Παρασκευή, 12 Σεπτεμβρίου 2014

Επέτειος





Υπάρχουν κάποιες ημερομηνίες οι οποίες μένουν αξέχαστες για τον κάθε ένα μας,  μία από τις πολλές αυτές ημερομηνίες  είναι για εμένα η 11 Σεπτεμβρίου 2001, η χθεσινή ημέρα.
Όχι γιατί έχω κάνα πύργο και μου τον γκρέμισαν, ούτε γιατί πέσανε έξω οι business που δεν είχα, ούτε έχω. Απλούστατα την μέρα εκείνη έτυχε να υπερίπταμαι πάνω από τον Ατλαντικό ωκεανό με κατεύθυνση τη Νέα Υόρκη, όπου επειδή ήταν τα γενέθλια της εγγονής μου με περίμεναν να τραγουδήσουμε όλοι μαζί το happy birthday    και να κόψουμε το κέικ.
          
Πετάγαμε πάνω απ τον Ατλαντικό Ωκεανό, πριν λίγες ώρες είχαμε αφήσει πίσω μας τις βόρειες ακτές της Γαλλίας, το αεροπλάνο της ALITALIA προορισμός Νέα Υόρκη, οι επιβάτες Ιταλοί και πολύ ολίγοι Έλληνες. .

Ξάφνου ακούστηκε έτσι απότομα η φωνή του πιλότου, κάτι είπε στα Ιταλικά που δεν κατάλαβα, μετά το επανέλαβε στα Αγγλικά που ίδρωσα για να καταλάβω. Πήραμε διαταγή να γυρίσουμε πίσω στην Ευρώπη, στην Ρώμη. Έκανε  λοιπόν στροφή, ένας πανικός κατέλαβε τους επιβάτες οι  περισσότεροι πετάχτηκαν όρθιοι,  μερικοί  έλεγαν ίσως να υπάρχει βόμβα, κινητά τηλέφωνα ανοίχτηκαν, κάτι κορίτσια φαινόταν φοιτήτριες όρθια φώναζαν, μιλούσαν Αγγλικά, Ιταλικά, σηκώθηκα κι εγώ όρθιος, ο πανικός μας είχε παραλύσει, τότε μου ήρθε μια κρύα λογική και την είπα στους συνεπιβάτες μου. Αν ήταν βόμβα θα πηγαίναμε στο πιο κοντινό αεροδρόμιο κάπου στη Γαλλία, άρα κάτι άλλο συμβαίνει.

Φθάνοντας στην  Ρώμη κατά τις 11 νυχτερινή συνάντησα ένα ένα χάος, γεμάτο το αεροδρόμιο αστυνομικούς, έκανα μια κουτή ερώτηση,

Εδώ που με φέρατε που θα πάω;
Για να πάρω μια κουτή απάντηση,
-Να πας στο προξενείο σου…

Κανένας δεν μας έλεγε το λόγο γιατί γυρίσαμε, μόνο ότι δεν μπορούσαμε να αναχωρήσουμε για τη Νέα Υόρκη.

Ξαναπήγα στην Αλιτάλια απαίτησα να φύγω από τη Ρώμη, πράγματι με έβαλαν σε ένα αεροπλάνο αυτά DC9 που έχουν τρεις μηχανές στο τελευταίο κάθισμα εκεί αποκάτω από την μηχανή όπου κάθονταν οι αεροσυνοδοί.

Φθάσαμε Αθήνα ήταν περίπου μεσάνυχτα, πετάχτηκα έξω, πήρα το λεωφορείο για το Σύνταγμα κι από εκεί με τα πόδια σε ένα μικρό ξενοδοχείο στην Πλάκα όπου πήγαινα τακτικά, το Άνταμς.

Στο μπαρ είχαν την τηλεόραση, κόσμος πολύς παρακολουθούσε την καταστροφή των Διδύμων, κοίταξα το ρολόι μου ήταν σχεδόν δυο μετά τα μεσάνυχτα, της επόμενης ημέρας 12 Σεπτεμβρίου απίστευτο, μετά πήγα σε δωμάτιο, κοιμήθηκα λίγο, 7 το πρωί πήρα ταξί για τον σταθμό λεωφορείων Κηφισού, αργά το απόγευμα ήμουν στην αγκαλιά της Κεφαλονιάς, όπου πέρασα ακόμα 15 μέρες περιμένοντας σειρά….


Είναι η ημερομηνία όπου άλλαξαν όλα τα μέτρα ασφαλείας στα αεροπορικά ταξίδια, αιτία το γκρέμισμα των Διδύμων... 


Γαβριήλ Παναγιωσούλης 











10 σχόλια:

dennis kontarinis είπε...

Καλημέρα φίλε μου
Και για μας έχουν μείνει αξέχαστες εκείνες οι τραγικές στιγμές που ζήσαμε εκείνο το πρωινό.Εργαζόμουν στην ίδια περιοχή οντα στους Δίδυμους και έζησα την καταστροφή αφού δεν υπήρχε συγκοινωνία να επιστρέψουμε σπίτι μας και αναγκαστικά μείναμε εκεί να παρακολουθούμε την τραγωδία.
Νάσαι καλά φίλε.

pylaros είπε...

Γεια χαρά σου φίλε Ντένη,

Υπολογίζω ότι ΄πολλοί άνθρωποι θα έχουν κάτι να πουν για αυτές τις αξέχαστες αγωνιώδες στιγμές.
Η περιπέτεια μου ήταν αιωρούμενη στον αέρα, εφόσον δεν πατάς σε στεριά όλα μπορεί να συμβούν, αν ήμουνα φτερό θα με έπαιρνε ο άνεμος και θα με πέταγε σε κάποια γωνιά του πλανήτη. Όμως ήμουν ένας solid τρισδιάστατος con carne y hueso...
Ευχαριστώ

Γαβριήλ

Αστοριανή είπε...

Γαβρίλη μου,

και πέρυσι σου έγραφα...
κρατάμε ακόμη τα πεδιλάκια που έφερε στο χέρι, (72 Στ.,Μανχάτταν μέχρι την 59 μετά την γέφυρα... στο Κουήνς... με τα πόδια!!!!!!!!!!!!!!)

η Τζόυ μας: "-ελάτε να με πάρετε!!!!!!!!!!! δεν μπορώ να περπατήσω άλλο..."

Εκείνη, τα κατάφερε.
Ένα γειτονάκι που μόλις είχε πιάσει εργασία, κοντά στους Πύργους... έγινε σκόνη! το ίδιο και η φίλη του μετέπειτα γαμπρού μας...

Τί να λέμε!
Ντροπή,
αλλά -τελικά- σε ποιούς;;;;;;;

Χαιρετισμούς,

Υιώτα

nikol είπε...

Οι τρομοκρατικές επιθέσεις μένουν χαραγμένες στο μυαλό μας γιατί νιώθουμε ότι βιάζουν την ψυχή μας σε όποιο κράτος και αν είναι !!! Πόσο μάλλον στο κέντρο της Νέας Υόρκης , το κέντρο του κόσμου!!!
Καλό ξημέρωμα Γαβριήλ!!!

pylaros είπε...

Αγαπητή μου Υιώτα,
ήταν κι αυτή μια παγκόσμια περιπέτεια όσοι ήταν στην στεριά κι όσοι ευρισκόταν αιωρούμενοι στον Αέρα.

Απίστευτο κι όμως αληθινό.
Μου άρεσε αυτό που γράφεις, είναι τόσο αληθινό!!

(Τί να λέμε!
Ντροπή,
αλλά -τελικά- σε ποιούς;;;;;;;)

χαιρετισμούς ΔΗΜΉΤΡΗ

με αγάπη
Γαβριήλ

pylaros είπε...

Αγαπητή μου Νικόλ,
Ναι έχεις δίκιο, οι τρομοκρατικές επιθέσεις βιάζουν κατά κάποιο τρόπο την ψυχή μας είτε στην στεριά είτε στους αιθέρες.

Απίστευτο κι όμως έγινε σε δυο ώρες τρεις χιλιάδες και πάνω οι νεκροί..

Ευχαριστώ
πάντα με την αγάπη μου
Γαβριήλ

Μηθυμναίος είπε...

Εκτός της απίστευτης αυτής τραγωδίας ήταν η ημερομηνία που άλλαξε τον κόσμο.
Πολλά γράφτηκαν, μένω στην τραγωδία, στην καταστροφή.

Ήμουν στη δουλειά μου όταν είδαμε όλο αυτο το τρομερό που συνέβαινε εκεί κι εμείς κολλημένοι στις οθόνες... Απίστευτο!

Χαρά Θ. είπε...

Η Μαύρη επέτειος της Αμερικής και του Κόσμου όλου,που ένοιωσε να κλονίζεται η σιγουριά και η αυτοπεποίθησή του οτι είναι άτρωτος!
Χτυπήθηκε το πιο καλά φυλασσόμενο μέρος στον Πλανήτη,το Πεντάγωνο, τίποτα πια δεν έμεινε ίδιο!
Κρίμα σε τόσους ανθρώπους που πλήρωσαν ένα βρώμικο πόλεμο.
Τυχερος εσύ Γαβρίλη μου που γυρίσατε και δεν είχατε την τύχη των ανυποψίαστων επιβατών των πτήσεων-καμικάζι! ΑΠο τότε τρέμω κάθε φορά που ταξιδεύει η κόρη μου,αλλά δε μπορώ να κάνω απολύτως τίποτα.C' est la vie!
Την αγάπη μου πάντα

pylaros είπε...

Καλημέρα φίλε μου Στράτο,

όπως λες κι εσύ Πολλά γράφτηκαν, μένω στην τραγωδία, στην καταστροφή.

Κι εγώ απλούστατα έτυχε να ήμουν στον αέρα, αιωρούμενος μην ξέροντας που θα καταλήξουμε.

Ευχαριστώ

Γαβριήλ

pylaros είπε...

Καλημέρα Χαρά μου,
Χάρηκα που συναντηθήκαμε εδώ.

μου άρεσε πολύ το φιλοσοφικό σου (C' est la vie!) "Así es la vida"

Ήταν μια έκπληξη για ολόκληρο τον κόσμο, από τότε μέχρι σήμερα άλλαξαν πολλά, προπαντός το σύστημα ασφαλείας (Ψάξιμο στους επιβάτες πριν επιβιβασθούν στο αεροσκάφος) μέχρι τα παπούτσια σου βγάνουν.

Ευχαριστώ

με αγάπη

Γαβριήλ