Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2016

Άνθρωποι!

                                                                       Άνθρωποι:
                                             
Στη ζωή υπάρχουν αντιθέσεις, εάν δεν υπήρχαν η ζωή θα ήταν μια βαρετή συνύπαρξη. Πιο πολύ τις βλέπουμε εμείς οι Έλληνες ομογενείς που ζούμε στο εξωτερικό μέσα σε πανσπερμία φυλών και χρωμάτων. Επίσης αισθανόμαστε τις αντιθέσεις κι αναμεταξύ μας, αν και είμαστε όλοι Έλληνες ομογενείς εν τούτοις ο κάθε ένας από εμάς έχει διαφορά γνώμης, πίστης, λατρείας, ακόμα και αγάπης, είναι μοναδικός, εγωιστής, δεν υπάρχει κανένας μα κανένας που να του μοιάζει, ούτε σε φάτσα,  ούτε σε πιστεύω, μα ούτε και στην αγάπη, είμαστε όλοι άνθρωποι.
Η ψυχή σου λαχταρά από αγωνία, όταν τα δάκτυλα σου κρατούν την πένα και γράφουν τις εμπνεύσεις του νου σου στο χαρτί, εκεί ανοίγει η πηγή των σκέψεών σου, και ρέουν σα ρυάκι γάργαρου νερού που ξεσκεπάζει τις ρίζες του τόπου σου. Κλαις, υποφέρεις από παιδική νοσταλγία. Γράφεις με τα ίδια ελληνικά γράμματα που γαλουχήθηκες, δεν τα ξέχασες. Είναι τα μόνα που δεν έχουν αλλάξει. Αποτυπώνεις τις σκέψεις σου σε χάρτινες σελίδες οι οποίες φιλικά προσκείμενες αντέχουν σε ότι γράφεις, τις γεμίζεις και τις πετάς σε μιαν άκρη με την ελπίδα δημοσίευσης κάποτε σε φόρμα βιβλίου. Σελίδες γεμάτα έρωτα, αγάπη, αναμνήσεις, σελίδες που εξυμνούν το δόξα εν υψίστης, άλλες μυρίζουν λιβάνι, άλλες λεν το πάτερ ημών, άλλες υμνούν την θεά Αθηνά, άλλες κατηγορούν, άλλες μισούν τις υπόλοιπες δια το πιστεύω τους. Έτσι όπως είναι τσαλακωμένες ξεχασμένες, σκονισμένες πεταμένες σε μια γωνιά μαλώνουν αναμεταξύ τους, κολλούν οι ομοϊδεάτισσες η μια με την άλλη, γίνονται φύλλα, εχθρεύονται τις άλλες, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι φτάνει μια καύτρα ανθρώπινου τσιγάρου, αυτού που καπνίζεις, αυτό που παίρνεις μια ρουφηξιά το βάζεις στο τασάκι, συν επαρμένος απ’ το γράψιμο το ξεχνάς, όταν το θυμάσαι είναι πλέον στάχτη. Η καύτρα του μπορεί να πέσει σαν ουράνιο αστροπελέκι για να χαθούν μια για πάντα.
Τι θα μείνει μετά; 
Μα ασφαλώς η στάχτη για όλες, αυτές που έγραφαν για αγάπη, για λιβάνι και λιτανείες, μα και αυτές που έγραφαν για το θάνατο της Υπατίας, ή την Αλεξανδρινή βιβλιοθήκη. Όλες θα χαθούν…
Θεέ μου! τι ουτοπία;                                
 Οι άνθρωποι τα πάθη τους, οι ιδέες τους, μοιάζουν σαν τα τσαλακωμένα χάρτινα φύλλα, συνυπάρχουν, μαλώνουν αναμεταξύ τους, δεν σκέφτονται ποτέ, ότι πάνω στη γη μας υπάρχει χώρος για όλες τις ιδέες, για όλους τους ανθρώπους, ότι και αυτοί οι ίδιοι, όσο διαφορετικοί και να είναι θα έχουν όλοι την ίδια τύχη, στάχτη!
Έτσι και τώρα γράφω μια σελίδα ακόμη και την παρατάω ορφανή στο κυβερνετικό στερέωμα,   λέω ίσως βρεθεί κάποιος-α  φίλος-η να την διαβάσει, κι αν τη διαβάσει ίσως ν’ αφήσει μια λέξει αλλά ίσως και όχι!!!
Ότι όμως και να  γίνει η ζωή συνεχίζεται ο πλανήτης μας εξακολουθεί να γυρίζει, εμείς οι φθαρτοί ανακυκλωνόμαστε κάθε λίγο και λιγάκι, φεύγουμε για κάθε έναν που φεύγει τελειώνει ο κόσμος, τότε είναι που αναλαμβάνουν δράση οι κοιμώμενες σελίδας, αλλά ίσως και όχι αναλόγως του καιρού και των περιστάσεων.   
Πάντως η ζωή είναι ένα αίνιγμα, αλλά πάλι όχι η ζωή, αλλά ο σκοπός της πάνω στη γη, είμαστε περαστικοί και μ’ όλα ταύτα ενεργούμε σα να είμαστε για πάντα…

                                          Γαβριήλ Παναγιωσούλης

    



8 σχόλια:

Maria Kanellaki είπε...

Γαβρίλη μου καλό μήνα να έχετε όλοι σας!
Τις "σελίδες" σου τις διαβάζω με σεβασμό, σαν ένα αναγνωστάρι ζωής που πέρασε απ'τα σαράντα κύματα και μεγαλούργησε σε καιρούς δύστοκους. Ακόμα κι αν όλα γίνουν στάχτη, θα γίνει η μαγιά για τις νέες γενιές, οι παρακαταθήκες μας για τους επόμενους ταξιδευτές.
Τις ευχές και τους χαιρετισμούς μου.

nikol είπε...

Καλό μήνα Γαβρίλη μου !!! Αλήθεια τι είμαστε εμείς οι άνθρωποι , τόσο διαφορετικοί σε όλα μας , αγαπιόμαστε γαι λίγο και μετά τίποτα , αδιαφορούμε , ονειροπολούμε αλλά μόνο για τον εαυτό μας , ζούμε μέσα από τις αναμνήσεις μας !! Πόση αλήθεια έχουν τα λόγια σου
Εκείνα που μένουν ατσαλάκωτα είναι η οικογένεια και τα παιδιά μας καλέ μου φίλε και αυτό είναι η συνέχεια μας !!
Την αγάπη μου

pylaros είπε...

Καλό σου μήνα αγπαητή μου κ. Κανελλάκη,
Δεκεμβρης εδώ τουλάχιστον ο μήνας των δώρων και των περιτών εξόδων.
Η κοινωνία μας προβλέπει σε μια κερδοσκοική ύπαρξη με την υπόσχεση να αισθανθείς ευτυχισμένος ή ας πούμε μέλλος μιας κοινωνίας που πάλεται και σε βομβαρδίζει καθημερινώς με υλιστικά αγαθά...
Εάν πεις όχι η ευτυχία μου είναι αλλού μένεις μονος κλπ...

Συ εύχομαι πάντα το καλύτερο και σε ευχαριστώ που διάβασες τις σκέψεις μου.

με εκτίμηση

Γαβριήλ

pylaros είπε...

Αγαπητή μου Νικόλ
Καλό σου Μηνα Δεκέμβρη
Καμιά φορά με πιάνουν αυτές οι σκέψεις έτσι τα βγάνω, είναι σα να ξεσκάω,
Δεν ξέρω ίσως να φταίει και η ώριμη ηλικά.
Παλιά περιμέναμε τις εορτές να γλεντήσουμε να πιούμε να πάρουμε και δώσουμε δωρα ,

Αλλά ξέχασα ότι το κάθε τι στον καιρό του...

Σε ευχαριστώ πολύ
με την αγάπη μου

Γαβριήλ

George είπε...

Ματαιότης ματαιοτήτων Μπάρμπα Γαβριήλ. Όπως τα λές είναι. Είμαστε φθαρτοί και ανακυκλωνόμαστε. Κι ενώ είμαστε περαστικοί πάνω από τη γή, ενεργούμε σαν να είμαστε παντοτινοί. Αυτό είναι το λάθος μας. Ωραίο κείμενο με πολλά διδάγματα. Να είσαι καλά.

pylaros είπε...

Καλησπέρα φίλε μου Γιώργο!

Είναι ένα φιλοσοφημένο άρθρο που πηγάζει από αυτά που έχασα με βάση την νιότη.
δσήνερα με το κρύο χώνουμε μέσα και χρωματίζω την ζωή μου ανανεόνωντας σκηνές του παρελθόντων...
Καλό σου Σαββατοκύριακο
πάντα με τους χαιρετισμούς μου

Γαβριήλ

Αστοριανή είπε...

...έχουμε αργήσει
να τα "πούμε"

Φίλε Νοσταλγέ τών παλιών χρόνων με τις άπειρες εμπειρίες.........

Να είστε καλά,

Υιώτα-Δημήτρης

pylaros είπε...

Γεια σου Υιώτα
Ναι περνά ο καιρός και τώρα στα γεράματα οι αναμνήσεις ξανάρχοντε.

Ευχαριστώ
Χαιρετισμούς
Γαβριήλ