Ήρθε η Άνοιξη

 Η φύση ντύθηκε στα γιορτινά της ήρθε η Άνοιξη κι εγώ ετοιμάστηκα να την υποδεχθώ με το να χαϊδέψω την μητέρα γη... με το τσαπί μου έτσι για να θυμηθώ την παιδική μου ηλικία που τόσο μου έλειψε...
Αλλά τούτη η άνοιξη δεν είναι άνοιξη αλλά εποχή που κλείνουν τα μπουμπούκια απ' τον φόβο της κορώνας με τον γιο της
Primavera de mis quince años relicario de mi juventud...
una juventud que ya pasó hace muchos años atrás, y lo que dejó se muestran en esta foto ..

Περπατώντας...

Περπατώντας…
Ξάφνου θόρυβος ακούστηκε από πίσω μου, γύρισα το κεφάλι, η λογική και ο νους, παρέα με τον χρόνο πιασμένοι χέρι, χέρι με ακολουθούσαν.
Στάσου φώναξαν, μην τρέχεις:
Σταμάτησα έκπληκτος, η ζωή σου μέχρι εδώ ήταν σαν παραμύθι μου είπαν, τώρα ήρθε η σειρά μας πλέον να αναλάβουμε εμείς τα ηνία.
Τους κοίταξα έκπληκτος, λυπημένος, κι εγώ που νόμιζα ότι ήμουν ένας παντοτινός Φαέθων που κρατούσα τα ηνία της ζωής μου;
Κοίταξα τα πόδια μου πατούσαν στην γη, τον Φαέθων στον ουρανό τον κυνηγούσε ο πατέρας ήλιος, με βαρύ χέρι παρέδωσα τα ηνία φοβούμενος τον θυμό του ήλιου.
Ήταν οι αρχές της Νέας Υόρκης, αυτές που μου είπαν κάτσε μέσα, φοβού την κορώνα του, άσε τον ήλιο να τρέχει μόνος του…
Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Μια Ηλιαχτίδα

Miα ηλιαχτίδα:

Πώς να τρέξω να πιάσω την ηλιαχτίδα αφού μου την έκλεψε ο χρόνος;
Αυτός μου πήρε και τα όνειρα, μοιάζει με δολοφόνος.
Μια φορά κι έναν καιρό μου τάχε δώσει όλα σ’ ένα τροπικό παράδεισο, με άφησε να τα δοκιμάσω όλα, χόρτασε η ψυχή μου απ’ τη βροχή, χόρτασε να χορεύουμε μαζί κάτω από τσίγκινα κεραμίδια τον χορό της αγάπης
Χόρτασε η ψυχή μου να στροβιλιζόμαστε αγκαλιασμένοι σαν τον καπνό που τρέχει να ανεβεί στον ουρανό από μια στενή καπνοδόχο, αυτή που όταν έβρεχε έπεφταν στάλες βροχής και χόρευαν πάνω στην χόβολη, αυτή που είχαν αφήσει τα κούτσουρα.
Οι στάλες έκαναν τρύπες και ζουζούνιζαν στην κρυμμένη θράκα σα να ήταν σφαίρες αυτές που αφαιρούν τη ζωή, αυτές που βγαίνανε απ’ τα όπλα, αυτά που κρατούσαν οι στρατιώτες του χρόνου, αυτού που σου μέτραγε μια, μια, τις μέρες λες και ήταν δικές του, που τελικά ήταν.
Σήμερα ξαναήρθαν οι στρατιώτες του χρόνου φέρνοντας καινούργιες ηλιαχτίδες τυλιγμένες σε υποσχέσεις, αυτές που προσπαθούν να γλυκάνουν την ζωή μας αυτή που καταφέραμε να κρύψουμε σε τετραγωνισμένους άχαρους τοίχους στην πόλη της Νέας Υόρκης…
Τούτη την φορά νίκησαν οι ηλιαχτίδες και μαζί γιορτάσαμε το σήμερα αφήνοντας για αύριο τους στρατιώτες της φθοράς του χρόνου
Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Μια στγμιαία αναλαμπή

Μια στιγμιαία αναλαμπή…

Η ζέστη όπως κάθε μέρα αφόρητη αποπνικτική, το μπακάλικο της Έμμα, ένα μικρούτσικο ήταν απέναντι από το σπίτι, γύρισα κουρασμένος από το οδήγημα, το πουκάμισό μου ξεσχιζόταν σάπιζε απ’ τον ιδρώτα πίσω στην πλάτη, είναι εκεί όπου ακούμπαγα στο κάθισμα του αυτοκινήτου οδηγώντας ταξί.
Μπήκα στο σπίτι, τα παιδάκια έτρεξαν να με αγκαλιάσουν, φωνάζοντας με χαρά.
Κάθισα σε μια καρέκλα, φώναξε την κόρη μου θα ήταν 5-6 χρονών. Να, πήγαινε απέναντι στην κυρία Έμμα να σου δώσει μια κρύα μπύρα, μέσα μου καίω απ’ την ζέστη.

Έβαλα το κεφάλι κάτω κι έκλεισα τα μάτια, όταν τ’ άνοιξε είδα το παιδάκι να περνά τον δρόμο κρατώντας το μπουκάλι μπύρα. Μια φωτογραφία όπου αποτυπώθηκε στο μυαλό μου. Σε μια στιγμή το μυαλό μου θόλωσε, δάκρυα άρχισαν να τρέχουν απ τα μάτια μου, σα να ντράπηκα, τα έκρυψα, όχι δεν είναι δυνατόν πως ξέπεσα έτσι, που είναι τα όνειρα μου; έγιναν σκουπίδια, που είναι ο παλιός μου εαυτός;

Από απέναντι φάνηκε ένας χωροφύλακας με ποδήλατο, σταμάτησε στο μπακάλικο της Έμμας έβγαλε ένα χαρτί όπου επάνω είχε το όνομά μου και ρώτησε την Έμμα αν ξέρει που είναι το σπίτι μου.
Όχι δεν ξέρω, του είπε, μετά με ειδοποίησε.
Εν τέλει ο χωροφύλακας με βρήκε στην πιάτσα ήταν για να παρουσιαστώ στο δικαστήριο για διερμηνέας, σε Έλληνες ναυτικούς, όπου ήταν φυλακισμένοι.
Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Η ΖΩΗ ΣΗΜΕΡΑ...

Η Ζωή Σήμερα…
La vida de hoy..
Πρέπει να παραδεχθούμε ότι ένα μας μέρος, της προσωπικότητάς μας είναι συνδεδεμένο με τον Ηλεκτρονικό Υπολογιστή, αλλά αυτό το απρόσωπο μηχάνημα που αδημονείς να το ψάξεις, μέχρι που νομίζεις ότι έχει ψυχή. Εκεί φαίνονται οι στενοχώριες μας, οι ανημποριές μας, τα προβλήματά μας, ακόμα και ο ρομαντισμός μας. Σε αυτόν αναζωογονούνται οι αναμνήσεις, φουντώνουν οι ελπίδες, σε αυτόν ζεις μια ζωή όπως θα ήθελες να ήταν, που όμως δεν είναι, και ψάχνεις, ψάχνεις για μια αδελφή ψυχή, σε αντίβαρο αυτής που δεν σε καταλαβαίνει πάνω στη γη, ψάχνεις με την λυχνία της ελπίδας , ότι μια μέρα θα την βρεις, έτσι αόρατος πίσω απ’ την οθόνη γίνεσαι ήρωας, ρομαντικός, αγαπάς, ανοίγεις την καρδιά σου, μέχρι που να καταλάβεις ότι εδώ κάτω στη γη, η δική σου γη, είναι γη όλων μας, είναι αυτή που οι περαστικοί την ποδοπατούν, περιμένοντας μια καινούργια χαραυγή γεμάτη ελπίδες…
Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Tenemos que admitir que una de nuestras personalidades está conectada a la Computadora, pero ésta máquina sin rostro que estás mirando hasta crees que tiene alma. Ahí es donde se puede ver nuestra angustia, nuestra impotencia, nuestros problemas, incluso nuestro romance. Rejuvenece los recuerdos, las esperanzas son explotadas, en él vives una vida como quisieras ser, estas tan invisible detrás de la pantalla te conviertes en un héroe, romántico, amas, abres tu corazón hasta que te des cuenta de que aquí en la tierra, tu tierra es tierra de todos, es la que los transeúntes pisotean, esperando un nuevo amanecer lleno de esperanzas…….
Gabriel Panagiosoulis

Αίσιον και ευτυχές το νέο έτος 2020

Τα χρόνια τρέχουν, εμείς τρέχουμε να σταματήσουμε τον χρόνο μας δεν βαριέσαι

αυτός μας φορτώνεται στην πλάτη μας και μας γράφει κι από μια καινούργια ρυτίδα στο κούτελό μας έτσι για να μας υπενθυμίζει ότι ναι του ανήκουμε, ότι είμαστε θνητοί...

Σας εύχομαι καλό και επικοδομητικό χρόνο 2020 να εκπληρώσει του κάθε ενός μας τις επιθυμίες 

Έτσι για να καλωσορίσουμε την Άνοιξη, τον Απρίλη, μα και τις εορτές του Πάσχα μαζευτήκαμε μερικοί φίλοι στην Αστόρια  11η Απριλίου 2019  για ένα κρασάκι και μεζέ, χθες Πέμπτη 11 Απριλίου… 

Γαβριήλ Παναγιωσούλης 

Σκηνικό Νέας Υόρκης

· 

Σκηνικό της Νέας Υόρκης
Η σκάλα ήταν στο κέντρο του κτηρίου, όχι δεν ήταν ουρανοξύστης είχε μόνο πέντε ορόφους, ούτε είχε ανελκυστήρα.
Δυο παιδιά παίζανε τρέχοντας τα σκαλοπάτια, το ένα έμενε στον πρώτο όροφο, το άλλο στον πέμπτο. Σε μια στιγμή πάνω στην κάψα του παιχνιδιού το παιδί που έμενε στον πέμπτο όροφο έτρεξε να φύγει να πάει στο διαμέρισμά του. Το του πρώτου ορόφου έβγαλε το πιστόλι και σημάδεψε από κάτω προς τα πάνω. Τον πέτυχε καθώς ανέβαινε τα σκαλιά του τρίτου ορόφου. Έπεσε νεκρό λίγο πιο πάνω από την πόρτα μου. Την μισάνοιξα, άκουσα τις φωνές, τη σειρήνα του νοσοκομειακού, μετά ήρθε η αστυνομία. Βγήκα στον διάδρομο ρώτησα, έμαθα, ξανακλείστηκα στο διαμέρισμά μου, την άλλη μέρα μαζί με άλλους ενοίκους πήγαμε στο γραφείο κηδειών να δώσουμε το ύστατο χαίρε στους οικείους του παιδιού. Η σκηνή σε ένα κτίριο της πάλε ποτέ ελληνικής γειτονιάς του Washington Heights Νέας Υόρκης, όχι δεν ήταν Ελληνικό γκέτο αλλά μια γειτονιά που άλλαζε προς το χειρότερο. Ακριβώς δίπλα μας η εκκλησία και το κοινοτικό απογευματινό σχολείο των Αγίων Αναργύρων, εκεί όπου έμαθαν τα παιδιά μας τα πρώτα τους ελληνικά γράμματα.
Τι κρίμα, αλλάξαμε γειτονιά…
Γαβριήλ Παναγιωσούλης

41

Happy New Year 2019.  Ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος 2019 
Η Φωτογραφία είναι από τότε που αισθανόμουν ότι μου ανήκε ο κόσμος ολόκληρος
Σήμερα μούφυγε αυτή η ιδέα και είμαι σαν ζωγραφιά στον τοίχο,
Μερικοί περαστικοί περνούν και της ρίχνουν μια ματιά άλλοι ούτε καν την βλέπουν, κι εγώ προσπαθώ να γνωρίσω τον καινούργιο εαυτόν μου 
Βρε πως αλλάζει ο κόσμος, η ζωή μας, και μετά τι; 
Υπάρχει το άγνωστον, ένα άγνωστο ανήμπορο μοναχικό, περιμένοντας το περνούν οι μέρες, περνούν τα χρόνια και στα μαλλιά μας πέφτουνε χιόνια... Χάθηκαν πολλά πράγματα ένα απ' αυτά  το καρδιοχτύπι πάει κι αυτό, απ' την ζήλεια της μου το πήρε η θάλασσα, κι εγώ σαν πιστός του εαυτού μου ξαναζώ τις παλιές καλές στιγμές, απ΄όπου και η φωτογραφία   
Γαβριήλ Παναγιωσούλης  

 Σιγά,   σιγά συναντηθήκαμε παλιοι φίλοι  να  αποχαιρετίσουμε τον παλιό τον χρόνο 2018  και να δώσουμε τη ευκαιρία στον καινούργιο να μας έλθει γεμάτος  με χαρά υγεία και ευτυχία