Δευτέρα, 5 Μαΐου 2008

Σε κάθε τόπο της Λατινικής Αμερικής, υπάρχει κι από ένα αναμνηστικό λουλούδι


Σε κάθε τόπο της Λατινικής Αμερικής φύετε κι από ένα αναμνηστικό λουλούδι που το άρωμά του ζωογονεί μέχρι σήμερα, όπως λέει και το τραγούδι, = Dos Gardenias para ti.. .


Niquero, Cuba


Η ευλογία του παπά,


…Μπήκαμε με ευλάβεια στην εκκλησία, βρέξαμε τα δάχτυλά μας σε μια γούρνα με νερό, που ήταν στα δεξιά μας, κάναμε το σημείο του σταυρού, προχωρήσαμε και καθίσαμε στα στασίδια, στο τέλος της λειτουργίας το κορίτσι μου, (πιτσιρίκοι και οι δυο μας) κόρη του διευθυντή των εργατών του λιμανιού περήφανη για τη γνωριμία της, θέλησε να με συστήσει στην άρχουσα τάξη της πολιτειούλας αρχίζοντας από τον εφημέριο.
Ω! μα αυτός είναι σχισματικός, ξεφώνησε ο ιερέας.
Η σκηνή σε ένα μικρό λιμάνι της Νότιας Κούβας το Νικέρο πριν πολλά, πολλά χρόνια.
Η Αμαλία πάγωσε, με κοίταξε στα μάτια και ρώτησε να μάθει, τι αρρώστια είναι αυτή…



Barraquilla, Colombia,


Ο νόμος του Δυνατότερου:

Διαβάζοντας το τελευταίο βιβλίο του Γαβριέλ Γκαρσία Μάρκεζ «Ζω για να Διηγούμαι» σελίδα 396 μου έφερε στην μνήμη το μπαρ-καμπαρέ Γάτο Νέγρο, ένα μπαρ με αυλή και κληματαριά από αναρριχόμενα λουλούδια, αλά Ελλάδα με τις κληματαριές της, στην Μπαρανκίγια Κολομβία δεκαετία του 1950. Όπως αυτός γράφει ότι παρατηρούσε τους Σκανδιναβούς ναυτικούς να έχουν περικυκλώσει ένα μαύρο γυναικείο κορμί, να κάνουν ουρά μπροστά του για να απολαύσουν αυτό το αλλόχρωμο εξωτικό κορμί. Εγώ με παρέα άλλους ναυτικούς, φωνάξαμε στο τραπέζι μας την ποιο όμορφη κοπέλα μια ψηλή άσπρη με μακριά μαύρα μαλλιά, μια καλλονή, για να χορέψουμε, να πιούμε να γλεντήσουμε, τότε ήταν μάλιστα της μόδας ο χορός Merecumbé με το τραγούδι Río Manzanares déjame pasar… υπολογίζαμε, σκεφτόμαστε ευχαριστημένοι είχαμε στην παρέα την πιο όμορφη κοπέλα, έως που έκανε την εμφάνισή του κάποιος ντόπιος τύπος, ας πούμε σαν τον Γαβριέλ ο οποίος με ένα του νόημα την τράβηξε προς το μέρος του, μας στέρησε την παρέα της, όχι μόνο αυτό αλλά χάσαμε και τα ποτά που την είχαμε κεράσει. Από τότε δεν ξαναπάτησα στο Γάτο Νέγρο. Ήταν μια πόλη όπου από κάθε γωνία ξεφύτρωναν παιδάκια με επισκεπτήρια οίκου μόδας ή ραπτικής με εντυπωσιακά γυναικεία ονόματα και μας παρακαλούσαν -εφόσον πρώτα μας έκοβαν ότι είμαστε ξένοι ναυτικοί- να τα επισκεφτούμε, όπου θα μας περίμεναν ουρί του παραδείσου σε μια διαφορετική σπιτική ατμόσφαιρα…
Μια πόλη χτισμένη στις όχθες του ποταμού Magdalena, με τα καφετιά βρώμικα νερά του, όπου το στόμιο του ποταμού ήταν ρηχό και είχε το παράξενο όνομα (στόμια στάχτης) bocas de ceniza.



Puerto Barrios Guatemala,


Τα τυχερά:

Η Χουανίτα ήθελε ταξί, από καιρό έψαχνε να βρει κάποιον να της γουστάρει, να του λέει τα μυστικά της, να την συστήνει σε ναυτικούς, αυτοί που είχαν το χρήμα.
-Σε θέλω με την ώρα μου είπε, πήγαινέ με στο Mi Ranchito, ένα παραθαλάσσιο κέντρο με ορχήστρα και χορό. Έλα μαζί μου να σε κεράσω.
Καθίσαμε, παράγγειλε δυο κρύες μπύρες.
-«Πλήρωσέ με να φύγω» είπα:

-«Όχι δεν σε αφήνω να φύγεις, εγώ εσένα θέλω, θα σου πληρώνω το ταξί με την ώρα και θα σου μιλώ, θέλω να με ακούσεις, θέλω να γίνουμε φίλοι, πόσα;»
«Την κοίταξα χωρίς να μιλώ.»
Μετά σα να μετάνιωσε, μου έπιασε το χέρι, μια σταγόνα υγρού έσταξε πάνω, νόμισα ότι ήταν ανθρώπινο δάκρυ αλλά μπορεί να ήταν και ιδρώτας και τα δυο έχουν την ίδια γεύση. Πέταξε στο τραπέζι ένα μάτσο χαρτονομίσματα, φώναξε το γκαρσόν -ένα γύρω ακόμα,’ έβαλα τα χρήματα στην τσέπη μου, ήπια τη μπύρα μου στα γρήγορα μια και η ζέστη ήταν αφόρητη, βγήκα έξω κι εξαφανίστηκα. Η ορχήστρα έπαιζε ένα απαλό μπολερό, για ερωτευμένους, μόνο που δεν ήταν η σειρά μου.

Γαβριήλ Παναγιωσούλης


13 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Γαβρίλη,
Οπωσδήποτε ο σεβάσμιος πνευματικός πατέρας και ιερέας της Αμαλίας, θα διάβασε κάποια ευχή, ή εξορκισμό, για να γιατρέψει και να σώσει την κοπέλα από το καταραμένο και αναθεματισμένο σχισματικό μίασμα που την πλισίασε, όπως συνήθως γιατρεύουν και σώζουν το ποίμνιό τους από ανέκαθεν, με το "πίστευε και μη ερεύνα" (μεσαιωνισμός).
Ο ήρωας πάντως της διήγησης, με έμφυτη μέσα του την αντίληψη του Οδυσσέα, ξεπέρασε τους νέους Κύκλωπες και τις νέες Σειρήνες και βρήκε την αγαπημένη του Ιθάκη (Hortensia).
Φιληκά,
Νίκος, Νέα Υόρκη
Υ.Γ. Εύχομαι η Αμαλία να έζησε ή να ζει με κάθε
της επιθυμία.

pylaros είπε...

Νίκο, σε μια κλειστή κοινωνία του χωριού αυτού βεβαίως και θα παρξενεύθηκαν αφού ένας αλόθρησκος πήγε στην εκκλησία τους,

Αυτή τη δύναμη φίλε μου έχει η γυναίκα, όσο δια εμένα αισθάνουμαι απόλυτα ελευθερος σαν άνθρωπος ανάμεσα στους συνανθρώπους μου, ότι και να πιτεύουν.

Ευχαριστώ

Γαβριήλ

Ο άλλος είπε...

Ιστορίες που μυρίζουν θάλασσα,που έχουν την αρμύρα της, γυναικείο ιδρώτα και δάκρυ.Ίδια γεύση έχουν είπαμε.Κολομβία, Κούβα, Αιτή...Όπου υπάρχουν άνθρωποι. Όπου ξεχνιέται ο έρωτας

pylaros είπε...

Ευχαριστώ που με επισκέφθηκες,

Γαβριήλ

ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ είπε...

Τι θαυμάσιες πινελιές από μια ζωή γεμάτη γεύση και χρώμα!

Ανώνυμος είπε...

Σαν τα αγχολυτικα, οι διηγησεις σου,τερπουν κι'αποτοξινωνουν την κουρασμενη μας σκεψη.Μπραβο!

Βαγγέλης

pylaros είπε...

Με τις πινελιές και της ζωής τα χρώματα,
εσείς ζωγραφίζεται το κάδρο της νιότης σε μια φανταστική ευτυχία.
Ευχαριστώ Φαίδων,

Γαβριήλ

ΜΗΘΥΜΝΑΙΟS είπε...

Καθαρός κι απλός ο λόγος σου! Τον νιώθεις έντονα και σε ταξιδεύει υπέροχα σε μέρη που ονειρευόμαστε!
Ευχαριστούμε

Ανώνυμος είπε...

Ωραίες οι εικόνες σου, φίλε μου, και τρομερές οι εμπειρίες από τους ανθρώπους που γνώρισες στα μέρη που περιπλανήθηκες. Όσο γιά τον παπά, τι να πω. Μιά από τα ίδια όπως είναι όλοι τους.
Νάσαι καλά
Ντένης

Ανώνυμος είπε...

Γερασιμάκη μου, καλέ μου φίλε… όλες οι ιστοριούλες σου εδώ έχουν μια φρεσκάδα αλήθειας που μας (τσακώνει) και πραγματικά μοσχομυρίζουν αλμύρα θάλασσας και χαρίζουν στον αναγνώστη σου μια ολοζώντανη εικόνα της νιότης σου… Τις απόλαυσα όλες και σε ευχαριστώ Γαβριήλ μου… αυτός είναι ένας θετικός τρόπος για να σηκώνεται από μέσα μας το άγχος όπως ακριβώς το λες.
Με απέραντη φιλία και αγάπη σε όλους τους καλούς φίλους.

ΣΤΕΛΛΑ ΖΑΜΠΟΥΡΟΥ ΦΟΛΛΕΝΤΕΡ 5/7/08 New York

pylaros είπε...

Φίλε Στράτο, ευτυχώς ο καθαρός λόγος απέμεινε για να μας αναπολεί τα περασμένα.

Ευχαριστώ

Γαβριή

pylaros είπε...

Φίλε Ντέννη

Σε κάθε εικόνα κλείνεται κι από ένα κομμάτι του εαυτού μου.

Ευχαριστώ

Γαβριήλ

pylaros είπε...

Στέλλα, πραγματικά φιλοσοφημένες οι εντυπώσεις σου για τις ιστοριούλες μου.

Κάθε μια περικλείει κι από ένα ροδοπέταλο αναμνήσεων, ώστε από όλες μαζί να γεννηθεί ένα μπλε τριαντάφυλλο.

Ευχαριστώ

Γαβριήλ