   Όταν γεννιέσαι  άλλοι αποφασίζουν για σένα. Μετά πάει έχασες την ελευθερία σου. Μπαίνεις σε ένα λούκι που άλλοι έσκαψαν, η παράδοση και η  τιμή της σκέψεις, σε κρατούν δεμένο,  πληρώνεις για να μπορείς να εξασκείς  το ότι πιστεύεις, αυτό που σου έμαθαν,  είναι για να ζήσουν αυτοί που διδάσκουν τις θρησκείες, όχι δεν είναι χαρισμένες από μια ουράνιο δύναμη αλλά man made,  είναι business.  Έλα  κατάλαβέ το, μην κλαις αγαπημένο μου κλειδί,  υπάρχει η αρχή και το τέλος, όλοι προσπαθούμε να μην φτάσει το τέλος ο κάθε ένας μας χωριστά, έλα όμως που η φθορά του  χρόνου δεν   συγχωρεί, η μητέρα γη ανυπομονεί. Υπάρχει  και η ερώτηση, τότε γιατί γεννηθήκαμε ποιος ο σκοπός μας; Μα και γιατί εφόσον όταν ωριμάσουμε πιο σοφοί γεμάτοι πείρα, να φεύγουμε; Όταν γεννιέται το ανθρώπινο γένος είναι σαν να γεννιέται για πρώτη φορά; Σα να μην ξέρει τίποτα, αθώο;
Ξέρεις αγαπημένο μου κλειδί σκέφτομαι και  με έχει νικήσει  η σκέψη,  η μητέρα γη κάνει ανακύκλωση των προϊόντων της σε συμφωνία με το χρόνο που μας φθείρει,   ο οποίος είναι κι αυτός συνέταιρος της,  την διατάζει… Εμείς, εσύ κι εγώ είμαστε προϊόντα της μητέρας γης. Έτσι είναι φτωχό μου κλειδί δεν υπάρχει πια η κλειδαριά σου, μόνο η θύμηση της. Αυτή  που μας φύλαγε τη νύχτα απ’ τους κλέφτες, τα κοράκια,  τ’ άγρια τα  ζώα και απ’ τους άλλους  ανθρώπους. Σκούριασες και συ  που μας κλείδωνες στη σιγουριά μες το μαύρο το σκοτάδι, αυτό πού -άπλωνε η νύχτα μαζί με τα στοιχειά της,  καλικάντζαρους και άλλα.  Έχε γεια!

Γαβριήλ Παναγιωσούλης




6 σχόλια:

Αστοριανή είπε...

...δίκιο είχε η φίλη σου
που σε είπε "φιλόσοφο"!(μόνο το όνομα του ποταμού δεν μας είπες...)
Όσο για το κλειδί...
νοσταλγικό το γράμμα...
μου θύμησες το "λυχνάρι" ...!!
Να είσαι καλά,
Γαβρίλη μας.
Χαιρετισμούς,
Υιώτα

pylaros είπε...

Αγαπητή μου Υιώτα,
Hταν ένας παραπόταμος του Delaware bay Pennsylvania κοντά στην Φιλαδέλφεια,
Ναι δίκιο έχεις το λυχνάρι και το κλεδί είναι και τα δυο σημαδιακά της εποχής εκείνης, που όμως τα φυλάω σαν κειμήλιο ταυτότητάς μου!

Ε! κάτι έχω κι εγώ στα ξένα τα οποία με συνδέουν με τον τόπο και την ημερομηνία γέννησής μου.

Είχα και κάτι άλλο αλλά μετά κι αφότου γύρισα στην Ελλάδα τα πέταξα.
Ήταν εσώρουχα ραμένα από την μάνα μου, φτιαγμένα από σακί ζάχαρης, αυτής που μας έφερνε η ΟΥΝΡΑ και αγορασμένα στη μαύρη αγορά.

Τότε υπηρχε πραγματική φτώχεια, πείνα και δυστυχία...
ευχαριστώ
χαιρετώ

Χαιρετισμούς Δημήτρη

Γαβριήλ

Χαρά Θ. είπε...

Γαβρίλη μου
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ για σήμερα με την Παναγία αρωγό σε κάθε σου ενέργεια, κάθε σου επιθυμία,ατομική ή συλλογική εύχομαι.
Το "Κλειδί" είναι άλλο ένα έργο σου που έρχεται να ενωθεί με το "Λυχνάρι" και ν αποτελέσει όχι μόνο μία αναδρομή σ ένα διακαώς ζητούμενο παιδικής αθωότητας αλλά και προβληματισμού!
Μόλις έμαθα για το θάνατο ενός ανθρώπου που ναι μεν δε γνώριζα,όμως γνώρισα μέσα απο αυτό το μέσον του Ιντερνετ την κόρη του και έγινε αγαπημένη μου φίλη, κι έχω σοκαριστεί.
Ετσι το κείμενό σου απέκτησε ένα ακόμα έρεισμα σκέψης πάνω στην φθαρτότητά μας και στο μόνο σίγουρο απο γεννησιμιού μας,το τέλος!
Αυτό είναι το μόνο δεδομένο εξ αρχής που ανοίγουμε τα μάτια στον κόσμο,απλά παίζουν οι ημερομηνίες αναχώρησης.
Κρίμα όπως λες κι εσύ να φεύγουμε οταν είμαστε ώριμοι και έχουμε αποκτήσει εμπειρίες ζωής,αλλά... άλλος αποφασιζει γι αυτά κι εμείς είμαστε άνθρωποι, ανήμποροι και φθαρτοί...
Πολύ ωραίο, συγκινητικό και φιλοσοφημένο κείμενο Γαβρίλη με συγκίνησες και με προβλημάτισες .
Θα το ξαναδιαβάσω,αλλά όχι απόψε, έχω ήδη κλονιστεί πολύ.
Καλό ξημέρωμα απο την Ελλάδα και ευχές πολλές
Με αγάπη
Χαρά

pylaros είπε...

καλησπέρα αγαπητή μου Χαρά,
Χρόνια πολλά σήμερα εορτή του Αγίου Γερασίμου στην Κεφαλονιά.

Όπως μου γράφεις λυπήθηκες για τον θάνατο πατέρα φίλης σου που γνώρισες μέσα απ' το Ιντερνετ. Οι χαρές και οι λύπες τρέχουν με ηλεκτρονική ταχυτητα, γνωρίζουμε φίλους ανθρώπους που ποτέ δεν έχουμε δει, συμβαδίζουμε σε σκέψεις και γούστα, με ομοιους μας σε κάθε άκρη της υφηλίου, όλοι μαζί αποτελούμε ένα φιλικό άγνωστο γνωστών που συμμεριζόμαστε χαρές και λύπες...
Μια εξέλιξη που απαιτεί μυαλά νεανικά παρθένα για να φτάσει ακόμα πιο πέρα, μέχρι τους άλλους πλανήτες.
Εμείς μένουμε απλώς ουραγοί ακολουθόντας τα όσα έχουμε μάθει μέχρι σήμερα...

ευχαριστώ

με αγάπη

Γαβριήλ

Μηθυμναίος είπε...

Να πω κι εγώ, φίλε μου, ότι μου θύμησες κι εμένα το "Λυχνάρι";

Λένε πως η ζωή χαμογελάει πάντα σ' εκείνον που ξέρει να της ανταποδίδει αυτά που του έδωσε...
Κι εγώ είμαι βέβαιος γι' αυτό.

Μπαίνω σιγά σιγά από τις ανοιχτές πόρτες των φιλικών ιστολογίων. Αρκετή νομίζω η αποχή... ήταν καιρός.

pylaros είπε...

Όπου νάναι το καλοκαίρι μας αφήνει, θα αρχίσουν τα πρωτοβρόχια, Να σήμερα αστράφτη και βροντά, βρέχει και θα μαζευτούμε πάλι στην παλιά μας γνώριμη γωνιά.

Εφέτος το καλακαίρι μου φάνηκε πολύ μακρύ μεγάλο απέραστο δεν ξέρω ίσως γιατί έμεινα ακίνητος, δηλαδή στο ίδιο μέρος.

φίλε μου Στράτο,
Ευχαριστώ

χαιρετισμούς

Γαβριήλ