Κυριακή, 6 Ιανουαρίου 2013

Καινούργιος χρόνος, παλιές σκέψεις



  
Ξεφυλλίζοντας το βιβλίο «Πηγές Επτανησιακής Φιλολογίας» (1500-1940) της Εταιρίας Κεφαλληνιακών Ιστορικών Ερευνών, εντύπωση μου έκανε η Ιστορία της ζωής του Ζακυνθινού Ποιητή   Ανδρέα Βιαγκίνη, γιο του Δημητρίου και Ρουμπίνας Σπετσιέρη γεννήθηκε στη Ζάκυνθο 8 Φεβ. 1884… γραμμένη από τον Διονύση Φλεβοτόμο, από όπου και η παρούσα αναδημοσίευση.

Σημειώσεις:

 Ο ίδιος στην έκδοσή των ποιημάτων του 1929 γράφει χαρακτηριστικά στον πρόλογό του:
«Όταν αφήνει ο άνθρωπος την ανηφόρα της ζωής, αρχίζοντας να κατηφορεί προς του καιρού την σκοτεινή κοιλάδα, χαιρετάει την ροδοστεφανωμένη παιδούλα που λέγεται ζωή των ελπίδων, για να αγκαλιάσει τη χαρακωμέτωπη και σκυθρωπή ζωή των αναμνήσεών, που αθέλητα βαδίζοντας εις τον άγνωστο γκρεμό του καιρού γυρίζει τα μάτια της σκέψης πάντοτε οπίσω, αφήνοντας ένα στεναγμό για το φευγάτο αποτρόπαιο όνειρο.
Πόσα χαρίσματα φυσικά δε φτάνουν στον προορισμό τους, εις την σύντομη εκείνη ωραία πρώτη ζωή; Και πόσοι χαϊδεμένοι πόθοι δεν βγαίνουν ψεύτικοι και πλανεροί σαν αντικαθρεφτισμοί μέσα σε Αφρικανική έρημο, για να κάμουν ακόμη πικρότερη την αλήθεια; Θυμούμαι την περασμένη ζωή ονειροφάνταστη και γλυκιά που ηκαι τα γκρεμίσματα των ρημαγμένων σπιτιών από το φοβερό καταχθόνιο στοιχειό που την έσεισε.   Μέσα  σ’ εκείνα γνωρίστηκα παιδί ακόμα με τον  ζωγράφο Πελεκάση και επάνω στους σορούς εκείνους των ρημαδιών και εις τα δροσερά σεισμοπαθή Ζάκυνθος μας αγκάλιαζε με τα πολύχρωμα λουλούδια  του κάμπου της λουλουδένια πεύκα του κάμπου, ήρθαν στο νου μου οι πρώτοι στοχασμοί της δημιουργίας και οι πρώτοι χτύποι εις τα αιστήματα μας.
………………………………………………………………………..
»Ω! χρόνια ωραία, δεν θα ξαναρθούνε πια από την αγυρισιά που ταξιδεύουν. Εκεί οι πρώτοι στοχασμοί μας ξεχύθηκαν σε ζωγραφική, σε γλυπτική και σε στίχους από ένα ψυχόρμητο χέρι σπρωγμένοι, από μια θέληση ανώτερη που ήτανε αδύνατο να σταματήσουνε…»
Ανδρέου Δ. Βιαγκίνη, Ποιήματα…      



Σημειώσεις: Χαρακτηριστικά περιγράφει τον Ανδρέα Βιαγκίνη η φίλη ζωγράφος Μαρία Ρουσέα, σε επιστολή που μας παρέδωσε μετά την ανάγνωση της ανακοίνωσής μας στο συνέδριο της Κεφαλονιάς. Μεταξύ άλλων γράφει:

Ανδρέας Βιαγκίνης! Πόσα δε μου θύμισες! Η τελευταία φορά που τον είδα, τον Μπιαγκίνη, ήταν καλοκαίρι στο Κρυονέρι, που μέναμε για τις συνηθισμένες μακρόσυρτες διακοπές μας στο «στο σπιτάκι τση χήρας» από Απρίλη μέχρι Οκτώβρη.
 Είχε έρθει να μας χαιρετίσει γιατί έφευγε, είπε για πάντα. Δεν θυμάμαι φυσικά τον μήνα. Οι γονείς μου βγήκαν ως έξω από το ξύλινο πορτόνι στο δρόμο, μαζί κι εγώ. Τον έβλεπα πισώπλατα να απομακρύνεται πηγαίνοντας προς τη Χώρα  από την αριστερή μεριά του δρόμου αντισηκώνοντας τους ώμους του σα σε λυγμό κι έφερνε ένα μαντήλι στα μάτια. «Ω ψεύτης» είπε η μάνα μου, «κάνει πως κλαίει» και ξεσπάσανε σε γέλια. Φορούσε ένα γκρίζο-σκούρο ξεβαμμένο κοστούμι, λίγο κοντό του στα μανίκια και τα μπουζάνια! Ήτανε  σκονισμένος και λαδωμένος! Δεν τον ξαναείδα.   
……………………………………………………………………………………………………………………


Απόσπασμα Επιστολής  3της  προς τον Σπύρο Μαρίνο Μισοπούλη.         Ζάκυνθο
Αθήνα 17/11/37
Αγαπητέ Σπύρο
Ευρισκόμενος εις το άσυλο ανιάτων κατόπιν της δεινής παθήσεώς μου και διερχόμενος την τελευταία  φάση  της ζωής μου, αποτείνουμε προς σε, δια να αντλήσω μικράν δύναμη των εγκαταλειπουσών πλέων δυνάμεών μου. αποτείνουμαι προς σε διότι εκτός της φιλίας η οποία στενώς μας συνέδεσε εις το παρελθόν. Υπάρχει μεταξύ μας και έτερος δεσμός ακόμη πλέον ισχυρός από την απλή φιλία. Εις δεσμός που δεν απορρέει από ανθρώπινη δύναμιν….

 Ευρίσκομαι εις νοσοκομείο το οποίον δεν παρέχει παρά τα απόλυτα ενός υγιούς ανθρώπου ως εκ τούτου οι ασθενείς οι έχοντες ανάγκη δεν δύνανται να αντεπεξέλθουν.
………………………………………………………………………………………..
Όθεν αγαπητέ μου Σπύρο, εάν δύνασαι  να γίνει μια διάλεξις ή ένας έρανος εξ εκείνων που ξετίμησαν τα φτωχά μου ποιήματα, όπως δώσει έκαστος το κατά δύναμιν και δυνηθώ να επουλώσω τας χαινούσας πληγάς μου.
Εσύ είσαι άξιος ως είναι όλοι οι ποιηταί και ελπίζω στην δική σου δραστηριότητα.
Άλλο δε σου γράφω σε φιλώ από καρδίας αδελφός εν ποιήσει.
Ανδρέας Βιαγκίνης
Εάν μου απαντήσεις γράψε
Ανδρέα Βιαγκίνην, Άσυλον Ανιάτων Αγία Ζώνη Αθήνας        

Γαβριήλ Παναγιωσούλης





12 σχόλια:

Μηθυμναίος είπε...

«Όταν αφήνει ο άνθρωπος την ανηφόρα της ζωής, αρχίζοντας να κατηφορεί προς του καιρού την σκοτεινή κοιλάδα, χαιρετάει τη ζωή… - γυρίζει τα μάτια της σκέψης πάντοτε οπίσω, αφήνοντας ένα στεναγμό για το φευγάτο αποτρόπαιο όνειρο.».

Τι όμορφα λόγια, αλήθεια... Πόσο σωστά τα λέει ο καλός ποιητής!

Έτσι δεν είναι άλλωστε; Έτσι δεν το αισθανόμαστε κι εμείς; Έτσι δεν τα γράφουμε, βγάζοντας όλα όσα σε συναισθήματα αναβλύζουν από μέσα μας;

Στις επιστολές διακρίνω παθήματα που δεν κατάλαβα καλά...
Γενικά μου φάνηκε ένας αξιόλογος άνθρωπος με αληθινό λόγο.

pylaros είπε...

Κι εμένα μου έκανε εντύπωση ο πρόλογος των ποιημάτων του, όσο για τις επιστολές είναι μεγάλες, (5 όλες μαζί) θέλησα να γράψω μόνο από μια ένα μικρό απόσπασμα, δια τις κακουχίες αρώστειας του φτώχιας κλπ.

Εν τέλει πέθανε σε γηροκομείο, φτωχοκομείο Μαρτινένγκου της Ζακύνθου 19 Φεβρουαρίου 1939.
μελλοντικώς θα γράψω και ένα του ποιήμα κλπ...

Ευχαριστώ
χαιρετισμούς

Γαβριηλ

Μαριάνθη είπε...

Να σου ευχηθώ καλή εβδομάδα κ. Γαβριήλ, έτσι σύντομα και θα επανέλθω για σχολιασμό επί της αναρτήσεως.
Χαιρετισμούς.

Χαρά Θ. είπε...

Αγαπητέ μου Γαβρίλη
διάβασα με πολύ ενδιαφέρον την ανάρτησή σου για τον συντοπίτη μου ποιητή.Ο φίλος και συμμαθητής μου Διονύσης Φλεμοτόμος, ποιητής κι ο ίδιος,πάντα ευαίσθητος και πάντα ρομαντικός εραστής των ζακυνθινών προσώπων κι εθίμων είναι απ αυτούς που δεν μας αφήνουν να ξεχάσουμε.
Οσο για τη Μεγάλη μας Μαρία Ρουσσέα πάντα ο λόγος της είναι περιεκτικός και καταλυτικός,όσο και ο χρωστήρας της.Τι να πω για τον ίδιο τον ποιητή που κατέληξε πένης;Η Πένα του τα γράφει όλα!
Σ ευχαριστώ γι αυτή την τοπική ανάσα που μου χάρισες.
ΚΑΛΗ & ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΧΡΟΝΙΑ και πάλι σου εύχομαι
Με εκτίμηση
Χαρά

pylaros είπε...

Καλή σου εβδομάδα αγαπητή μου Μαριάνθη

Ευχαριστώ για την επίσκεψή σου,


Μου άρεσαν τα λόγια στον πρόλογο των Ποιημάτων του Α. Β.
Είναι διαχρονικά...

Ευχαριστώ
χαιρετισμούς
Γαβριήλ

pylaros είπε...

Αγαπητή μου Χαρά,
Χαίρωμαι που ανγνώρισες συμμαθητή και γνωστούς μέσα απ το δημοσίευμά μου.

Αυτό το φιλολογικό βιβλίο εκδοθέν στο Αργοστόλι 2008 των 726 σελίδων έχει μέσα κρυμμένους θησαυρούς, φιλολογίας κλπ.
Διάλεξα το του Α. Βιαγκίνη διότι μου έκανε εντύπωση πόσο διαχρονικά είνα τα γραπτά του, του 1929, ακόμα περιγράφει τα άτοπα της τότε νεολαίας, μα και ο πρόλογός του λες και αυτό που γερνά, αυτό που φθείρεται είνα μόνο το σώμα. Οι σκέψεις το πνεύμα, η ψυχή παραμένουν τα ίδια...
Ευχαριστώ

με αγάπη
Γαβριήλ

Αστοριανή είπε...

(...αυτό που γερνά, αυτό που φθείρεται είνα μόνο το σώμα. Οι σκέψεις το πνεύμα, η ψυχή παραμένουν τα ίδια... Γ.Π.)

Γαβρίλη μου,

ναι, μεν, αλλά:

όταν το νήμα της νιότης κόβεται στα δύο... επώδυνα κι απροσδόκητα... με συνταρακτικές επιπτώσεις, σφίγγοντας τον λαιμό,
πνίγοντας την ανάσα...

(διαισθάνεσαι, Φίλε μου, ΤΙ υπονοώ,)

άστα! ποτέ δεν ξέρουμε το ΤΙ μας επιφυλάσσει η νέα ημέρα... κι η ποίηση; προσωρινή θεραπεία... το σώμα, όμως;

Πάντα με την αγάπη,
Υιώτα

pylaros είπε...

καλησπέρα αγαπητή μου Υιώτα,

Ναι και όχι,
Απ' όλα έχουμε,
πολές φορές λέω ότι το άτιμο το σώμα είναι σαν το άλογο που τραβάει την καρότσα, ο νούς είναι ο καβαλάρης, όταν όμως το άλογο αρρωστήσει τότε ο νους συμπαρασύρεται μέχρι που όταν ψοφήσει το άλογο παίρνει μαζί του και το νου.

Αίνιγμα η ποιότητα της Ζωής,

ευχαριστώ
χαιρετισμούς
Γαβριήλ

Μαριάνθη είπε...

Σχεδόν παραδομένο στην απελπισία της ανημποριάς τον αντιλαμβάνομαι από όσα γράφει , τον Ανδρέα Βιαγκίνη. Φαίνεται να πονά το σώμα του και να συμπαρασύρει αυτό και την ψυχή του...Δυσάρεστα αισθήματα κύριε Γαβριήλ που τα απεύχομαι για τον Άνθρωπο αλλά τα βρίσκω και στις ζωής τους κύκλους.
Χαιρετώ σε.

Ρισσιάνα είπε...

Καλησπέρα αγαπητέ μου Γαβριήλ,
πολύ όμορφα και συγκινητικά τα λόγια του ποιητή.Είναι ένας ύμνος για την ζωή, αλλά φέρουν κι ένα βάρος όταν αισθάνεται κανείς την ζωή να κατηφορίζει.Όμως το μεγαλείο της ανθρωπιάς και της ταπεινότητος το φέρει μεχρι τα στερνά του.Με πόση λεπτότητα γράφει στον φίλο του!!
Ένα μάθημα για εμάς τους σημερινούς
που ο υλισμός προσπαθεί να συντρίψει τον πολιτισμό της ψυχής,την αξιοπρέπεια και την ύπαρξή μας.
Καλό σου βράδυ, χαιρετισμούς
Ρισσιάνα

pylaros είπε...

Αγαπητή μου Μαριάνθη,

Η φτώχεια, είναι κι αυτή μια της ζωής κατάσταση, η οποία καραδοκεί στην γωνιά του δρόμου, με όλες τις συνέπειές της.

Ευχαριστώ
χαιρετισμούς

Γαβριήλ

pylaros είπε...

καλησπέρα αγαπητή μου Ρισσιάνα,

Τα παλιά χρόνια, εκεί όπου μεγάλωσαν οι προπάτορές μας στα χωριά μας η φτώχεια ήταν ένα καθημερινό γεγονός, όμως μαζί της υπήρξε και ανθρωπιά, έως και τους δικους μου καιρούς.

Σήμερα η κατάσταση έχει αλλάξει, η κοινωνία, οι απόψεις των ανθρώπων, αλλά έτσι είναι η ζωή, προχωρά εμπρός κι εμείς γράφουμε για το παρελθόν λες και βρήκαμε κάτι καινούργιο που όμως δεν είναι αλλά ένα κομμάτι από τις ρίζες των κατοίκων της Επτανήσου.

Ευχαριστώ,
χαιρετισμους

Γαβριήλ