Τετάρτη 9 Δεκεμβρίου 2020

 

Ο λογοτέχνης που θα σας παρουσιάσω σήμερα, λέγεται Γαβριήλ Παναγιωσούλης και διαμένει στην Αμερική. Εργάστηκε πολλά χρόνια ως ναυτικός, μέχρι που έκανε οικογένεια στη Γουατεμάλα και μετά από χρόνια μετανάστευσε για πάντα στη Νέα Υόρκη. Έχει εκδώσει πολλά βιβλία, κυρίως πεζογραφήματα. Δυο απ'αυτά έχουν βραβευθεί στην Ελλάδα. Τα ποιήματα που έχει γράψει, είναι εμπνευσμένα από τη ναυτική ζωή. Σε αντίθεση με τον μάστορα του είδους, τον Νίκο Καββαδία, που προτιμούσε τον ομοιοκατάληκτο στίχο, ο ποιητής Παναγιωσούλης ενδίδει στην ελεύθερη φόρμα. Τα ποιήματά του είναι βαθιά βιωματικά, με εξωτική ατμόσφαιρα, ζωντανές εικόνες, πραγματική συγκίνηση και νοσταλγία. Εμένα προσωπικά με συνεπήραν,τα λάτρεψα. Θα ταξιδέψουμε με δέκα απ'αυτά και θα ευχαριστήσω τον θαλασσόλυκο που μου τα εμπιστεύτηκε, μετά από παρότρυνσή μου. Να είστε πάντα καλά κύριε Γαβριήλ!

Δευτέρα 7 Δεκεμβρίου 2020

Ποτέ μην Αγαπήσεις

Ποτέ μην Αγαπήσεις:
Θέλεις το γέλιο και η χαρά,
νάναι πάντα σιμά σου,
θέλεις να ζήσεις ευτυχής,
να λάμπει η ματιά σου,
θέλεις γλυκά να ζήσεις,
ποτέ μην αγαπήσεις.
***
Σε στήθη που καρδιοχτυπούν,
Εις όρκους μην πιστεύεις,
Σε χείλη που γλυκομιλούν,
Αγάπη μην γυρεύεις,
Τα ψεύδη θ’ απαντήσεις,
Όποιον και ν’ αγαπήσεις.
***
Οι τόσοι αναστεναγμοί,
Γρήγορα λησμονιούνται.
Τα όνειρα συντρίβονται,
οι όρκοι δεν τηρούνται.
Δεν θα μετανοήσεις
Εάν δεν αγαπήσεις.
***
Πανωραία Αλεξανδράτου.
***
Υ.γ. στην φωτογραφία η μητέρα μου ο Πατέρας μου κι εγώ, 1934, τα καλά χρόνια...
Γαβριήλ Παναγιωσούλης
Image may contain: 2 people, text that says '1934 G.P.'
Georgia Likoudi Pollatou, Σπυρογιάννης Φραγκισκάτος and 216 others
80 Comments
Like
Comment

Δευτέρα 27 Απριλίου 2020

Sign of the Times

Xθες 23 Απριλίου 2020 μια ηλιόλουστη μέρα βγήκαμε για βόλτα στην γειτονιά μου. αυτό το κάτσε σπίτι τρελαίνει Με την μόνη διαφορά ότι εμείς οι άνθρωποι φορέσαμε το φίμωτρο και οι σκύλοι ήταν ελεύθεροι να αναπνέουν την άνοιξη .... Άλλαξε ο κόσμος
Στην φωτογραφία η εγγονή μου Ελένη και η αφεντιά μου

Δευτέρα 20 Απριλίου 2020

Πάσχα 2020
Το φετινό Πάσχα, με τις οδηγίες κάτσε σπίτι για να γλυτώσεις από τον Χάρο αυτόν που παίρνει ψυχές, μην πάρει και την δική σου…
Mα ποιος Κυβερνά τον κόσμο, την ύπαρξή μας, την ζωή μας, το γέλιο μας... Μήπως κανένας Γολιάθ το μέγεθος; Λάθος ένας πιο μικρό και από κόκκο άμμου νάνο ιός παράσιτο που φοβάται ακόμη και το σαπούνι ή που μπορεί να τον σκοτώσει το σαπούνι αυτό που φτιάχναμε με στάχτη, ποτάσα, και μούργα στα Μαρκάτα Κεφαλονιάς... και που ακόμα η σημερινή τεχνολογία ψάχνει να βρει πως να κάνει το Σαπούνι χάπι να το πίνεις και να δολοφονεί το γιο της Κορώνας…

Πέμπτη 9 Απριλίου 2020

Ήρθε η Άνοιξη

 Η φύση ντύθηκε στα γιορτινά της ήρθε η Άνοιξη κι εγώ ετοιμάστηκα να την υποδεχθώ με το να χαϊδέψω την μητέρα γη... με το τσαπί μου έτσι για να θυμηθώ την παιδική μου ηλικία που τόσο μου έλειψε...
Αλλά τούτη η άνοιξη δεν είναι άνοιξη αλλά εποχή που κλείνουν τα μπουμπούκια απ' τον φόβο της κορώνας με τον γιο της
Primavera de mis quince años relicario de mi juventud...
una juventud que ya pasó hace muchos años atrás, y lo que dejó se muestran en esta foto ..

Κυριακή 29 Μαρτίου 2020

Περπατώντας...

Περπατώντας…
Ξάφνου θόρυβος ακούστηκε από πίσω μου, γύρισα το κεφάλι, η λογική και ο νους, παρέα με τον χρόνο πιασμένοι χέρι, χέρι με ακολουθούσαν.
Στάσου φώναξαν, μην τρέχεις:
Σταμάτησα έκπληκτος, η ζωή σου μέχρι εδώ ήταν σαν παραμύθι μου είπαν, τώρα ήρθε η σειρά μας πλέον να αναλάβουμε εμείς τα ηνία.
Τους κοίταξα έκπληκτος, λυπημένος, κι εγώ που νόμιζα ότι ήμουν ένας παντοτινός Φαέθων που κρατούσα τα ηνία της ζωής μου;
Κοίταξα τα πόδια μου πατούσαν στην γη, τον Φαέθων στον ουρανό τον κυνηγούσε ο πατέρας ήλιος, με βαρύ χέρι παρέδωσα τα ηνία φοβούμενος τον θυμό του ήλιου.
Ήταν οι αρχές της Νέας Υόρκης, αυτές που μου είπαν κάτσε μέσα, φοβού την κορώνα του, άσε τον ήλιο να τρέχει μόνος του…
Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Δευτέρα 2 Μαρτίου 2020

Μια Ηλιαχτίδα

Miα ηλιαχτίδα:
Πώς να τρέξω να πιάσω την ηλιαχτίδα αφού μου την έκλεψε ο χρόνος;
Αυτός μου πήρε και τα όνειρα, μοιάζει με δολοφόνος.
Μια φορά κι έναν καιρό μου τάχε δώσει όλα σ’ ένα τροπικό παράδεισο, με άφησε να τα δοκιμάσω όλα, χόρτασε η ψυχή μου απ’ τη βροχή, χόρτασε να χορεύουμε μαζί κάτω από τσίγκινα κεραμίδια τον χορό της αγάπης
Χόρτασε η ψυχή μου να στροβιλιζόμαστε αγκαλιασμένοι σαν τον καπνό που τρέχει να ανεβεί στον ουρανό από μια στενή καπνοδόχο, αυτή που όταν έβρεχε έπεφταν στάλες βροχής και χόρευαν πάνω στην χόβολη, αυτή που είχαν αφήσει τα κούτσουρα.
Οι στάλες έκαναν τρύπες και ζουζούνιζαν στην κρυμμένη θράκα σα να ήταν σφαίρες αυτές που αφαιρούν τη ζωή, αυτές που βγαίνανε απ’ τα όπλα, αυτά που κρατούσαν οι στρατιώτες του χρόνου, αυτού που σου μέτραγε μια, μια, τις μέρες λες και ήταν δικές του, που τελικά ήταν.
Σήμερα ξαναήρθαν οι στρατιώτες του χρόνου φέρνοντας καινούργιες ηλιαχτίδες τυλιγμένες σε υποσχέσεις, αυτές που προσπαθούν να γλυκάνουν την ζωή μας αυτή που καταφέραμε να κρύψουμε σε τετραγωνισμένους άχαρους τοίχους στην πόλη της Νέας Υόρκης…
Τούτη την φορά νίκησαν οι ηλιαχτίδες και μαζί γιορτάσαμε το σήμερα αφήνοντας για αύριο τους στρατιώτες της φθοράς του χρόνου
Γαβριήλ Παναγιωσούλης