Παρασκευή, 8 Απριλίου 2016

Κυριακάτικες Στιγμές

                                           Κυριακάτικες Στιγμές


Η εβδομαδιαία ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ που κυκλοφορεί κάθε Σάββατο εδώ στην Νέα Υόρκη, φθάνει εδώ στην γειτονιά μου την επόμενη ημέρα  Κυριακή
Κάθε Κυριακή λοιπόν αφού παίρνω το καφεδάκι μου στο σπίτι ξεκινώ με το αυτοκίνητο να πάω στην πιάτσα εκεί όπου είναι κι ένα Ελληνόκτητο  Εστιατόριο, Αμερικανικής Κουζίνας.
Οι πόρτες είναι διπλές μόλις ανοίξεις την  πρώτη πόρτα μπαίνεις σε μια νεκρή ζώνη,  κάτι σα ανάμεσα Ελλάδα και Σκόπια,  μετά ανοίγεις την  δεύτερη πόρτα στο αριστερό  σου χέρι υπάρχει ένας πάγκος, εκεί συνήθως βάζουν τις ομπρέλες τους οι πελάτες, όταν βρέχει.
Εκεί πάνω τοποθετούν και τις Εφημερίδες.
Θέλω να πω ότι σε αυτή την Εφημερίδα γράφω, όπως και άλλοι φίλοι από την ίδρυσή της, διανέμεται δε δωρεά.   
Την περασμένη Κυριακή  θάταν περίπου 12 μεσημέρι, αφού ταλαιπωρήθηκα αρκετή ώρα για παρκινγκ βρήκα ένα 5 τετράγωνα μακριά.
Περπατούσα μες το κρύο, το εστιατόριο γεμάτο,  ανοίγω την πρώτη πόρτα, μπαίνω στην είσοδο, ανοίγω την δεύτερη πόρτα, εκεί συγκρούστηκα με έναν πελάτη ο οποίος  είχε τελειώσει το φαγητό του  κι έβγαινε προς τα έξω. Τον προσπερνώ, τρέχω βουτάω την Εφημερίδα και βγαίνω, αυτός με παρακολουθούσε, γυρνά κι αυτός προς τα πίσω παίρνει μια εφημερίδα, με το που βλέπει Ελληνικά την παρατάει κάτω. Βγαίνει έξω στο πεζοδρόμιο και με ρωτάει.
Αφού ζεις εδώ, αφού δεν πρόκειται να πας να ζήσεις στην Ευρώπη  τι σε ενδιαφέρουν τα Ευρωπαϊκά νέα;     
-Μου θυμίζει το μέρος που γεννήθηκα, τα πρώτα μου γράμματα, την ταυτότητά μου, του είπα.
-Σήμερα του λέω αν με ερωτήσεις τι έφαγα χθες δεν θυμούμαι, όμως αν με ρωτήσεις τι έτρωγα στο χωριό μου εδώ και 70 χρόνια θα σου πως αμέσως διότι τα θυμούμαι όλα.
Με μια λέξη  η Εφημερίδα μου δίνει την ευχαρίστηση, ή ας το πούμε την αυταπάτη ότι συνεχίζω να ζω, να υπάρχω έτσι όπως ξεκίνησα, γεμάτος όνειρα και ελπίδα να κατακτήσω το  Ελντοράντο, έστω αν κι αυτό απεδείχθη πλάνη.
Ο άνθρωπος είχε όρεξη για συζήτηση,
-Η Ευρώπη που ξέραμε δεν υπάρχει πια  κι άρχισε να μου εξιστορεί γεγονότα του σήμερα…
Φαινόταν σαν Ιταλικής  ή Ιρλανδικής καταγωγής,
Γεια σου φεύγω του λέω κάνει και κρύο, έβαλα την ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ κάτω απ την μασχάλη μου, περπάτησα τα παγωμένα τετράγωνα μπήκα στο αυτοκίνητο πήγα σπίτι, έφτιαξα έναν καφέ ακόμα κι άρχισα να ξεκοκαλίζω  την ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ.      


                                                      Γαβριήυλ Παναγιωσούλης






6 σχόλια:

Maria Kanellaki είπε...

Είναι σαν μια αόρατη κλωστή που σε δένει με την πατρίδα.
Πώς γίνεται να μην ενδιαφέρεσαι για τις ρίζες σου;
Όπως μου λένε οι συγγενείς μου στην Αμερική και στον Καναδά, οι μετανάστες Έλληνες εκεί, είναι δυο φορές πατριώτες και τηρούν με ευλάβεια τα έθιμα της πατρίδας τους.
Καλές αναγνώσεις στην εφημερίδα σας Γαβρίλη!

Αστοριανή είπε...

Καλημερούδια σου!!!!!

Γαβρίλη μου,
Μπήκα και χθες βράδυ...
μα ήμουν ανήσυχη με το χιόνι που θα μας τυλίξει......
απόψε ξύπνησα κατά τις 4.45,,, στριφογύριζα, τίποτε, σηκώθηκα

και "απαντώ" σε όλους τους φίλους που με τιμούν με την επίσκεψή τους
και "επισκέπτομαι" κι εγώ τις ιστοσελίδες τους...

ΕΔΩ που είμαι, ΔΕΝ έχει την εφημερίδα "Εφημερίδα" (!!!)... και δεν σας απολαμβάνω που γράφετε εκεί!!!
Εύγε στην κ. Στάση που σς προσφέρει χώρο για τις εκάστοτε απόψεις σας.
Είναι σημαντικό για τους "γραφιάδες" της ομογένειας, να βλέπουν το κείμενό τους σε μια ανεξάρτητη εφημερίδα που λέγεται "ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ"...

Χαιρετισμούς και στον ΜΑΚΗ, και ΕΦΗ,
όταν θα πάς να τους δείς...
Μεγάλη η απόσταση για τον Δημήτρη!

Σας φιλώ,
Υιώτα
(Γουέστμπερυ, Λονγκ Άϊλαντ)

pylaros είπε...

Aγαπητή μου κ. Μ. Κανελλάκη,

Με το κείμενό μου αυτό ήθελα να δώσω έμφααη για το πόσο διαφορετικά βλέπει την ζωή ο Αμερικανός από αυτόν που έχει έρθει εδώ ως μετανάστης.

Πάνω στην νοσταλγία, πανω στην φιλοπατρία των μεταναστών για τον τόπο που γεννήθηκαν στηρίζεται όλο το ομογενειακό οικοδόμημα,
Αν λείψει το πιστεύω των μεταναστών καταρρέει και το οικοδόμημα, το οποίο απαρτίζεται από Ελληνόφωνα Ραδιοφωνικά προγράμματα, Τοπικός σταθμος τηλεοράσεως, Ελληνικές Εφημερίδες, Ελληνικές εταιρίες εισαγωγής και παραγωγής ελληνικών προϊόντων π.χ. (Τυρί φέτα)
Ακόμα και το οικοδόμημα της εκκλησίας οι Άρχοντες των χρημάτων στηρίζοντε πάνω στου μετανάστη την πίστη και την νοσταλγία,
Μα και στην κληρονομιά γονέων προς τα παιδιά τους, τα γεννημένα στα ξένα να μάθουν Ελληνικά να μην ξεχάσουν την καταγωγή τους...

Εν τέλει το οικοδόμημα της ύπαρξης σε οτιδήποτε ελληνικό στα ξένα στηρίζεται στην φιλοσοφία των μεταναστών, αγάπη για την πατρίδα που γεννήθηκαν.

Χίλα ευχαριστώ

με την εκτίμησή μου

Γαβριήλ

pylaros είπε...

Αγαπητή μυ Γιώτα,

Καλημέρα Σαββατιάτικα,
Διάβασα το σχόλιόν σου,

Όμως οι σελίδες που ενδιαφέρουν τον αναγνώστη ΟΜΟΓΕΝΕΙΑΚΑ ΝΕΑ, είναι όλες γραμμένες από ομογενείς συγγραφείς ή ας πούμε από αυτούς που γράφουν.
Οπότε και η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ στηρίζει την παρουσία της ανάμεσά μας σύμφωνα με τους "γραφιάδες" αυτούς.

Είναι όπως λέει η παροιμία, το ένα χέρι νίβει το άλλο και τα δυο το πρόσωπο.

Στον Μάκη πήγα πάλι προχθές, μάλιστα η ΕΦΗ είχε και Λαπτοπ και του έδειξα το σχόλιό σου στο ΠΥΛΑΡΟΣ...

Κατάσταση απελπιστική

ευχαριστώ

χαιρετισμούς
Γαβριήλ

Μηθυμναίος είπε...

Γράφεις: «Μου θυμίζει το μέρος που γεννήθηκα, τα πρώτα μου γράμματα, την ταυτότητά μου, του είπα».

Ποτέ μην προδώσεις τις ρίζες σου, φίλε Γάβο, κράτα γερά! Η ζωή είναι ένα ταξίδι (έχεις κάνει τόσα, άλλωστε) πάντα να θυμάσαι από που ήρθες.

Υ.Γ. Προς τι τα εισαγωγικά στις λέξεις: γραφιάδες και ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ;

pylaros είπε...

Καλησπέρα φίλε μου Στράτο,

Σήμερα εδώ γίνεται η Ελληνική παρέλαση στην 5η Λεωφόρο, όπως κάθε χρόνο αντί την 25 Μαρτίου την αναβάλλουν για καλύτερες καιρικές καταστάσεις μια που τον Μάρτη είναι παγωνιά.

Η ερώτησή σου για τα εισαγωγικά, το κατ' εμένα γραφιάς εννοώ, θυμάσαι στην παλιά Ελλάδα όπου οι γραφιάδες φορούσαν κάτι άσπρα μανίκια έξω από το σακκάκι ή το πουκάμισο για να μην λερώνουν όταν έγραφαν Κατά παραγγελία με πένα που βουτούσαν στο καλαμάρι με το υγρό μελάνι...
Όσο για το άλλο μόνο υποθέτω...
την καληνύχτα μου

ευχαριστώ
Γαβριήλ