Δευτέρα, 11 Ιανουαρίου 2016

Η Ευτυχία!

                                                      Η Ευτυχία
                              Στην Φωτογραφία τα κεραμίδια του σπιτιού μου 

Ήμουν ξαπλωμένος σε αυτόν τον καναπέ,  που δεν έχει κεφαλάρι, αυτόν που γλύτωσε απ τους σεισμούς της Κεφαλονιάς, αυτόν που όταν ήμουνα μικρός ήταν  στο σαλόνι του σπιτιού για να κάθονται οι επισκέπτες.
Αυτό ο ίδιος είχε  ένα στρώμα ισχνό που δεν μπορούσαν να ξεκουραστούν τα κόκκαλά μου, αλλά αυτό μου έδινε μια δύναμη απέναντι στην φύση λες και ήμουν φακίρης .
Εκεί μ’ έπαιρνε ο ύπνος το καλοκαίρι, παρέα μου στης νύχτας την σιγαλιά με συντρόφευε  το άλεσμα του ανέμου, που έκαναν οι ανεμογεννήτριες πάνω στην κορυφή του βουνού, αλλά   που και που με συντρόφευε  και καμιά κουκουβάγια που λαλούσε την ερημιά του τοπίου. 
Από κάπου μακριά τα ξημερώματα ακουγόταν η φωνή του κόκορα που προανάγγειλε την γέννηση, όχι του Χριστού αλλά μιας καινούργιας μέρας. 
Σηκώθηκα έτριψα τα μάτια μου πλύθηκα και κοίταξα κατάματα τον ήλιο αυτόν που έσκαγε το μάτι του πίσω απ το βουνό της Ιθάκης. Όπως τότε σκέφθηκα, στην ηλικία της αθωότητας, ένα αίσθημα ευτυχίας με πλημύρισε, κατέβηκα στην αυλή και μύρισα το άσπρο τριαντάφυλλο που είχε ανθίσει, ποιος ξέρει ίσως ειδικά για εμένα, μου φάνηκε πως   ξανάγινα παιδί, μια αγαλλίαση πλημύρισε την ψυχή μου. Στην σκέψη μου  αποζήτησα την θαλπωρή εκείνων που είχαν φύγει.
Είναι το όνομα του βουνού, που στους πρόποδές του είναι το σπίτι που γεννήθηκα

Σαν νύχτωσε ξαναπήγα στον καναπέ και ονειρεύτηκα το σταμάτημα του χρόνου.
Ο ψίθυρος από το άλεσμα του ανέμου, η κουκουβάγιες, και τα αλυχτίσματα σκύλων από κάπου μακριά ήταν η νυχτερινή μου παρέα, συνέχισαν να τραγουδούν στην δική τους γλώσσα την ευτυχία του τοπίου. Τελικά κατάλαβα  ότι  τα τόσο μικρά, τα τόσο απλά  πράγματα σου φέρνουν την ευτυχία,
Κάτι που αδίκως έψαχνες να βρεις στην ανθρωποθάλασσα της οικουμένης, η οποία σου κρατούσε σφαλισμένη την πόρτα, σαν να ήσουν ο αποδιοπομπαίος μην ξέροντας ότι εσύ κρατούσες το κλειδί της δικής σου ευτυχίας.
Γαβριήλ Παναγιωσούλης




10 σχόλια:

Μηθυμναίος είπε...

Εγώ, φίλε μου, για να μη χαλάσω την ησυχία στον καναπέ και την ηρεμία που σου χαρίζει "το άλεσμα του ανέμου", είναι από τα βάθη της καρδιάς μου να σου ευχηθώ να 'ναι ατέλειωτο όλο εκείνο που σε κάνει ευτυχισμένο!

Χαρά Θ. είπε...

Αγαπημένε Γαβρίλη
οταν στο ξημέρωμα του Νέου Χρόνου έβαλα μία ανάρτηση στο f/b "τα μικρά κι ασήμαντα" έγραψα Επειδή αναζητάμε απεγνωσμένα τα μεγάλα και χάνουμε την ουσία των "μικρών"... Είθε τη Νέα χρονιά να αλλάξουμε τις προτεραιότητες."
και το πιστεύω ακράδαντα αυτό
Γι αυτό επειδή Κάθε μικρή μας ταπεινή στιγμή, αντηχεί στα πέρατα του κόσμου κι όσο πιο ασήμαντη κι ανόητη φαντάζει στα μάτια μας, τόσο πιο μακριά εκείνη ταξιδεύει στ’ αστέρια.
Να χαμογελάς γιατί όλα έχουν σημασία κι ανυπολόγιστη αξία.
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ νάχεις με πολλές-πολλές τέτοιες όμορφες στιγμές
Πάντα με αγάπη
Χαρά

Αστοριανή είπε...

..πόσο όμορφα σου τα γράφει η Χαρά Θ. !!~!

Γαβρίλη μου, ΕΣΥ κρατάς το κλειδί!

Να είσαι γερός, μαζί με τους δικούς σου,

Υιώτα
"αστοριανή..."

nikol είπε...

Καλέ μου φίλε πράγματι κρατάς το κλειδί της ευτυχίας σου που ανοίγεις την πόρτα και μας αφήνεις να βλέπουμε αυτά τα μιθκρά και υπέροχα που κάνουν ευτυχισμένο τον άνθρωπο !!!
Την αγάπη μου

pylaros είπε...

Καλημέρα από την απέναντι όχθη φίλε Στράτο, φίλε αυτό που λές προσπαθώ να το αποκτήσω ('ναι ατέλειωτο όλο εκείνο που σε κάνει ευτυχισμένο) και όταν το αποκτήσω τότε αρχίζουν τα ζιζάνια να μου λείπουν, να μου λείπει η βαβούρα, οι ανθρώπινες γνώμες, τελικά καταλαβαίνω ότι τίποτα το ανθρώπινο δεν είναι τέλειο...
Πάντα θα υπάρχει κάτι που δεν θα σε αφήνει ήσυχο ακόμα και η παρέα του αντίθετου φύλου..
θα λες αμάν να αποχτήσω κι αυτό!
και μετά......

Ευχαριστώ
Γάβο

pylaros είπε...

Αγαπητή μου Χαρά,
Συμφωνώ ότι οι προτεραιότητες συμβαδίζουν σύμφωνα με την εποχή, αυτό είναι αλήθεια 100%
Τώρα όπου έφτασα σε κάποια ηλικία αισθάνομαι τις προτεραιότητές μου ν' αλλάζουν και όχι μόνο αλλά όταν θέλω να επιβάλω ή να εξηγήσω αυτά που κάποτε πίστευα, ή ας πούμε αυτά που με έκαναν κι έφτασα ως εδώ το ακροατήριό (εννοώ τους εδώ γύρω μου με αυτούς που συνομιλώ) μου αποφεύγει να με ακούσει, άρα μπορώ να πω ότι θα σκέφτονται τι να ξέρει αυτός ο γεροξεκούτης, αφού στην εποχή του, πήγαιναν καβάλα σε όνους, μάλιστα χωρίς σαμάρι.
οπότε αυτό σε αναγκάζει να βρεις όμοιους αλλά όσοι έχουν απομείνει είναι και αυτοί χαμένοι ή έχουν μεταναστεύσει στον Αχέροντα.
Έτσι κι εγώ ψάχνω για τα μικρά αυτά πραγματάκια, τα οποία θα συντροφεύουν τους στοχασμούς μου όμως είναι μια ατελείωτη πηγή έρευνας προς απόκτηση της ευτυχίας η οποία είναι προσωρινή.
Ο άνθρωπος έχει μέσα του αυτή την περιέργεια να δει τι είναι πίσω απ τον ορίζοντα, ή ακόμα να μάθει και τις σκέψεις των συνανθρώπων του έστω και διαφορετικής ηλικίας.
Είναι τότε που αρχίζει να αμφιβάλει αλλά δεν τον βαστούν τα κότσια για να δοκιμάσει πάρα πέρα.

Σου εύχομαι καλή χρονιά με υγεία κι ότι ποθείς.
πάντα με την αγάπη μου
Γαβριήλ

pylaros είπε...

Αγαπητή μου Υιώτα,
Προσπαθώ όσο μπορώ με το κλειδί ν' ανοίξω την πόρτα της ευτυχίας, μόνο που καμιά φορά απ' την σκουριά δεν ανοίγει, αλλά η προσπάθεια μου δεν σταματά.
Ευχαριστώ
χαιρετισμούς
Γαβριήλ

pylaros είπε...

Αγαπητή μου Νικόλ,
Με τα χρόνια το σώμα του ανθρώπου φθείρεται όπως όλα τα τρισδιάστατα πράγματα πάνω στην γη.
Η σκέψη, ο νους πρέπει ν' αλλάζει προτεραιότητες σύμφωνα με την εποχή ή σύμφωνα με το τι δύναται να εκπληρώσει.
Είναι μια δύσκολη απόφαση αλλά αναγκαία για να συνεχίσεις την ύπαρξή σου, οπότε με το να θέλεις ν' ακούσεις το φτερούγισμα μιας μύγας, ή ένα σωρό μικρά πράγματα που σε περιτριγυρίζουν σου δίνουν την χαρά ότι κι αυτά όπως κι εσύ αποτελείται ένα μέρος μιας σοφής δημιουργίας, οπότε και το αίσθημα της ευτυχίας...
Σου εύχομαι ο καινούργιος χρόνος να ικανοποιήσει κάθε σου επιθυμία.
Πάντα με την αγάπη μου
Ευχαριστώ

Γαβριήλ

Κέρινα Ποιήματα είπε...

Καλή χρονιά αγαπητέ μου κ.Γαβιήλ!
Η φράση :το άλεσμα του ανέμου, μοναδική.
Αλλά και αυτά τα μικρά τα καθημερινά τα ασήμαντα που ομορφαίνουν τη ψυχή μας,αρκεί να παρατηρούμε! Γύρω μας και μέσα μας!
Καλή χρονιά!
Υπάρχει τόση ομορφιά!

pylaros είπε...

Αγαπητή μου Βαρβάρα καλή χρονιά.

Μέχρι αυτό βρήκαν τώρα τελευταίος να αλέθουν τον άνεμο και να παράγουν ενέργεια.


Κι εγώ να ακουω την νύχτα το γρι,γρι των τροχών

ευχαριστώ

Γαβριήλ