Δευτέρα, 29 Φεβρουαρίου 2016

Το Τελευταίο Παραμύθι!


Το τελευταίο  παραμύθι…

Μεσημέρι ο ήλιος έριχνε τις καυτερές ακτίνες του κάθετα και τσουρούφλιζε την γη, ξάπλωσα έτσι στο σανιδένιο  πάτωμα πάνω  σε μια κουρελού για να δροσιστώ να περάσει το μεσημέρι, διαβάζοντας τον Θησαυρό με τα μυθιστορήματά του από μακρινές φανταστικές χώρες.
Τα τζιτζίκια έκαναν ένα συνεχές βουητό, η πόρτα ορθάνοιχτη μήπως και έρθει καμιά στάλα αέρας, ιδρωμένος αποκοιμήθηκα.
Το μαύρο πουλί κατέβηκε απ τον ουρανό ήρθε και κάθισε δίπλα μου.
-Έλα μούπε θα πάμε να γνωρίσεις τις μαγικές χώρες, αυτές που φαντάζουν τόσο όμορφες μέσα απ τις σελίδες του περιοδικού.


 Χωρίς αντίρρηση ανέβηκα πάνω στο μαύρο πουλί,  πετούσαμε και πετούσαμε, πάνω από τα σύννεφα, έμοιαζαν σαν  πούπουλα λες και ήταν μπαμπάκι.
Ξάφνου φάνηκαν κάτι μύτες που περνούσαν τα σύννεφα,
Α!! φώναξα κάτι βελόνες.
Όχι βρε, είναι οι κεραίες ραδιοφωνίας στους ουρανοξύστες της Νέας Υόρκης.
Εδώ θα κατεβούμε, είπε το πουλί.
Το φεγγάρι μας πέταξε μια ανεμόσκαλα, την έπιασα και άρχισα να κατεβαίνω.

Περνώντας έξω από ένα φωτισμένο παράθυρο, εκεί κοντά στην Wall street  σταμάτησα και πήδησα μέσα.
 Ήταν όλοι τους έλληνες εφοπλιστές, αυτοί  που είχαν πλουτίσει…
-Θα πρέπει να είναι ευτυχισμένοι, σκέφτηκα.         
-Με κοίταξαν παράξενα, στην αρχή νόμιζαν ότι ήμουν κλέφτης, κάποιος είπε:
-Είναι  σαν να είναι απ τον Θεό σταλμένος…
Γύρισα απ το άλλο πλευρό, η ζέστη μου πλάκωνε την καρδιά
 -Άκου, είπε ο χοντρός  είσαι ένας λαθραίος επισκέπτης, όχι μην φοβάσαι δεν θα σε καταδώσουμε,  μόνο θα μας κάνεις μια εξυπηρέτηση.
-Καμιά αντίρρηση, είπα.
-Θα σου δώσουμε μια επιταγή χιλιάδων δολαρίων, ο παραλήπτης δεν βρίσκεται εδώ, εσύ θα πας να τον βρεις θα στην υπογράψει, θα την βάλεις στην τσέπη σου και θα μας την φέρεις εδώ.
-Εντάξει, είπα. 
-Θα μείνεις εδώ σε φιλικό σπίτι μέχρι να φύγεις.
Βγήκα στον διάδρομο πάτησα το κουμπί του ανελκυστήρα, ήρθε ένα χρυσό κλουβί,  άνοιξε μπήκα, έκλεισε, κατέβηκε, βγήκα.  Θυρωροί με άσπρα γάντια μου άνοιξαν την πόρτα. Κοιμήθηκα σε φιλικό σπίτι.
Την άλλη μέρα ταξίδεψα με το τραίνο 72 ολόκληρες ώρες ταξίδευα. .
Βρήκα τον άνθρωπο, ένα σεβάσμιο γεροντάκι, η πλάτη του είχε καμπουριάσει απ το βάρος του χρόνου.
-Σε περίμενα, μου είπε…  
-Υπόγραψε, είπα,  έβαλε τα γυαλιά του με χέρι που έτρεμε υπόγραψε.
Έφυγα ξανά πήρα το μεγάλο τραίνο αυτό που έμοιαζε σαν σειρά από κάμπιες, που όμως ήταν βαγόνια, γύρισα στην πόλη με τους ουρανοξύστες.
-Στο γραφείο με περίμεναν.
-Τόφερες;
-Ορίστε εδώ είναι.
Ο χοντρός  κάθισε αναπαυτικά στην πολυθρόνα, άνοιξε το συρτάρι του γραφείου, έβγαλε, ένα τσιμπιδάκι σαν αυτό που τραβάνε τις τρίχες στο πρόσωπο και έναν μεγεθυντικό φακό. Έπιασε με προσοχή τις δυο άκρες της επιταγής και τις τράβηξε, με μιας χωρίστηκε σε δυο, έριξα μια φευγαλέα ματιά είδα το καινούργιο ποσόν μεγαλύτερο από αυτό που γραφόταν στο μπροστινό  φύλλο.
Ένα τικ, τακ στο παράθυρο με ξάφνιασε, ήταν το μεγάλο πουλί που μου έκανε νόημα, καιρός να φύγουμε να γυρίσουμε πίσω μου είπε, αυτοί εδώ δεν είναι σαν κι εμάς.
Ανέβηκα πάνω του και γυρίσαμε, το περιοδικό Θησαυρός  με τα μυθιστορήματα είχε τσαλακωθεί, η φωνή της μάνας μου ακούστηκε.
Ε! ξύπνα πια βράδιασε, κοιμάσαι τόσες ώρες!
Άνοιξα τα μάτια μου, κοίταξα γύρω μου θυμήθηκα το όνειρο, φώναξα,
-Μάνα είδα ένα όνειρο σαν παραμύθι!   
-Αχ παιδί μου μην πιστεύεις σε παραμύθια,  η ζωή δεν  είναι  παραμύθι, να κοίτα γύρω σου δες χιλιάδες πρόσφυγες, έχει πνιγεί η Ελλάδα, είναι όλοι αυτοί οι αθώοι, τα αθώα θύματα  που πίστεψαν στα παραμύθια των Ευρωπαίων, ξεκίνησαν   να βρουν τη γη της επαγγελίας αυτή που νόμιζαν ότι τους είχαν υποσχεθεί, αλλά από την φαντασία μέχρι την πραγματικότητα υπάρχει μια μεγάλη απόσταση, υπάρχει ένας δρόμος γεμάτος παγίδες, και όχι μόνο αλλά εδώ αποδεικνύεται ότι ο κάθε άνθρωπος το κάθε κράτος, νοιάζεται μόνο για τον εαυτόν του, αν έχει μια διαφορετική μια πιο  ανθρώπινη  προσέγγιση καταντά όπως η σημερινή Ελλάδα μια χώρα πνιγμένη από αθώες ανθρώπινες υπάρξεις που φεύγοντας τον πόλεμο κατέληξαν να περιπλανώνται από μέρος σε μέρος.
-Μου φαίνεται μάνα ότι η κατάσταση μοιάζει σαν τον πόλεμο τότε που εμείς σαν παιδιά γυρίζαμε στα ξένα κράτη πιστεύοντας ότι υπήρχε γη της επαγγελίας.
-Ναι αλλά σήμερα η Ελλάδα είναι ανεξάρτητο κράτος πως αφέθηκε να πέσει στην παγίδα   εκ του εξωτερικού κατευθυνόμενη προσφυγιά, μήπως υπάρχουν υστερόβουλες προσπάθειες να αλλοιώσουν τον πληθυσμό της Ελλάδας; 
Να προωθήσουν την πίστη της μαντήλας;
Τι να πω δεν ξέρω  γιε μου μια παροιμία λέει, έξυπνος πολιτικός θεωρείται ο ηγέτης που μπορεί να βλέπει 50 χρόνια μπροστά, κοιτώ γύρω μου δεν βλέπω κανένα.
Και πάλι δόξα τω Θεώ που υπάρχουν εθελοντές, που υπάρχει μια ανθρώπινη αλληλεγγύη, από τους κατοίκους… είπα.
Αλλά αυτό δεν φτάνει μούπε η μάνα μου...
    
                                      Γαβριήλ Παναγιωσούλης

 




8 σχόλια:

nikol είπε...

Δεν είναι παραμύθι Γαβρίλη μου είναι η ωμή αλήθεια που μας πονά ως τα τρίσβαθα της ψυχής !!! Μακάρι να ήταν ένα όνειρο -παραμύθι !!!Πόση απόγνωση από τη μια και πόση αναισθησία της καλής μας Ευρωπούλας !!!
Καλό μήνα σου εύχομαι να είσαι γερός με τους αγαπημένους σου !!!
Την αγάπη μου

pylaros είπε...

Quo Vadis Grecia?

Αγαπητή μου Νικόλ,
Καλό μήνα,
Το ότι από τα παραμύθια πέσαμε στην πραγματικότητα είναι δυστυχώς αλήθεια,
Κατά την φτωχή μου γνώμη επαναλαμβάνεται μια ιστορία του Β! παγκοσμίου πολέμου,
Ο Κίνδυνος εξ ανατολών ποτέ δεν έλειψε, ευκαιρία να αλλοιώσουν τον πληθυσμό της Ελλάδος, μα και να αμφισβητήσουν Ελληνικά δικαιώματα στο Αιγαίο.
Οι Ελληνες διοικούντες, ιθύνοντες σαν κοκόρια τρώγοντε αναμεταξύ τους και αυτό τους τυφλώνει.
Οι δε Ευρωπαίοι μοιάζουν σαν τον Πόντιο Πιλάτο...

Για άλλη μια φορά λέω Grecia Quo Vadis?

Muchas gracias,
saludos
Gabriel

Maria Kanellaki είπε...

Μάλλον απ' τον πληθυσμό της "γραβάτας" κινδυνεύουμε Γαβρίλη μου, παρά απ' τη μαντήλα.
Γιατί η μαντήλα μια χαρά ήταν στον τόπο της και δεν χρειαζόταν την ευρωπαϊκή γη της επαγγελίας. Δυστυχώς όμως, όπου βάζουν το χεράκι τους τα γεράκια της δύσης, μόνο καταστροφή αφήνουν πίσω τους. Θυμάμαι τους βομβαρδισμούς στην πολύπαθη Γιουγκοσλαβία. Την έκαναν κομμάτια, αφού πρώτα θανάτωσαν εν ψυχρώ αθώα θύματα. Πόσο αίμα θα τους χορτάσει άραγε;
Την καλησπέρα μου και τις εγκάρδιες ευχές μου για έναν καλό νέο μήνα!

pylaros είπε...

Αγαπητή μου κ. Κανελλάκη,
Συμφωνώ με αυτά τα οποία γράφεις,
όμως σήμερα το προσφυγικό κλίμα που έχει διαμορφωθεί στην Ελλάδα, σπρώχνεται από αυτούς που φορούν την Μαντήλα, "όχι από τα αθώα προσφυγικά θύματα με την μαντήλα" ίσως και για να αλλοιωθεί ο πληθυσμός της πατρίδας μας, ή για να την εμπλέξουν σε απρόβλεπτες περιπέτειες...

Το ότι τα νήματα της παγκόσμιας διεφθαρμένης πολιτικής τα κινούν οι με τις γραβάτες, δυστυχώς είναι αλήθεια...

Σε ευχαριστώ
Σου εύχομαι καλόν ανοιξιάτικο μήνα

Γαβριήλ

Αστοριανή είπε...

Γαβρίλη μου,

Καλό Μήνα.

Διάβασα με πολύ ενδιαφέρον τα ΣΧΟΛΙΑ, δίχως αυτό να σημαίνει ότι παραμέλησα το ονειρικό σου κείμενο...

Σε ένα Ιταλικό κείμενο, μεταφρασμένο στην ελληνική
αναφέρεται ότι κάπου 150 χρόνια πριν έχει σχεδιαστεί η παγκόσμια ανακατάταξη των πληθυσμών για να διαγραφεί η κάθε αρχική φυλή και να ισοπεδωθούν οι ιδιαιτερότητες της...
Ένα μεγάλο κείμενο, που αν το θελήσεις, να σου το στείλω...
λέγεται "Το σχέδιο Κούντενχόβε-Καλέργη" απόγονος από τους του Βυζαντίου....
Μοιάζει απίστευτο
μα σιγά-σιγά η διάβρωση και ειδικά φέτος... επαληθεύεται...

Για να μη ...ξαγρυπνήσω κι άλλο, πάω να δω τα ...αποτελέσματα της ΤΡΙΤΗΣ για να με νανουρίσουν με τους... αντίπαλους και τα χάλια τους...

Φιλιά,

Υιώτα

pylaros είπε...

Καλημέρα από το BRONX,
Ναι αυτό το κείμενο του Αυστριακού απόγονου κάποιου μακρινού Καλλέργη από το Βυζάντιο το διάβασα, ΠΕΣΙΜΙΣΤΙΚΟ,
όμως το 1964 Οι Ρεπουμπλικάνοι εδώ εξέλεξαν το Barry Goldwater έναν τύπο ανάλογο με τον σημερινό ΤΡΟΜΠ,
Αποτέλεσμα ήταν να χάσουν και να κερδίσουν οι Δημοκρατικοί, με τον Lyndon B. Johnson

Το ίδιο θα συμβεί και τον Νοέμβρη 2016 αν εκλέξουν ως αντιπρόσωπό τους τον Τρομπ

Χαιρετισμούς
Ευχαριστώ
Γαβριήλ

Dennis Kontarinis είπε...

Καλη σου μέρα και καλό μήνα φίλε μου.
Το παραμύθι σου λέει πολλά.
Κι΄έχουμε να δούμε ακόμη περισσότερα που δεν θα είναι παραμύθια.
Έχε υπομονή και γράφε.
Νάσαι καλά.

pylaros είπε...

καλό σου μήνα φίλε Ντένη
Πάντα οι ιστοριούλες αρχίζουν σαν παραμύθι και καταλήγουν σε μια πραγματικότητα

Ευχαριστώ

Γαβριήλ