Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2016

Πωλείται:

                   Ο ήλιος της Πυλάρου, εξακολουθεί ν’ ανατέλλει.



Ο ήλιος μου, όχι, δεν είναι ο ίδιος με του γείτονα, αυτός είναι ο δικός μου ήλιος, είναι αυτός που βγαίνει δειλά, δειλά πίσω απ’ τη οροσειρά του καλόν-όρου, και τον χειμώνα πίσω απ τα βουνά της Ιθάκης,  ακριβώς απέναντι απ’ τα Μαρκάτα, απ’ το παράθυρό μου, το παράθυρο του πατρογονικού μου σπιτιού, εκεί όπου πρώτο-ανάπνευσα, είναι αυτός που με θάμπωνε κι έκλεινα τα μάτια μου, όταν ευτυχισμένο μωρό θήλαζα της μάνας μου το γάλα, είναι αυτός, που με θώπευε με τις ακτίνες του στα κρύα του χειμώνα, είναι αυτός που μεγαλώσαμε μαζί. Είναι αυτός που με το κρύο του χειμώνα έτρεχα να καθίσω απέναντί του να με ζεστάνει, η μόνη θερμότητα που υπήρχε.   Είναι αυτός που χρύσωνε τις θημωνιές, είναι αυτός όπου ωρίμαζε τα στάχυα. Είναι αυτός που κλαίγαμε μαζί όταν κρυβόταν πίσω απ’ τα σύννεφα, είναι αυτός όπου με το φως του έμαθα γράμματα, είναι αυτός όπου μου δώρισε κι εξακολουθεί να μου δωρίζει την σκιά μου, την ποιο πιστή σύντροφο της ζωής μου, είναι αυτός που με περιμένει να με ξαναδεί κάθε καλοκαίρι. Να χαρώ τα βουνά, τη θάλασσα, τον κάμπο, τις πέτρες, να μαζέψω λουλούδια, να τρέξω, να ιδρώσω, και τελευταία να με πάρει στην αγκαλιά του, τρέχοντας προς τη δύση, να μετρώ όπως τότε την απόσταση από την απέναντι βουνοκορφή πρώτα με την οργιά, μετά με τη σπιθαμή, μέχρι να δύσει, να χαθεί, να κοιμηθούμε μαζί στης νύχτας την αγκαλιά. Είναι τόσο δα λίγο αυτό που ζητώ, μια απλή σύνδεση με τα περασμένα, ένας άκοφτος ομφάλιος λώρος, ο ήλιος της Πυλάρου, ένα αιώνιο φωτισμένο μονοπάτι ελπίδας, όπου κάποτε μωρό μπέρδευα τα όνειρά με την φαντασία πλέοντας με βάρκα, στο λευκό ποτάμι του γαλαξία της νύχτας.
Πέρασαν τα χρόνια, σήμερα ξαναγυρίζω στα παλιά μου λημέρια, ο ίδιος ήλιος με καλωσορίζει, αλλά υπάρχει μια ερημιά που με φοβίζει. Τι απέγιναν οι τότε κάτοικοι, τι απέγιναν οι γείτονες, οι φίλοι, οι περισσότεροι έφυγαν με βάρκα στον Αχέροντα οι εναπομείναντες σκορπίστηκαν λες και ήταν άχερα  από θημωνιά, που αλώνιζαν τ΄ άλογα για   να κατακάτσει το σιτάρι  στο αλώνι,  άχερα  που πήρε ο άνεμος και τα σκόρπισε μακριά του,   λες και ήταν μια κάποια προφητεία  να ερημώσει,  το χωριό, λες και  δεν χωρούσαν στον τόπο μας.       


Σήμερα έσβησαν τα όνειρα, και εμείς σαν οι τελευταίοι προσκυνητές στον τόπο που γεννηθήκαμε σε αυτόν που αγαπήσαμε τόσο θωρούμε τα ερείπια, τις πινακίδες σπαρμένες σε κάθε γωνιά πωλείται,
Και ξαναφεύγουμε με μια πίκρα στην καρδιά.
Χάσαμε το παρελθόν μας, χάσαμε την ταυτότητά μας, και ξαναγυρνάμε σαν έρμαιο σαπιοκάραβο που κλυδωνίζεται από τα κύματα της παγκοσμιότητας.

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

   


8 σχόλια:

Χαρά Θ. είπε...

Καλημέρα Γαβρίλη μου και ΧΡΟΝΙΑ ΣΟΥ ΠΟΛΛΑ Να σε χαιρόμαστε όσοι σ αγαπάμε (κι είμαστε πολλοί ) κι εσυ νάχεις υγεία και δύναμη μυαλού και να συνεχίσεις να καταγράφεις ο,τι αγάπησες!
Σημερα οι αναρτήσεις μας έχουν μία παρελθοντική προσέγγιση και ολίγη ταύτιση συναισθηματική. Τυχαίο;;;δε νομίζω
Χάρηκα που ήρθα να σου ευχηθώ και είδα αυτή την αναδρομή σ αυτά που αγάπησες.
Ο,τι κι αν πουληθεί οι αναμνήσεις μας και τα συναισθήματά μας θάναι πάντα εκεί να μας υπενθυμίζουν οτι τα ζήσαμε.
Την αγάπη μου και τις ευχές μου

Maria Kanellaki είπε...

Γαβρίλη εύχομαι ολόψυχα Χρόνια σου Πολλά, Καλά, με υγεία σωματική και ψυχική!
Μελαγχόλησα με το Πωλητήριο αυτό και συμμερίζομαι απόλυτα τη θλίψη σου.
Όπως λέει και η Χαρά όμως, οι μνήμες μένουν πάντα ζωντανές και έχουν ανεκτίμητη αξία.
Να είσαι πάντα καλά!

Τάσος Γ. Κάβουρας είπε...

Γαβρίλη χρόνια σου πολλά.. Ήρθα μόνο να σου ευχηθώ.
Έχεις την απεριόριστη εκτίμηση μου..
# και να ομολογήσω ότι θυμήθηκα τη γιορτή διαβάζοντας κάτι εύθυμο σε σχόλια κάποιου χρηματιστηριακού σάιτ..

pylaros είπε...

Καλησπέρα αγαπητή μου Χαρά,
Ευχαριστώ για τις ευχές σου
όπως ξέρεις οι αναμνησεις δεν πουλιώνται, μένυν γραμμένες στο νου μας.
Παρακολουθώ στηντηλεόραση τις αμερικάνικες εκλογές.
και σκέπτομαι η ζωή μου έχει πάρει τον δρόμο της στην κατηφόρα άπου φέρνει ο χρόνος...
Τι περιμένω μ' αλλάξει μα τίποτα,
Εάν αλλάξει θα αλλάξει γιαυτούς που έχουν και κατέχουν για εμάς εκπλήξεις σε τούτα τα χρόνια δεν πιστεύω.
Καληνύχτα ευχαριστώ
με αγάπη
Γαβριήλ

pylaros είπε...

Αγαπητή μου Μ. Κανελλάκη,

Ευαριστώ πού για τις ευχές σου,
Αυτό που έμεινε από τα χωριά της Ελληνικής υπαίθρου είναι μι αωμή αλήθεια ερημιά, χάθηκαν πιστεύω και ρίζες των δικών μας αυτές που είχαν βάλει τον 19ον αιώνα,
Ακόμα έχω τα χαρτιά του παππού μου που αγόραζε γη, σπίτια δουλεύοντας στην Αίγυτπτο, χάθηκαν όλα από έλλειψη ανθρώπων και όχι μόνο της οικογενείας μας αλλά και των άλλων κατοίκων του χωριού.
Έμειναν όμως οι μνήμες ολοζώντανες, αυτές περιγράφω με λύπη για το τέλος, για το ξερίχωμα τόσων προσπαθειών κλπ... Ποιος φταίει ο πόλεμος μετά ο σεισμός και μετά το χαώδς κρατικό σύστημα...
και πάλι σε ευχαριστώ πλύ
με αγάπη
Γαβριήλ

pylaros είπε...

Αγαπητέ μου κ.Τάσος Γ. Κάβουρας
Σε ευχαριστώ πολύ για τς ευχές σου,
επίσης μου άρεσαν τα τόσο όμορφα και ειλικρινή λόγια σου. (και να ομολογήσω ότι θυμήθηκα τη γιορτή διαβάζοντας κάτι εύθυμο σε σχόλια κάποιου χρηματιστηριακού σάιτ..)
Αυτό είναι βγαλμένο απ την καρδια σου και από τον χαρακτήρα σου....
σε ευχαριστώ

Με μεγάλη εκτίμηση

Γαβριήλ

Τάσος Γ. Κάβουρας είπε...

Γαβρίλη στο δίνω όπως το κατέγραψα ..στη σελίδα «το γέλιο της ημέρας» όταν το διάβασα σε χρηματιστηριακό μπλοκ: :
..έχουν προηγηθεί καμιά 20 άλλοι που εύχονται στον Μισέλ για την ονομαστική του εορτή...
Ο Μισέλ το απολαμβάνει και αντεύχεται και ως συνήθως συμβουλεύει με διαγράμματα για την κατεύθυνση του χρηματιστηρίου...
Βγαίνει και ο πολυλογάς της παρέας και αρχίζει να εύχεται με στόφα και μεγαλοστομίες.. «Μισέλ χρόνια πολλά να χαίρεσαι.., την οικογένεια σου , ..ότι αγαπάς , να έχεις επιτυχείς προβλέψεις...»
και ολοκληρώνει «..να σου πω και τούτο δεν γνώριζα ότι σε λένε Γαβρίλη» !!!
((και από αυτά που ακολούθησαν διαπίστωνες δεν το είπε για πλάκα..!!))

Αστοριανή είπε...

Χρόνια σου Πολλά,
Γαβρίλη μας!

Το ομορφότερο δώρο! Πάντα λέω να καταφέρουμε να πάμε... μα η πατρίδα είναι μέσα μας...
Όσο για τις ρίζες μας,
ωραιοποιούμε τις αναμνήσεις, βλέπεις δεν έχουμε άλλη εκλογή...

Μια χούφτα χώμα, σαν φυλαχτό, είναι πολυ'ακριβη!

Φιλιά,
ΥΙώτα-Δημήτρης