Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2010

Η Επέτειος

Είναι μια μέρα του Φλεβάρη, όπου τιμώ μια επέτειο μοναδική δική μου, που εορτάζεται μόνο από τον εαυτόν μου κάθε τέσσερα χρόνια.
Πρέπει να εξηγήσω:
Ότι ακολουθεί: είναι ένα μέρος της αφήγησης της ζωής ενός πιτσιρικά στην Αμερική ως λαθραίος στο νησί κρατητήρια του Έλλις,

Απόσπασμα από το βιβλίο μου Αχ! Νάξερα, σελίδα 199.

Έφτασε ο Φλεβάρης. Το ηθικό του Γερασιμάκη ήταν πλέον κουρελιασμένο. Όταν φτάσεις σε μια τέτοια κατάσταση δε σου μένει τίποτε άλλο παρά να αντιμετωπίζεις τη μοίρα σου με απάθεια. Είχε ήδη 115 μέρες φυλακή. Τις μετρούσε μια, μια και τις διέγραφε απ την ζωή του.
………………………………………………………………….......
Ένα πρωί τηλεφώνησε του θείου του…
« Ναι, είπα την ιστορία σου σε κάποιους χωριανούς» του είπε,
«Ένας από αυτούς,» συνέχισε «ενδιαφέρθηκε πολύ……
Έχει ένα βαποράκι στο Μπρούκλιν και μου υποσχέθηκε ότι θα σε πάρει ως πλήρωμα, όταν θα είναι έτοιμο να αναχωρήσει από τις ΗΠΑ. Μου είπε ότι υπολογίζει στα μέσα του Φλεβάρη.»
Η σπίθα της ελπίδας φούντωσε μέσα του και τον συνεπήρε ολόκληρο. Το είπε γεμάτος χαρά στους άλλους Έλληνες.
……………………………………………………....................
Τον λόγο ανέλαβε ο Ιερώνυμος: «Εσύ να φύγεις από εδώ μέσα;» Του φώναξε με κακία και βλοσυρό βλέμμα. «Ας γελάσουμε λιγάκι.»
……………………………………………………………………..
«Εσύ χωρίς χαρτιά που πας;» το χαμόγελο έσβησε από τα χείλη του Γερασιμάκη.
Μαζεμένοι εκεί στη γωνιά σιγομιλούσαν αναμεταξύ τους. Δεν τον πίστευαν. Άρχισαν να χαμογελούν, νόμιζαν ότι είχε αρχίσει να παραμιλά, το πρώτο σημάδι της τρέλας.
……………………………………………………….................
Ήταν 28 του Φλεβάρη, η προτελευταία μέρα του μήνα. Τούτος εδώ ήταν δίσεκτος.
………………………………………………...........................
Η απελπισία είχε καταλάβει τον Γερασιμάκη. Έβλεπε τις υποσχέσεις να εξαφανίζονται, φοβόταν να σκεφτεί, να ρίξει μπροστά μια ματιά με θάρρος.
………………………………………....................................
Κλειδιά ακούστηκαν να κουδουνάνε. Η πόρτα άνοιξε, ένας φύλακας με πράσινη στολή κι ένα χρυσοκίτρινο σήμα στο αριστερό μέρος του στήθους του μπήκε μέσα.
Κρατούσε μια κόλα χαρτί και φώναξε το όνομα του Γερασιμάκη.
……………………………………………………………………
Το φέριμποτ άρχισε να απομακρύνεται απ το νησάκι.
………………………………………………………………......
Του ήρθε να ρίξει φάσκελα, τόση η αγανάκτηση που είχε συσσωρεύσει μέσα του. Αλλά φοβήθηκε. Πήγε να φτύσει αλλά και πάλι κρατήθηκε, μην αλλάξει γνώμη ο φύλακάς του.
………………………………………………………………......
Ένα στρατιωτικό τζιπ τους περίμενε στην αποβάθρα. Ο φύλακας τον έβαλε μέσα και κάθισε δίπλα του
.
Ο Γερασιμάκης στάθηκε τυχερός, μπορούσε επιτέλους να χαμογελάσει. .

Ήταν 29η Φεβρουαρίου 1952


Γαβριήλ Παναγιωούλης

Νέα Υόρκη

12 σχόλια:

Dennis Kontarinis είπε...

Τρομερές εμπειρίες φίλε μου
Είσαι και συ από τους αφανείς ήρωες. Οι γυναίκες μας, τα παθδιά μας και τα εγγόνια μας είναι τα μεγάλα έπαθλα των αγώνων μας
Κι΄είμαστε περήθανοι
Νάσαι καλά φίλε μου με τιν μνήμες που ξυπνάς
Καλό μήνα
Ντένης

pylaros είπε...

Φίλε Ντένη,
Οι εμπειρίες αυτές δεν ξεχνιώνται ποτέ, γιατί ολόκληρο το ελληνικό κατεστημένο του καιρού εκείνου έσπρωχνε τα μικρά παιδιά έξω από τα σύνορα, σαν βαλβίδα ασφαλείας, αλλά δεν φρόντιζε να τα πληροφορίσει τι είναι ο έξω κόσμος και μετά σήκωνες πάνω στην αθωότητά σου τις συμβουλές αυτών που έμεναν κι όχι μόνο αλλά πλήρωνες την άγνοιά σου, μάλλον θα έλργα την παιδική αφέλειά σου, τιμωριμένος λες και ήσουνα εγκληματίας...
Κι αν πάμε με το σημερινό νόμο ακόμα ήσουν ανήλικος!!!!!!!!
Άστα για μερικούς ήταν πέτρινα μαύρα χρόνια.


Ευχαριστώ

Γαβριήλ

Μηθυμναίος είπε...

Τι κρίμα που είναι 29 Φεβρουαρίου αυτή η επέτειος της λεφτεριάς σου κι έτσι την τιμάς κάθε τέσσερα χρόνια. Η λεφτεριά είναι ό,τι πιο πολύτιμο έχουμε!
Το έχω διαβάσει το βραβευμένο βιβλίο σου «Αχ! Νάξερα» και τώρα μου ξαναθυμίζεις το γεγονός.

Πάντως είσαι αστείρευτος φίλε!!!

σταγόνα είπε...

ουφ.. ένας κόμπος μου ανέβηκε στο λαιμό.. τι καλά που έκανες που μετέφερες όλες αυτές τις εμπειρίες σου σε βιβλίο.. και διαβάζω απο το Στράτο ότι βραβεύτηκε..:):) συγχαρητήρια!!!

Αστοριανή είπε...

... κι όχι απλά βραβεύτηκε ως Πρώτο από την "Πνευματική Εστία" (άραγε λειτουργεί ακόμη? ο Βάιος θα ξέρει καλύτερα από εμένα...)
του Ιδρυτή (Αιγιώτη) Τάκη (Παναγιώτη) Τρανούλη), μα το ποσό της βράβευσής του έκανε τόση αίσθηση στους πνευματικούς κύκλους της Αθήνας... όπου κι εκεί, στην αίθουσα της βράβευσης (ήταν στη Μεγάλη Βρεττανία?, δεν το θυμάμαι καλά...)αρκετές κυρίες και... κύριοι διαμαρτυρήθηκαν... διότι το βιβλίο δεν ήταν "λογοτεχνικό"...
Λες κι η λογοτεχνία πηγαίνει σ' αυστηρά καλούπια ορισμένων... (που
έχασαν στη σύγκριση...)
Η γραφή του Γαβρίλη κυλάει ατόφια, κατακάθαρη στα νοήματά του, στις αναμνήσεις του...
Βιαστικός -πολλές φορές- να φτάσει στο "τέρμα" υπερπηδάει βότσαλα, πέτρες, γλυστράει γύρω από τα "βράχια"... και συχνά-πυκνά
στέλνει "τηλεγραφικές ...μνήμες" να πάρουν την φυσική ροή της σκέψης του -η Οποία θα εκραγεί αν δεν φτάσει σ' εκείνο που έχει ο ίδιος βάλει στόχο: να θυμάται και να γράφει..."
Μη σταματάς, Φίλε μας, αν
και όσοι σε γνωρίζουμε, το ξέρουμε.
Συγχαρητήρια για την "λευτεριά σου",
Χαιρετισμούς, κι αγάπη,
Υιώτα,
ΝΥ

pylaros είπε...

Αγαπητή μου Σταγόνα!
Με λίγα λόγια λες τόσα πολλά ώστε ειλικρινά σε ευχαριστώ που κατάλαβες το νόημα αυτών των διακεκομένων φράσεών μου.

Με εκτίμηση

Γαβριήλ

pylaros είπε...

Φίλε Στράτο, έτσι είναι El aniversario cada cuatro años es una especialidad no muy comun reservada para αυτούς που το έζησαν...

Φίλε πολλές φορές σκέπτομαι αν δεν είχαν έρθει έτσι τα πράγματα, πως θα ήμουν, που θα είχα καταλήξει;
ξέρεις αυτά τα αν, τα γιατί και τα διότι, κάνουν την ζωή να φαίνεται σαν όνειρο που τρέχει περιμένοντας όταν θα ξυπνήσεις, ίσως να βρεθείς σε μια άλλη διάσταση...
Πάλι όνειρα...
Ευχαριστώ

Γαβριήλ

pylaros είπε...

Αγαπητή μου Υιώτα,
Το δημοσίεωμά μου ήταν όπως θα κατάλαβες για την επέτειο του Φλεβάρη οπότε αν καθυστερούσα θα πέρναγε ο Φεβρουάριος, Η φωτο ήταν η αρχή, μα η ίδια φώτο είναι και η συνέχεια, του ίδιου προσώπου, μόνο ωριμασμένου από τα χαστούκια ή και τις περιπτύξεις του αέρα, που άλλοτε το χαϊδευε άλλοτε το έδερνε....


Έτσι είναι όπως τα λες σ' ευχαριστώ


Γαβριήλ

Μαριάνθη είπε...

Το θυμάμαι κ. Γαβριήλ το συγκεκριμένο κομμάτι πολύ καλά από την ανάγνωση του βιβλίου.Το θυμάμαι, διότι το διάβαζα και δεν πίστευα πως έζησες τέτοιες καταστάσεις και βγήκες από τέτοια βιώματα αποκτώντας μοναδικές εμπειρίες. Τέλος καλό όλα καλά. Είναι να μην το γιορτάζεις...
Χαιρετισμούς από καρδιάς.
Να είστε καλά όλοι.

Ιουστίνη Φραγκούλη είπε...

Αγαπημενε Γαβρίλη,
Να ζήσεις χίλια χρόνια να θυμάσαι αυτή τη μέρα, που σε έφερε στον κόσμο όπου έμαθες τόσα και τόσα για τη δυσκολία του ανθρώπου εν αδυναμία.
Ναι, θυμούμαι το υπέροχο βιβλίο σου, το οποίο ρούφηξα με μιας και το κρατώ στη βιβλιοθήκη μου.
Συγχαρητήρια

pylaros είπε...

Αγαπητή μου Μαριάνθη,
Μετα από τα συγχαρητήριά μου...

Πράγματι νομίζω ότι έχω το προνόμιο να λέω ότι η επέτειος είναι μοναδική δική μου!

σε ευχαριστώ δια τόσο καλά σου λόγια κι όπως λες: "Τέλος καλό όλα καλά"

χαιρετισμούς

Με αγάπη
Γαβριήλ

pylaros είπε...

Αγαπητή μου Ιουστίνη,
Σε θαυμάζω για αυτήν σου τη φράση "όπου έμαθες τόσα και τόσα για τη δυσκολία του ανθρώπου εν αδυναμία."
και μου δίνεις το δικαίωμα να κμαρώνω...
Χίλα ευχαριστώ

Γαβριήλ