Aggeliki Karapanou

 is with 

Gabriel Panagiosoulis

 and 

Aggeliki Karapanoub

.

DetScemempirfbndonerSSt rh1ls ocaatsSre c3t:16m PdtrM  · 

Ο λογοτέχνης που θα σας παρουσιάσω σήμερα, λέγεται Γαβριήλ Παναγιωσούλης και διαμένει στην Αμερική. Εργάστηκε πολλά χρόνια ως ναυτικός, μέχρι που έκανε οικογένεια στη Γουατεμάλα και μετά από χρόνια μετανάστευσε για πάντα στη Νέα Υόρκη. Έχει εκδώσει πολλά βιβλία, κυρίως πεζογραφήματα. Δυο απ'αυτά έχουν βραβευθεί στην Ελλάδα. Τα ποιήματα που έχει γράψει, είναι εμπνευσμένα από τη ναυτική ζωή. Σε αντίθεση με τον μάστορα του είδους, τον Νίκο Καββαδία, που προτιμούσε τον ομοιοκατάληκτο στίχο, ο ποιητής Παναγιωσούλης ενδίδει στην ελεύθερη φόρμα. Τα ποιήματά του είναι βαθιά βιωματικά, με εξωτική ατμόσφαιρα, ζωντανές εικόνες, πραγματική συγκίνηση και νοσταλγία. Εμένα προσωπικά με συνεπήραν,τα λάτρεψα. Θα ταξιδέψουμε με δέκα απ'αυτά και θα ευχαριστήσω τον θαλασσόλυκο που μου τα εμπιστεύτηκε, μετά από παρότρυνσή μου. Να είστε πάντα καλά κύριε Γαβριήλ!

ENNEPE-MOUSSA.GR

Δέκα ποιήματα του Γαβριήλ Παναγιωσούλη

Ποτέ μην Αγαπήσεις

Ποτέ μην Αγαπήσεις:

Θέλεις το γέλιο και η χαρά,

νάναι πάντα σιμά σου,

θέλεις να ζήσεις ευτυχής,

να λάμπει η ματιά σου,

θέλεις γλυκά να ζήσεις,

ποτέ μην αγαπήσεις.

***

Σε στήθη που καρδιοχτυπούν,

Εις όρκους μην πιστεύεις,

Σε χείλη που γλυκομιλούν,

Αγάπη μην γυρεύεις,

Τα ψεύδη θ’ απαντήσεις,

Όποιον και ν’ αγαπήσεις.

***

Οι τόσοι αναστεναγμοί,

Γρήγορα λησμονιούνται.

Τα όνειρα συντρίβονται,

οι όρκοι δεν τηρούνται.

Δεν θα μετανοήσεις

Εάν δεν αγαπήσεις.

***

Πανωραία Αλεξανδράτου.

***

Υ.γ. στην φωτογραφία η μητέρα μου ο Πατέρας μου κι εγώ, 1934, τα καλά χρόνια...

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

218Georgia Likoudi Pollatou, Σπυρογιάννης Φραγκισκάτος and 216 others

80 Comments

Like

Comment

Sign of the Times

Xθες 23 Απριλίου 2020 μια ηλιόλουστη μέρα βγήκαμε για βόλτα στην γειτονιά μου. αυτό το κάτσε σπίτι τρελαίνει Με την μόνη διαφορά ότι εμείς οι άνθρωποι φορέσαμε το φίμωτρο και οι σκύλοι ήταν ελεύθεροι να αναπνέουν την άνοιξη .... Άλλαξε ο κόσμος
Στην φωτογραφία η εγγονή μου Ελένη και η αφεντιά μου

Πάσχα 2020
Το φετινό Πάσχα, με τις οδηγίες κάτσε σπίτι για να γλυτώσεις από τον Χάρο αυτόν που παίρνει ψυχές, μην πάρει και την δική σου…
Mα ποιος Κυβερνά τον κόσμο, την ύπαρξή μας, την ζωή μας, το γέλιο μας... Μήπως κανένας Γολιάθ το μέγεθος; Λάθος ένας πιο μικρό και από κόκκο άμμου νάνο ιός παράσιτο που φοβάται ακόμη και το σαπούνι ή που μπορεί να τον σκοτώσει το σαπούνι αυτό που φτιάχναμε με στάχτη, ποτάσα, και μούργα στα Μαρκάτα Κεφαλονιάς... και που ακόμα η σημερινή τεχνολογία ψάχνει να βρει πως να κάνει το Σαπούνι χάπι να το πίνεις και να δολοφονεί το γιο της Κορώνας…

Ήρθε η Άνοιξη

 Η φύση ντύθηκε στα γιορτινά της ήρθε η Άνοιξη κι εγώ ετοιμάστηκα να την υποδεχθώ με το να χαϊδέψω την μητέρα γη... με το τσαπί μου έτσι για να θυμηθώ την παιδική μου ηλικία που τόσο μου έλειψε...
Αλλά τούτη η άνοιξη δεν είναι άνοιξη αλλά εποχή που κλείνουν τα μπουμπούκια απ' τον φόβο της κορώνας με τον γιο της
Primavera de mis quince años relicario de mi juventud...
una juventud que ya pasó hace muchos años atrás, y lo que dejó se muestran en esta foto ..

Περπατώντας...

Περπατώντας…
Ξάφνου θόρυβος ακούστηκε από πίσω μου, γύρισα το κεφάλι, η λογική και ο νους, παρέα με τον χρόνο πιασμένοι χέρι, χέρι με ακολουθούσαν.
Στάσου φώναξαν, μην τρέχεις:
Σταμάτησα έκπληκτος, η ζωή σου μέχρι εδώ ήταν σαν παραμύθι μου είπαν, τώρα ήρθε η σειρά μας πλέον να αναλάβουμε εμείς τα ηνία.
Τους κοίταξα έκπληκτος, λυπημένος, κι εγώ που νόμιζα ότι ήμουν ένας παντοτινός Φαέθων που κρατούσα τα ηνία της ζωής μου;
Κοίταξα τα πόδια μου πατούσαν στην γη, τον Φαέθων στον ουρανό τον κυνηγούσε ο πατέρας ήλιος, με βαρύ χέρι παρέδωσα τα ηνία φοβούμενος τον θυμό του ήλιου.
Ήταν οι αρχές της Νέας Υόρκης, αυτές που μου είπαν κάτσε μέσα, φοβού την κορώνα του, άσε τον ήλιο να τρέχει μόνος του…
Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Μια Ηλιαχτίδα

Miα ηλιαχτίδα:

Πώς να τρέξω να πιάσω την ηλιαχτίδα αφού μου την έκλεψε ο χρόνος;
Αυτός μου πήρε και τα όνειρα, μοιάζει με δολοφόνος.
Μια φορά κι έναν καιρό μου τάχε δώσει όλα σ’ ένα τροπικό παράδεισο, με άφησε να τα δοκιμάσω όλα, χόρτασε η ψυχή μου απ’ τη βροχή, χόρτασε να χορεύουμε μαζί κάτω από τσίγκινα κεραμίδια τον χορό της αγάπης
Χόρτασε η ψυχή μου να στροβιλιζόμαστε αγκαλιασμένοι σαν τον καπνό που τρέχει να ανεβεί στον ουρανό από μια στενή καπνοδόχο, αυτή που όταν έβρεχε έπεφταν στάλες βροχής και χόρευαν πάνω στην χόβολη, αυτή που είχαν αφήσει τα κούτσουρα.
Οι στάλες έκαναν τρύπες και ζουζούνιζαν στην κρυμμένη θράκα σα να ήταν σφαίρες αυτές που αφαιρούν τη ζωή, αυτές που βγαίνανε απ’ τα όπλα, αυτά που κρατούσαν οι στρατιώτες του χρόνου, αυτού που σου μέτραγε μια, μια, τις μέρες λες και ήταν δικές του, που τελικά ήταν.
Σήμερα ξαναήρθαν οι στρατιώτες του χρόνου φέρνοντας καινούργιες ηλιαχτίδες τυλιγμένες σε υποσχέσεις, αυτές που προσπαθούν να γλυκάνουν την ζωή μας αυτή που καταφέραμε να κρύψουμε σε τετραγωνισμένους άχαρους τοίχους στην πόλη της Νέας Υόρκης…
Τούτη την φορά νίκησαν οι ηλιαχτίδες και μαζί γιορτάσαμε το σήμερα αφήνοντας για αύριο τους στρατιώτες της φθοράς του χρόνου
Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Μια στγμιαία αναλαμπή

Μια στιγμιαία αναλαμπή…

Η ζέστη όπως κάθε μέρα αφόρητη αποπνικτική, το μπακάλικο της Έμμα, ένα μικρούτσικο ήταν απέναντι από το σπίτι, γύρισα κουρασμένος από το οδήγημα, το πουκάμισό μου ξεσχιζόταν σάπιζε απ’ τον ιδρώτα πίσω στην πλάτη, είναι εκεί όπου ακούμπαγα στο κάθισμα του αυτοκινήτου οδηγώντας ταξί.
Μπήκα στο σπίτι, τα παιδάκια έτρεξαν να με αγκαλιάσουν, φωνάζοντας με χαρά.
Κάθισα σε μια καρέκλα, φώναξε την κόρη μου θα ήταν 5-6 χρονών. Να, πήγαινε απέναντι στην κυρία Έμμα να σου δώσει μια κρύα μπύρα, μέσα μου καίω απ’ την ζέστη.

Έβαλα το κεφάλι κάτω κι έκλεισα τα μάτια, όταν τ’ άνοιξε είδα το παιδάκι να περνά τον δρόμο κρατώντας το μπουκάλι μπύρα. Μια φωτογραφία όπου αποτυπώθηκε στο μυαλό μου. Σε μια στιγμή το μυαλό μου θόλωσε, δάκρυα άρχισαν να τρέχουν απ τα μάτια μου, σα να ντράπηκα, τα έκρυψα, όχι δεν είναι δυνατόν πως ξέπεσα έτσι, που είναι τα όνειρα μου; έγιναν σκουπίδια, που είναι ο παλιός μου εαυτός;

Από απέναντι φάνηκε ένας χωροφύλακας με ποδήλατο, σταμάτησε στο μπακάλικο της Έμμας έβγαλε ένα χαρτί όπου επάνω είχε το όνομά μου και ρώτησε την Έμμα αν ξέρει που είναι το σπίτι μου.
Όχι δεν ξέρω, του είπε, μετά με ειδοποίησε.
Εν τέλει ο χωροφύλακας με βρήκε στην πιάτσα ήταν για να παρουσιαστώ στο δικαστήριο για διερμηνέας, σε Έλληνες ναυτικούς, όπου ήταν φυλακισμένοι.
Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Η ΖΩΗ ΣΗΜΕΡΑ...

Η Ζωή Σήμερα…
La vida de hoy..
Πρέπει να παραδεχθούμε ότι ένα μας μέρος, της προσωπικότητάς μας είναι συνδεδεμένο με τον Ηλεκτρονικό Υπολογιστή, αλλά αυτό το απρόσωπο μηχάνημα που αδημονείς να το ψάξεις, μέχρι που νομίζεις ότι έχει ψυχή. Εκεί φαίνονται οι στενοχώριες μας, οι ανημποριές μας, τα προβλήματά μας, ακόμα και ο ρομαντισμός μας. Σε αυτόν αναζωογονούνται οι αναμνήσεις, φουντώνουν οι ελπίδες, σε αυτόν ζεις μια ζωή όπως θα ήθελες να ήταν, που όμως δεν είναι, και ψάχνεις, ψάχνεις για μια αδελφή ψυχή, σε αντίβαρο αυτής που δεν σε καταλαβαίνει πάνω στη γη, ψάχνεις με την λυχνία της ελπίδας , ότι μια μέρα θα την βρεις, έτσι αόρατος πίσω απ’ την οθόνη γίνεσαι ήρωας, ρομαντικός, αγαπάς, ανοίγεις την καρδιά σου, μέχρι που να καταλάβεις ότι εδώ κάτω στη γη, η δική σου γη, είναι γη όλων μας, είναι αυτή που οι περαστικοί την ποδοπατούν, περιμένοντας μια καινούργια χαραυγή γεμάτη ελπίδες…
Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Tenemos que admitir que una de nuestras personalidades está conectada a la Computadora, pero ésta máquina sin rostro que estás mirando hasta crees que tiene alma. Ahí es donde se puede ver nuestra angustia, nuestra impotencia, nuestros problemas, incluso nuestro romance. Rejuvenece los recuerdos, las esperanzas son explotadas, en él vives una vida como quisieras ser, estas tan invisible detrás de la pantalla te conviertes en un héroe, romántico, amas, abres tu corazón hasta que te des cuenta de que aquí en la tierra, tu tierra es tierra de todos, es la que los transeúntes pisotean, esperando un nuevo amanecer lleno de esperanzas…….
Gabriel Panagiosoulis

Αίσιον και ευτυχές το νέο έτος 2020

Τα χρόνια τρέχουν, εμείς τρέχουμε να σταματήσουμε τον χρόνο μας δεν βαριέσαι

αυτός μας φορτώνεται στην πλάτη μας και μας γράφει κι από μια καινούργια ρυτίδα στο κούτελό μας έτσι για να μας υπενθυμίζει ότι ναι του ανήκουμε, ότι είμαστε θνητοί...

Σας εύχομαι καλό και επικοδομητικό χρόνο 2020 να εκπληρώσει του κάθε ενός μας τις επιθυμίες