Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2016

Αβάνα, Κούβα


Eπί τη ευκαιρία του θανάτου του Φ. Κάστρο παραθέτω εμπειρίες, στην Κούβα
Κοίταξα απ’ το παράθυρο, καθρέφτες γύρω, γύρω, στην είσοδο κατέβαινες μερικά σκαλάκια, ήταν μια καφετέρια στο κέντρο της Αβάνας, απέναντι από το ξενοδοχείο της Αγγλίας μπροστά από το Βουλεβάρτο Ντελ Πράδο, όπου οδηγούσε στο Malecon, δίπλα από το πάρκο με το άγαλμα του Χοσέ Μαρτί. Η καφετέρια ήταν γεμάτη κορίτσια, νεαρά άτομα.
Ναυτικοί εμείς δεν ξέραμε πώς να αρχίσουμε, πως να δώσουμε γνωριμία. Είχαμε φύγει από τα παραλιακά μπαρ όπου πλεονάζουν οι γυναίκες της στιγμής και είχαμε ανεβεί προς το Καπιτώλιο, το κέντρο, έτσι να φύγουμε λιγάκι από τα λασπόνερα.
Ο Μανιάτης o μάγειρας του βαποριού δεν ξέρω πως τα κατάφερε κι έπιασε κουβέντα με την πιο ηλικιωμένη, μαζί της κουβάλησε και ένα μπουμπούκι, μικρή πιτσιρίκα, με φώναξαν κι εμένα πιτσιρίκος κι εγώ να κάνουμε παρέα. Είχε στα μαλλιά της ένα κόκκινο γαρίφαλο, άσπρη σαν το γάλα. Ήταν η αρχή στον παράδεισο του γαλαξία, στο να μάθεις τη νυχτερινή ζωή της Αβάνας, η αρχή του λούσου, της πολυτέλειας, πήγαμε σε κρυφά άγνωστα μέρη, ακούσαμε τυπική ορχήστρα της Κούβας, μας μάθανε τα πιοτά τους, το Ρούμι Matusalem και Bacardi, διάβαζαν το Bohemia, μας ταξίδεψαν με λιμουζίνα, σε αόρατα ξενοδοχεία, μας έδωσαν την εντύπωση, ότι όλη η Αβάνα γλεντούσε. Ήταν η αρχή, η μύησή μου στον κόσμο και την κουλτούρα της Κούβας, κάτι που κράτησε πολλά χρόνια.
Ήταν 10 Μαρτίου 1952 εποχή καρναβαλιού ο κόσμος χόρευε, όλη την νύχτα στις φημισμένες comparsas, εμείς οι ναυτικοί κοιτάζαμε ανακατεμένοι με τους ντόπιους θεατές μιας κοινωνίας που διασκέδαζε.
Ξάφνου τζιπ της αστυνομίας φάνηκαν και διέλυσαν το γλέντι.
Όλοι στα σπίτια σας φώναζαν έγινε επανάσταση. Γυρίσαμε στο καράβι, τι είχε συμβεί ο Fulgencio Batista, ήρθε απ’ το Μαϊάμι και κατέλαβε την κυβέρνηση του Carlos Príos Socaras.
Πέρασαν τα χρόνια, τέλη του 1958 η επανάσταση έβραζε οι επαναστάτες είχαν καταλάβει όλη την Κούβα. Ο γιατρός Carvajal γνωστός μου από τις συχνές επισκέψεις του στο Βαπόρι, ανήκε στο υγειονομείο της Κούβας, μου βρήκε μια θέση στο Anglo-american Hospital, είχα μια μικρή ενόχληση κι επέμενε να με πάρει μαζί του για ιατρικές εξετάσεις, είχε το ελεύθερο επικοινωνίας από τους συντρόφους του Κάστρο ένεκα της ιδιότητάς του ως γιατρού. Κάναμε βόλτες στην Αβάνα συζητώντας με τους κομπανιέρος που με τα όπλα στο χέρι μας σταματούσαν κάθε λίγο και λιγάκι, ήταν αυτοί που είχαν είδη καταλάβει την Αβάνα και περίμεναν να μπει ο Κάστρο ο οποίος ήταν στη Santa Clara. Ένας φίλος ανθυποπλοίαρχος στο βαπόρι ο Καπετάν Γεράσιμος Λουκάτος μου λέει: Σκέψου το καλά, αν πας στο νοσοκομείο μπορείς να κλειστείς μέσα και να μην μπορείς να ξαναφύγεις. Σοφά λόγια, φτάνοντας στο βαπόρι λέω του γιατρού, φίλε μου άλλαξα γνώμη, δεν θέλω να μείνω στην Αβάνα, φύγαμε την άλλη μέρα το πρωί για Καναδά… εποχή να ξημερώνει πρωτοχρονιά 1959
Γαβριήλ Παναγιωσούλης

2 σχόλια:

Αστοριανή είπε...

Σκέψου το καλά, αν πας στο νοσοκομείο μπορείς να κλειστείς μέσα και να μην μπορείς να ξαναφύγεις. Σοφά λόγια, φτάνοντας στο βαπόρι λέω του γιατρού, φίλε μου άλλαξα γνώμη, δεν θέλω να μείνω στην Αβάνα, φύγαμε την άλλη μέρα το πρωί για Καναδά… εποχή να ξημερώνει πρωτοχρονιά 1959
Γαβριήλ Παναγιωσούλης


...κι εσύ, νομίζεις ότι δεν ήταν η...Τύχη σου;
ΑΥΤΗ τα κυβερνάει ΟΛΑ!

Υιώτα

pylaros είπε...

Αγαπητή μου Υιώτα,
Η ζωή μας εν κινήσει είναι γεμάτη από στιγμές, αυτές κανονίζουν την τύχη μας χωρίς να μπορούμε να κάνουμε τίποτα...

Σε ευχαριστώ
χαιρετισμούς Δημήτρη

Γαβριήλ